Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's rejection of a claim for damages regarding a bank loan and asset transfer. The appellant argued that the lower courts failed to interpret the loan agreement's intent correctly, citing specific articles of the Civil Code and Banking Law. The court ruled that the appellant's arguments merely restated factual disputes without presenting a novel legal problem requiring Supreme Court intervention.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or serious doubts about statutory interpretation, which was not demonstrated here.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 785/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa M. M. przeciwko Bank Spółce Akcyjnej w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstokuz dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I ACa 51/15, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanego; III. przyznaje adw. K. R. ze Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Białymstoku kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku oddalił powództwo M. M. o zapłatę kwoty 552.000 zł z odsetkami, z tytułu odszkodowania za nienależyte wykonanie zobowiązania przez pozwaną B. Spółkę Akcyjną w W.. Strony zawarły umowę kredytu oraz umowę o przewłaszczanie na zabezpieczenie jego spłaty rzeczy ruchomych, które miały pozostać w posiadaniu skarżącego. Pozwana miała być „odpowiedzialna za szkodę, jaką poniósł powód w postaci niespłaconego kredytu i odsetek, jak również utraty wartości urządzeń pralniczych”.
Skarżący podniósł, że został w bezprawny sposób pozbawiony ich posiadania, w związku z tym nie mógł z nich korzystać i spłacać rat kredytowych, a pozwana, mimo że była o tym informowana, nie podjęła żadnych kroków by szkodę tę zniwelować. Kwota ta stanowi „równowartość odszkodowania za dopuszczenie do sytuacji bezumownego korzystania przez osobę trzecią z przewłaszczonych rzeczy”. Wyrokiem z dnia 15 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku oddalił apelację powoda od tego orzeczenia.W skardze kasacyjnej powód M.
M. uzasadnił wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego „czy wykładni woli stron umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie zawartej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy Prawo bankowe w zakresie praw i obowiązków jej stron oraz skutków dokonywanych przez nie czynności winno się dokonywać jedynie w oparciu o literalną wykładnię czy też z uwzględnieniem okoliczności zawarcia umowy i jej celu w myśl art. 65 § 1 i 2 KC oraz z poszanowaniem dla obowiązku lojalności kontraktowej i współdziałania w wykonywaniu zobowiązania, obciążającego zarówno dłużnika, jak i bank, a wynikającego z art. 355 KC (…)”.
W odpowiedzi na skargę pozwana wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania bądź o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący nieskutecznie powołał się na przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Wykazanie jej wymagało przedstawienia występującego w sprawie problemu prawnego, powołania przepisów na tle których powstało, zaprezentowania różnych możliwych sposobów jego rozwiązania, wskazania jurydycznych argumentów, które przemawiają na rzecz każdego z nich, wyjaśnienia na czym polegają poważne wątpliwości związane z wyborem danego rozwiązania, przekonania o „istotności” przedstawionego problemu oraz o jego uniwersalnym charakterze, a zatem o tym, że jego rozwiązanie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
Postawiona w skardze kwestia nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., będąc jedynie przejawem wątpliwości skarżącego odnośnie do trafności zaskarżonego orzeczenia oraz stanowiska Sądu co do zakresu obowiązków Banku wynikających z zawartych przez strony umów. Przedstawione „zagadnienie” to faktycznie zarzut ujęty w nieco zmienionej formie, a dalsza argumentacja to skrócona i zmodyfikowana postać jego uzasadnienia. Skarżący nie przedstawił wymaganej argumentacji prawnej przekonującej o tym, że w sprawie pojawił się abstrakcyjny, istotny problem prawny, budzący poważne wątpliwości i wymagający rozwiązania przez Sąd Najwyższy, a sformułowane przezeń pytanie ma w istocie charakter retoryczny.
Dodatkowo, przy wiążąco ustalonej podstawie faktycznej zaskarżonego orzeczenia, nie ujawnia się potrzeba wyjaśnienia w sprawie złożonych kwestii prawnych. Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego należnych od powoda rozstrzygnięto stosownie do art. 102 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst:
Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). aj