Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 817/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to separately justify admissibility request under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 817/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the applicant against the district court's decision on marital property division. The applicant argued violations of substantive and procedural law but failed to separately justify the admissibility of the appeal as required by statute. The court ruled that because the request for admissibility was not distinct from the grounds for the appeal, the necessary legal prerequisites were not met, leading to the rejection of the case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate and distinct justification for its admissibility, distinguishing it from the substantive grounds for the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility separate justification requirement Civil Procedure Code marital property division Supreme Court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3984 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.(wszystkie te punkty oznaczając jako ustępy).
Art. 3984 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.(wszystkie te punkty oznaczając jako ustępy).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 520 § 2 k.p.c.
orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 520 § 2 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
520 § 2 w związku z art. 391 § 1, art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
391 § 1, art. 13 § 2 i art.
Art. 39821 k.p.c.
13 § 2 i art. 39821 k.p.c. awjw
art. 231 § 1 k.c
art. 233 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CKN 1113/97
I CKN 730/97

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 817/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku E. T.‎przy uczestnictwie S. T.‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika postępowania kwotę 1800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację wnioskodawczyni E. T. od postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie o podział majątku wspólnego. Oddalając apelację Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne i oceny prawne Sądu Rejonowego. Niedopuszczalne jest natomiast dopiero w apelacji zgłaszanie żądania ustalenia nierównych udziałów w majątku wspólnym, co wobec wcześniejszych wątpliwości rozstrzygnął Sąd Najwyższy - w powołanych w uzasadnieniu postanowieniach Sądu Okręgowego - postanowieniach z dnia 6 kwietnia 1998 r., I CKN 1113/97 i z dnia 27 maja 1998 r., I CKN 730/97.

Nie można również było podzielić zarzutów w apelacji wobec opinii biegłego, co do której, mimo reprezentowania wnioskodawczyni przez profesjonalnego pełnomocnika nie były zgłaszane zastrzeżenia przed pierwszą instancją sądową. W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie w zaskarżonym orzeczeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 231 § 1 k.c. przez jego nieprawidłowe zastosowanie wobec ujawnionego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 227 i art. 233 k.p.c. przez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia (nazwanego w skardze wyrokiem) w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik wniósł o jej nie przyjmowanie do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania. Niezależnie od wątpliwości dotyczących wartości przedmiotu sporu, którą to wartość skarżąca prostuje w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r., to i tak nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 3989 § 1 k.p.c.Potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik wnioskodawczyni upatruje w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.(wszystkie te punkty oznaczając jako ustępy).

Pomijając, że z art. 3984 § 1 nie wynikają żadne przesłanki dotyczące przyjęcia skargi do rozpoznania, to w tym samym zdaniu znajduje się stwierdzenie, iż skarga jest oczywiście uzasadniona, ze względu na „powagę naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania wymienionych w punktach 1 i 2 skargi niniejszej”. Nie ma już nic o pkt 1 z art. 3989 § 1, to znaczy o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego.Skarżąca nie zauważyła, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego, także przytoczonym przez uczestnika w odpowiedzi na skargę znajduje się od dawna utrwalone stanowisko, jak się ma przedstawiać uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i że winno być o no wyodrębnione i oddzielone od uzasadnienia samych podstaw skargi kasacyjnej (art. 3984 § 2 k.p.c.).

W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni nic takiego się nie znajduje i motywów wnoszenia o przyjęcie skargi trzeba się domyślać na podstawie uzasadnienia podstaw zaskarżenia postanowienia Sądu drugiej instancji.Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnego już orzeczenia sądowego, a Sąd Najwyższy nie stanowi trzeciej instancji sądowej nie można uznać, aby skarga wnioskodawczyni spełniała wymagania ustawowe we wniosku o jej przyjęcie, zatem należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 520 § 2 w związku z art. 391 § 1, art. 13 § 2 i art. 39821 k.p.c. awjw