Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to properly formulate legal issue and substantiate public law grounds under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by W. L. and K. K. against a lower court's ruling on a servitude dispute. The appellants failed to meet the strict procedural requirements of Article 3984 of the Civil Procedure Code by not clearly formulating the legal issue or providing sufficient argumentation for public law grounds. Consequently, the court rejected the appeal and ordered the appellants to pay the State costs of the cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly formulate the legal issue and provide deep legal argumentation for public law grounds, while obvious error claims require prima facie evidence of a clear violation of substantive or procedural law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 747/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. przy uczestnictwie W. L. , K. K. i Skarbu Państwa - Starosty Powiatu Kościerskiegoo stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania W. L. i K. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańskuz dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt III Ca 627/13, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od uczestników W. L. i K. K. na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych oraz na rzecz wnioskodawcy kwotę 1800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002, III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, niepubl.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.
Powołanie się na przesłankę określoną w punkcie pierwszym wymaga sformułowania zagadnienia prawnego a temu wymogowi skarżąca nie podołała przedstawiając problem prawny w sposób nadzwyczaj opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.) wskazując, że polega on na możliwości zastosowania art. 5 k.c. nie tyle do faktu nabycia służebności, ile do samego wykonywania posiadania służebności. Ponadto uzasadnienie wniosku nie zawiera w tym zakresie żadnych wywodów prawnych uzasadniających istnienie zagadnienia prawnego cechującego się nowością, dotychczas niewyjaśnionego i nierozwiązanego w orzecznictwie.
Nie może być też skuteczne odwołanie się, przy wskazaniu na przesłankę oczywistej zasadności skargi, do zarzutów podniesionych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, bez wskazania jakie przepisy zostały naruszone przez Sąd drugiej instancji oraz ograniczenie się do ogólnego stwierdzenia dokonania przez ten Sąd błędnej wykładni przepisów prawa i dopuszczenia się rażących oraz sprzecznych uchybień z bliżej nieokreślonym stanowiskiem Sądu Najwyższego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej (art. 3984 § 2 k.p.c.) i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń.Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 98 § 1, 99, 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. z 2013 r., poz.461) i § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).