Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 78/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal as no binding legal issue existed regarding the scope of a prior judgment's reasoning.

Numero d'incarto IV CSK 78/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a second-instance judgment denying compensation for lost employment opportunities. The plaintiff argued that the lower court erred by relying on non-binding factual findings in the reasoning rather than the binding sentence, and failed to prove actual damages. The court rejected these claims, holding that only the sentence carries binding force and that the plaintiff failed to demonstrate concrete loss or a binding legal question requiring review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 365 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: Only the sentence of a final judgment possesses binding force; factual findings and interpretative opinions in the reasoning do not create binding precedent unless they constitute the basis of the decision itself.

Parole chiave

Generato dall'IA
binding force of judgment scope of reasoning cassation admissibility lost employment damages procedural law Poland reati contro i doveri d'ufficio e professionali risarcimento per errore giudiziario ricorso del personale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 365 § 1 k.p.c.
Zakwestionowanie stanowiska co do przesłanki bezprawności (zarzut naruszenia art. 365 § 1 k.p.c.) nie jest zatem wystarczające dla podważenia rozstrzygnięcia, jeżeli zarazem nie zostanie wykazana wadliwość oceny Sądu dotyczącej niewykazania przesłanki szkody.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, nie publ., z dnia 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, nie publ., z dnia 27 października 2016 r., III CSK 217/16, nie publ.).Z powyższych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, nie publ., z dnia 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, nie publ., z dnia 27 października 2016 r., III CSK 217/16, nie publ.).Z powyższych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Art. 4421 § 1 k.c.
Dotyczy to z pewnością zarzutów naruszenia art. 4421 § 1 k.c., art.
Art. 217 § 1 k.p.c.
oraz naruszenia art. 217 § 1 i 2, art.
Art. 227 § 1 k.p.c.
217 § 1 i 2, art. 227 w związku z art.
Art. 278 § 1 k.p.c.
227 w związku z art. 278 § 1 k.p.c. przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność związku przyczynowego między zdarzeniem z dnia 27 grudnia 2003 r.
Art. 391 k.p.c.
Tak też należy ocenić zarzut naruszenia art. 391 oraz art.
Art. 378 § 1 k.p.c.
391 oraz art. 378 § 1 i art.
Art. 382 k.p.c.
378 § 1 i art. 382 k.p.c. mającego polegać na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji w sytuacji, w której zarzuty apelacji obejmowały błędy w ustaleniach faktycznych, co skutkowało ich nierozpoznaniem.
Art. 102 k.p.c.
Z uwagi na trudną sytuację materialną i życiową powoda, o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono, na podstawie § 2, 4 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 78/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z powództwa D.P.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Rejonowemu w B. i Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w O.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 czerwca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.‎z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt I ACa […]/17, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego;

3) przyznaje adw. K.K. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w B. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł, powiększoną o należny podatek VAT z tytułu nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu.

UZASADNIENIE

Powód D.P. w pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Powiatowej w B. i Wojewódzkiej Komendzie Policji w O. wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 86.000 zł z tytułu odszkodowania za pozbawienie możliwości podjęcia pracy w związku z działaniami funkcjonariuszy Skarbu Państwa.Wyrokiem z dnia 11 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił powództwo, a wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r. Sąd Apelacyjny w B. oddalił apelację powoda. W skardze kasacyjnej powód jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów tj., art. 365 § 1 k.p.c., sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie o moc wiążącą motywów rozstrzygnięcia zawartych w uzasadnieniu innego prawomocnego wyroku sądu, tego czy rozciąga się ona na kwestie pozostające poza sentencją, w tym ustalenia i oceny dotyczące stosunku prawnego stanowiącego podstawę żądania, a także czy związanie, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje swoją treścią sytuację, gdy kwestia mająca być przedmiotem innego postępowania dotyczy innego statio fisci pozwanego Skarbu Państwa.

