Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 7/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of argumentation linking grounds to Article 3989 § 1 of Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 7/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a housing cooperative against a lower court's order regarding property registration. The appellant argued the lower decision violated the law but failed to explicitly connect this claim to any of the statutory grounds for admitting an appeal under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code. The court ruled that merely stating a legal violation is insufficient; the appellant must demonstrate how the appeal meets specific admissibility criteria to justify Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly link the claim of legal violation to at least one statutory ground for admission, such as a serious legal question or conflicting case law, rather than merely asserting a violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility Civil Procedure Code legal violation argumentation Supreme Court review housing cooperative dispute property registration order procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989 § 1 k.p.c. obecnie
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji
Art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p
z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji
art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c
podstawie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek
art. 393 k.p.c
wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak
art. 3989 § 1 k.p.c
z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 7/06

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku D. K. i J. K.

przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w O.

i P. P.

o wpis,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej

"D." w O.

od postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt IX Ca …/05,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z

dnia 30 września 2005 r., wydanego w sprawie o wpis, uczestniczka postępowania

Spółdzielnia Mieszkaniowa „D.” w O., powołując się na nieobowiązujący przepis art.

3933 § 1p pkt 3 k.p.c., uzasadniła „wniosek

o rozpoznanie kasacji” tym, że

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo;

z uzasadnienia wniosku nie

wynika, jakie przepisy - zdaniem skarżącej - doznały takiego naruszenia i w czym

miałoby się ono przejawiać.

Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

obok wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie.

Prawidłowa wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 398 9

§ 1 k.p.c., według którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

postępowania

bądź

też

w

orzecznictwie

skarga

kasacyjna

sądów,

jest

zachodzi

oczywiście

nieważność

uzasadniona.

Wyraźny związek, jaki zachodzi między wymienionym wymaganiem stawianym

przez ustawodawcę skardze kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach

którego Sąd Najwyższy bada, czy zachodzą przesłanki określone w art. 398 9

§ 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że dla spełnienie wymagania uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie jest wystarczające odwołanie się

przez stronę skarżącą do jakichkolwiek okoliczności, które jej zdaniem przemawiają

za takim rozpoznaniem. Jedynie wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej

z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji

przekonującej, że przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi stanowi

zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Celem wprowadzenia tego obowiązku jest bowiem umożliwienie stronie skarżącej

wykazania, że jej skarga powinna zostać rozpoznana, a to może nastąpić

jedynie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze wspomnianych przesłanek w sprawie

występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r.,

II CZ 89/05, jeszcze niepublikowane).

Wniosek

powyższy

wspiera

utrwalone

stanowisko

judykatury,

która

w poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające

przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na

podstawie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek

wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak

w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do

rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 398 9 § 1 k.p.c. określa

podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze

względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność

przedstawionego stanowiska.

W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast

istotna zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 398 4

§ 1 pkt 3 k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można

powoływać się celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez

Sąd Najwyższy. Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989 § 1 k.p.c. obecnie

przesłanką taką nie jest już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie

prawa przez zaskarżone orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie

Sądu Okręgowego w O. z dnia 30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą,

skarżąca mogła w celu spełnienia wymagania określonego w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. wskazać, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1

pkt

4 k.p.c.), a występowanie tej przesłanki uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie

oczywiście narusza prawo.

Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona

była uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie

podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.

jz