Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and failure to prove legal error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by H. K. against the liquidation of a cooperative from the Krajowy Rejestr Sądowy. The applicant argued the appeal was obviously meritorious but failed to provide specific legal arguments demonstrating a qualified violation of law without substantive analysis. The court ruled that the distinction between the appeal's basis and its obvious merit requires separate, distinct legal justification, which the applicant did not meet.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.; art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it meets statutory grounds, and the claim of obvious merit requires independent legal argumentation proving a qualified violation of law, distinct from the mere basis of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 756/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi H. K. o wznowienie postępowania rejestrowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt BY. XIII NS-REJ. KRS/ […] w sprawie z wniosku Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "K." w likwidacji w K. o wykreślenie Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "K." w likwidacji w K. z Krajowego Rejestru Sądowego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej H. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczyz dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt VIII Ga 140/12, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca H. K. uzasadnił wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 7 marca 2013 r. jej oczywistą zasadnością.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Powołując się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę określoną w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego postanowienia oraz podstawy skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności sprowadza się do powtórzenia w nieco zmodyfikowanej, skróconej formie uzasadnienia podstawy skargi. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi to dwa niezależne i samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, które pełnią odmienne funkcje i z tego względu wymagają przedstawienia odrębnej i właściwej dla każdego z nich argumentacji prawnej, a skarżący nie może uzasadnień tych traktować zamiennie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz.38).
Uzasadnienie podstaw skargi samodzielnie służy jedynie wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter. Skarżący nie wykazał „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, mogącej prowadzić do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi, a ocena wniosku wymagałaby niedopuszczalnego na tym etapie postępowania badania zasadności jej podstaw. Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.