Supreme Court dismisses appeal for lack of argumentation linking grounds to Article 3989 § 1 of Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a housing cooperative against a lower court's order regarding property registration. The appellant argued the lower decision violated the law but failed to explicitly connect this claim to any of the statutory grounds for admitting an appeal under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code. The court ruled that merely stating a legal violation is insufficient; the appellant must demonstrate how the appeal meets specific admissibility criteria to justify Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly link the claim of legal violation to at least one statutory ground for admission, such as a serious legal question or conflicting case law, rather than merely asserting a violation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 7/06
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z wniosku D. K. i J. K.
przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w O.
i P. P.
o wpis,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 lutego 2006 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej
"D." w O.
od postanowienia Sądu Okręgowego w O.
z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt IX Ca …/05,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w O.
z
dnia 30 września 2005 r., wydanego w sprawie o wpis, uczestniczka postępowania
Spółdzielnia Mieszkaniowa „D.” w O., powołując się na nieobowiązujący przepis art.
3933 § 1p pkt 3 k.p.c., uzasadniła „wniosek
o rozpoznanie kasacji” tym, że
zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo;
z uzasadnienia wniosku nie
wynika, jakie przepisy - zdaniem skarżącej - doznały takiego naruszenia i w czym
miałoby się ono przejawiać.
Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać
obok wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie.
Prawidłowa wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 398 9
§ 1 k.p.c., według którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
postępowania
bądź
też
w
orzecznictwie
skarga
kasacyjna
sądów,
jest
zachodzi
oczywiście
nieważność
uzasadniona.
Wyraźny związek, jaki zachodzi między wymienionym wymaganiem stawianym
przez ustawodawcę skardze kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach
którego Sąd Najwyższy bada, czy zachodzą przesłanki określone w art. 398 9
§ 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że dla spełnienie wymagania uzasadnienia
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie jest wystarczające odwołanie się
przez stronę skarżącą do jakichkolwiek okoliczności, które jej zdaniem przemawiają
za takim rozpoznaniem. Jedynie wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej
z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji
przekonującej, że przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi stanowi
zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Celem wprowadzenia tego obowiązku jest bowiem umożliwienie stronie skarżącej
wykazania, że jej skarga powinna zostać rozpoznana, a to może nastąpić
jedynie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze wspomnianych przesłanek w sprawie
występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r.,
II CZ 89/05, jeszcze niepublikowane).
Wniosek
powyższy
wspiera
utrwalone
stanowisko
judykatury,
która
w poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające
przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na
podstawie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek
wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak
w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do
rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 398 9 § 1 k.p.c. określa
podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze
względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność
przedstawionego stanowiska.
W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast
istotna zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 398 4
§ 1 pkt 3 k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można
powoływać się celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez
Sąd Najwyższy. Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989 § 1 k.p.c. obecnie
przesłanką taką nie jest już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie
prawa przez zaskarżone orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie
Sądu Okręgowego w O. z dnia 30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą,
skarżąca mogła w celu spełnienia wymagania określonego w art. 398 4 § 1 pkt 3
k.p.c. wskazać, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1
pkt
4 k.p.c.), a występowanie tej przesłanki uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie
oczywiście narusza prawo.
Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek
określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona
była uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie
podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.
jz