W ocenie powoda skarga jest oczywiście uzasadniona z uwagi na naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W nowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego coraz silniej zaznacza się stanowisko, że prawomocnością materialną wyroku jest objęta tylko treść sentencji, jako odzwierciedlająca rozstrzygnięcie o żądaniu, nie uzyskują natomiast powagi rzeczy osądzonej, a tym samym także mocy wiążącej, zawarte w uzasadnieniu poglądy interpretacyjne i ustalenia faktyczne, choć te ostatnie mogą i nierzadko muszą służyć wyjaśnieniu tego, o czym rozstrzygnięto w sentencji (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2015 r., IV CSK 181/14, niepubl., z dnia 8 grudnia 2016 r., III CNP 29/15, niepubl., z dnia 24 stycznia 2017 r., V CSK 164/16, niepubl., i z dnia 26 maja 2017 r., I CSK 464/16, niepubl.).

Tym niemniej kwestia nie jest definitywne rozstrzygnięta i z tego punktu widzenia sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne – oraz stanowisko Sądu drugiej instancji co do tej kwestii - może rzeczywiście wywoływać wątpliwości.Wypowiedzenie się przez Sądu Najwyższy co do tego zagadnienia w sposób korzystny dla skarżącego nie pozwalałoby jednak na podważenie rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego ze względu na zakres kognicji Sądu Najwyższego, który rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach podstaw (art. 39313 § 1 k.p.c.).

Należy zwrócić uwagę, że stanowisko Sądu drugiej instancji co do braku podstaw do uwzględnienia powództwa zasadzało się przede wszystkim na ocenie, iż powód nie wykazał przesłanek określonych w art. 417 § 1 k.c., w tym także przesłanki szkody. Zakwestionowanie stanowiska co do przesłanki bezprawności (zarzut naruszenia art. 365 § 1 k.p.c.) nie jest zatem wystarczające dla podważenia rozstrzygnięcia, jeżeli zarazem nie zostanie wykazana wadliwość oceny Sądu dotyczącej niewykazania przesłanki szkody. W tej kwestii Sąd Apelacyjny stwierdził, w zgodzie ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że powód nie wykazał szkody w postaci utraconych korzyści, a jedynie - co najwyżej - tzw. szkodę ewentualną.

Nie zaoferował bowiem nic poza własnym subiektywnym przekonaniem, że gdyby nie działania funkcjonariuszy Policji, to podjąłby zatrudnienie w ,,M.” Sąd zwrócił uwagę, że już przed zdarzeniem z dnia 27 grudnia 2003 r. powód przez długi czas pozostawał bezrobotny (w 1999 r. został zwolniony z pracy, a do 2003 r. pracował jedynie przez 2 miesiące jako akwizytor, nie osiągając „wyników”), a jego przewidywania co do uzyskania zatrudnienia w ,,M.” nie były poparte „niczym konkretnym”. Ponadto powód w żaden sposób nie wykazał wyliczonej przez siebie kwoty odszkodowania, stanowiącej dochody z tytułu utraconego zatrudnienia.

Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty nie stwarzają żadnych podstaw do zweryfikowania w tym zakresie stanowiska Sądu Apelacyjnego. Dotyczy to z pewnością zarzutów naruszenia art. 4421 § 1 k.c., art. 365 k.p.c. oraz naruszenia art. 217 § 1 i 2, art. 227 w związku z art. 278 § 1 k.p.c. przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność związku przyczynowego między zdarzeniem z dnia 27 grudnia 2003 r. a chorobą powoda. Tak też należy ocenić zarzut naruszenia art. 391 oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. mającego polegać na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji w sytuacji, w której zarzuty apelacji obejmowały błędy w ustaleniach faktycznych, co skutkowało ich nierozpoznaniem.

Należy bowiem zauważyć, że w uzasadnieniu tej podstawy skargi nie zakwestionowano ustaleń dotyczących szkody, a ponadto żaden z zarzutów apelacyjnych nie dotyczył kwestii jej wykazania. Nawet zatem uznanie zarzutów kasacyjnych za zasadne, nie pozwalałoby wzruszyć wyroku Sądu Apelacyjnego (por. 39813 § 2 k.p.c.).W tej sytuacji nie można stwierdzić, że przedstawione w skardze zagadnienie prawne ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, nie publ. oraz z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, nie publ.), ani - tym bardziej - że Sąd Apelacyjny dopuścił się oczywistego naruszenia art. 365 § 1 k.p.c., w wyniku czego zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, nie publ., z dnia 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, nie publ., z dnia 27 października 2016 r., III CSK 217/16, nie publ.).Z powyższych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Z uwagi na trudną sytuację materialną i życiową powoda, o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono, na podstawie § 2, 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 6 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. jw ał