Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 818/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit regarding expert opinions and unclear legal application.

Numero d'incarto IV CSK 818/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment in a traffic accident compensation case. The appellant argued that the lower court erred in relying on expert opinions and applying the law to insufficiently established facts, violating constitutional rights. The court ruled that the appeal lacked obvious merit because the Supreme Court cannot re-evaluate evidence and the appellant failed to specify the exact legal contradiction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not meet the criteria for obvious merit, as the Supreme Court is bound by the factual findings of the lower court and cannot verify the evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious merit expert opinions factual findings appellate review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wskazuje w konsekwencji, by w zakresie tym dojść mogło do spełnienia przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z uwagi na powyższe na podstawie art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z uwagi na powyższe na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej upatruje on w oparciu przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych na dwóch opiniach biegłych, równocześnie zaś w zastosowaniu prawa materialnego do niedostatecznie ustalonego stanu faktycznego, a tym samym naruszenia art. 45 ust.
§ 19-21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 382 k.p.c
378 § 1 i art. 382 k.p.c.; art.
art. 162 k.p.c
380 i art. 162 k.p.c.; art.
art. 391 § 1 k.p.c
328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.; art.
art. 362 k.p.c
361 § 1 i art. 362 k.p.c., a także art.
art. 445 § 1 k.c
444 § 1 w związku z art. 445 § 1 k.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 818/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa D. B. ‎przeciwko P. M. ‎o zapłatę oraz z powództwa wzajemnego P. M. przeciwko D. B. i P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego (powoda wzajemnego) P. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt V ACa 590/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokat J. K. od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych, powiększoną o należny podatek VAT z tytułu udzielonej pozwanemu (powodowi wzajemnemu) nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu apelacji obu stron, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2014 r., zasądzając od pozwanego D. B. na rzecz powoda kwotę 10.000 zł z odsetkami. Przedmiotem postępowania w sprawie było roszczenie powoda o zapłatę odszkodowania w związku z wypadkiem drogowym, któremu uległ z winy pozwanego. Pozwany wniósł powództwo wzajemne, żądając zapłaty od powoda - pozwanego wzajemnego odszkodowania i zadośćuczynienia oraz renty.

W toku postępowania do udziału w sprawie wezwany został P. S.A. w W., obejmujący pozwanego ubezpieczeniem OC. Sąd pierwszej instancji stwierdził istnienie przesłanek odpowiedzialności pozwanego, uwzględniając w całości powództwo główne i oddalił powództwo wzajemne (przyjmując przyczynienie się pozwanego do powstania szkody w 100%). Sąd Apelacyjny podzielił przeważającą część tych wniosków, stwierdzając jedynie, że w okolicznościach sprawy brak było podstaw do zasądzenia świadczenia na rzecz powoda także od Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A. w W..Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez pozwanego P. M., który zarzucił wydanie go z naruszeniem: art. 233 § 1 w związku z art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c.; art. 217 § 2 w związku z art. 227, art. 290, art. 378 § 1, art. 382, art. 380 i art. 162 k.p.c.; art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.; art. 361 § 1 i art. 362 k.p.c., a także art. 444 § 1 w związku z art. 445 § 1 k.c. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie nie doszło do spełnienia przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumieć należy stan, w którym skarga ta pozostaje oczywista w sposób ewidentny, możliwy do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań. Innymi słowy oznacza to, że w zakresie objętym podstawami kasacyjnymi zaskarżone orzeczenie powinno być wadliwe w sposób rażący i na tyle poważny, by wadliwość ta była dostrzegalna już na pierwszy rzut oka (tak m.in.

Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 1 kwietnia 2015 r., I CSK 681/14, nie publ. i z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, nie publ.).W ujęciu przedstawionym przez skarżącego przesłanka ta, już na pierwszy rzut oka, nie występuje jednak w sprawie. Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej upatruje on w oparciu przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych na dwóch opiniach biegłych, równocześnie zaś w zastosowaniu prawa materialnego do niedostatecznie ustalonego stanu faktycznego, a tym samym naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji i zaufania obywateli do wymiaru sprawiedliwości.Pierwszy z tych problemów bez wątpienia nie może stanowić nie tylko podstawy oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, lecz także jej zasadności w jakimkolwiek stopniu.

Z uwagi na treść art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi, które stanowiły podstawę zaskarżonego orzeczenia i nie może weryfikować sposobu oceny dowodów przez Sąd drugiej instancji. Kwestia zastosowania prawa materialnego w budzących wątpliwości okolicznościach faktycznych została natomiast sformułowana przez skarżącego w sposób bardzo lakoniczny - bez sprecyzowania, w czym upatruje on oczywistej i rażącej sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z prawem. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wskazuje w konsekwencji, by w zakresie tym dojść mogło do spełnienia przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z uwagi na powyższe na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.

Koszty należne pełnomocnikowi reprezentującemu z urzędu skarżącego przyznano na podstawie § 19 - 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). jw