Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 76/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as it lacks public law grounds and re-evaluates facts.

Numero d'incarto IV CSK 76/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for review, citing the absence of significant legal issues or procedural defects. The appellant argued that the lower court ignored a prior agreement establishing possession and incorrectly assessed the legal basis of property holding. The court rejected these claims, noting that cassation reviews do not re-examine factual evidence but rather assess the legality of the lower court's decision based on established facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws causing serious doubts, or reveals procedural invalidity, as it does not serve to re-evaluate factual findings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility public law grounds requirement re-evaluation of facts prohibited possession agreement validity property law cassation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3981 § 2 k.p.c.
Art. 3981 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c., zarzut taki nie został jednak sformułowany w skardze kasacyjnej (por.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c
porozumienia, które stanowiło podstawę objęcia w posiadanie spornej nieruchomości, co narusza art. 328 § 2 k.p.c.
art. 710 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 76/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku D.K.‎przy uczestnictwie H.W., I.S., L.B. i P.W.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 czerwca 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania I.S. od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt XVI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca uczestniczka I.S. powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wskazując m.in., że Sąd Okręgowy pominął w uzasadnieniu bezsporną okoliczność zawarcia przez rodziców wnioskodawczyni i I.S. porozumienia, które stanowiło podstawę objęcia w posiadanie spornej nieruchomości, co narusza art. 328 § 2 k.p.c. Podniosła również, że Sąd Okręgowy błędnie nie przyjął, iż wnioskodawczyni uzyskała posiadanie nieruchomości na podstawie umowy użyczenia (art. 710 k.c.), oraz że w pierwszej kolejności powinno zostać rozpoznane wytoczone przez skarżącą przeciwko wnioskodawczyni powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Wywody te - w zakresie, w którym dotyczyły porozumienia mającego stanowić podstawę objęcia spornej nieruchomości w posiadanie - odrywały się od ustalonego stanu faktycznego sprawy. Jak wielokrotnie zwracano uwagę w judykaturze Sądu Najwyższego, a także w piśmiennictwie, postępowanie kasacyjne nie jest kolejną odsłoną sporu dotyczącego oceny dowodów i prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, służy natomiast ocenie legalności zaskarżonego orzeczenia przy jednoczesnym związaniu Sądu Najwyższego podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).

In casu, w motywach zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy wskazał jednoznacznie, że brak było w jego ocenie dostatecznych dowodów, jakoby wnioskodawczyni dysponowała zgodą na korzystanie z działki należącej uprzednio do R. i W. B. przez wybudowanie na jej części budynku i garażu. Sąd Okręgowy nie „pominął” zatem, wbrew wywodom skargi, faktu zawarcia w tej sprawie porozumienia, lecz nie ustalił, by do zawarcia tego porozumienia w rzeczywistości doszło. Argumentacja skarżącej zmierzała do narzucenia Sądowi Najwyższemu odmiennej wizji stanu faktycznego, preferowanej przez stronę skarżącą.

Nie mogła ona tym samym służyć wykazaniu zasadności wniesionej skargi kasacyjnej, a tym bardziej, że skarga ta jest zasadna w stopniu oczywistym, co zakłada ewidentną i widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156, i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18, niepubl.). Oceny tej nie zmieniał argument związany z równoległym tokiem postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym; ewentualne „pierwszeństwo” tego postępowania mogłoby stanowić podstawę rozważań w kontekście zarzutu naruszenia art. 177 § 1 pkt 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c., zarzut taki nie został jednak sformułowany w skardze kasacyjnej (por. art. 39813 § 1 k.p.c.).

Należało tym samym przyjąć, że skarżąca nie wykazała twierdzonej przyczyny kasacyjnej, co uzasadniało odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw