Supreme Court dismisses appeal for lack of significant legal issue and proper argumentation under civil procedure code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal against a lower court's decision regarding the registration of lost stock certificates. The appellant argued that the validity of trading bearer shares between the date of the loss order and the issuance of a duplicate required judicial interpretation, but failed to demonstrate how this specific issue was significant or universally applicable. The court determined that the appellant merely restated doubts about the lower court's reasoning without presenting alternative legal solutions or proving serious interpretative conflicts, thus failing to meet the statutory requirements for cassation acceptance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if a significant legal issue exists, serious interpretative doubts are present, or the appeal is obviously justified, requiring the appellant to demonstrate the universality and importance of the legal question raised.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 758/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku N. Spółki Akcyjnej z siedzibą w N. z udziałem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczyo wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczyz dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt VIII Ga 43/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca N. Spółka Akcyjna w N. wniósł od postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2014 r., wydanego w sprawie o wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, skargę kasacyjną opartą na podstawie naruszenia art. 11 ust. 1 i 3 „dekretu z dnia 10 grudnia 1946 r. o umarzaniu utraconych dokumentów”, art. 92114 § 2 k.c., art. 328 § 5 i art. 337 § 1 k.s.h. Za przyjęciem skargi do rozpoznania - zdaniem skarżącego - przemawia „istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego na rozstrzygnięciu, czy akcje na okaziciela w spółce akcyjnej mogą być przedmiotem zbycia w okresie od dnia wydania postanowienia o ich umorzeniu do dnia wydania duplikatu akcji”, a także „potrzeba wykładni przepisów art. 337 § 1 kodeksu spółek handlowych oraz art. 11 ust. 1 i ust. 3 dekretu z dnia 10 grudnia 1946 r. o umarzaniu utraconych dokumentów w zakresie dopuszczalności zbycia akcji na okaziciela w okresie pomiędzy dniem wydania postanowienia o umorzeniu utraconych akcji a dniem wydania w zamian za akcje utracone ich duplikatu, a w przypadku uznania takiej możliwości - w zakresie wykonywania praw z takich akcji przez osobę, która nabyła akcje na okaziciela po wydaniu postanowienia o ich umorzeniu, w szczególności na ustaleniu czy postanowienie o umorzeniu akcji zastępuje dokument utraconej akcji i przeniesienie jego posiadania powoduje przeniesienie praw do akcji, a złożenie daje prawo do uczestniczenia w walnym zgromadzeniu”.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Wnioskodawca nieskutecznie powołał się na przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jej wykazanie wymagało przedstawienia określonego zagadnienia prawnego, które miało w sprawie wystąpić, zaprezentowania różnych możliwych sposobów jego rozwiązania oraz przedstawienia argumentów przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienia na czym polegają poważne wątpliwości związane z wyborem danego rozwiązania, przekonania o „istotności” przedstawionego problemu oraz o jego uniwersalnym charakterze, a zatem o tym, że jego rozwiązanie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
Skarżący nie przedstawił takiej argumentacji prawnej, mającej świadczyć o wystąpieniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ograniczając się do postawienia pytania, które stanowi wyraz jego wątpliwości odnośnie do trafności stanowiska Sądu Okręgowego stanowiącego podstawę zaskarżonego orzeczenia. Skarżący nie wykazał także, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem przesłanki, o której mowa art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wnioskodawca wadliwie ją uzasadnił koniecznością dokonania korekty nieprawidłowej - jego zdaniem - wykładni tych przepisów przez Sąd odwoławczy, podczas gdy skuteczne uzasadnienie wniosku opartego na tej przesłance wymaga przedstawienia stosownej argumentacji prawnej przekonującej o tym, że wykładnia ta budzi poważne wątpliwości lub wywołuje w orzecznictwie sądów rozbieżności.Należy też stwierdzić, że powołane w skardze problemy zostały sformułowane w oderwaniu od okoliczności faktycznych sprawy uznanych przez Sąd Okręgowy za istotne dla zastosowania wskazanych przez skarżącego przepisów prawa.
Określone rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy kwestii dotyczącej dopuszczalności rozporządzenia akcjami na okaziciela w okresie pomiędzy dniem wydania postanowienia o umorzeniu utraconych akcji a dniem wydania ich duplikatu, stanowiło zasadniczą, ale nie jedyną przyczynę oddalenia apelacji skarżącego. Jako podstawy zakwestionowania ważności uchwał, które miały istotne znaczenie dla oceny wniosku o wpis oraz apelacji wnioskodawcy, zostały przez Sąd powołane także inne okoliczności faktyczne oraz stosowne przepisy prawa materialnego, które nie zostały objęte podstawami skargi.
W konsekwencji, niezależnie od rozstrzygnięcia powołanej we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania kwestii, wobec związania Sądu Najwyższego granicami podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c.), utrzymałyby się dalsze podstawy zaskarżonego postanowienia; to oznacza, że rozwiązanie tej kwestii nie miałoby ostatecznie wpływu na wynik sprawy, co wyklucza możliwość skutecznego powołania jej jako przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.c. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2012 r., IV CSK 140/12, niepubl.).
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.