Supreme Court dismisses appeal for lack of public interest and factual review in medical malpractice case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's decision in a medical malpractice dispute. The plaintiff argued that the lower court incorrectly evaluated expert evidence regarding the hospital's duty of care and informed consent. The court rejected this, ruling that cassation proceedings cannot review factual findings or general legal errors without clear public interest implications.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: Cassation is admissible only if the appeal raises a legal issue of special importance to the public interest, not merely for the individual party, and cannot be used to challenge factual determinations made by the court of second instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 69/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa S. R.przeciwko S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. i [...] Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę i ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt I ACa [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanego […] Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w W. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r. Sąd Apelacyjny w [...] oddalił apelację powódki S. R. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lutego 2019 r., w sprawie przeciwko S. Sp. z o.o. w G. (dalej: „S.”) i [...] Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W. (dalej: „[...] P. SA”) o zapłatę i ustalenie.Podzielając w pełni ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Okręgowego przyjął, że postępowanie pozwanego Szpitala wobec powódki było w pełni prawidłowe i nie wyczerpywało znamion czynu niedozwolonego. Pracownicy pozwanego nie dopuścili się bowiem błędu medycznego, nie zaniechali prawidłowej realizacji obowiązku informacyjnego i pozyskania zgody powódki na proponowany zakres leczenia.
Jego zdaniem przeprowadzona przez Sąd Okręgowy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - którego istotnym składnikiem, jest opinia biegłego - była prawidłowa, a przeciwny pogląd skarżącej stanowi jedynie jej subiektywną interpretację i nie znajduje żadnego oparcia w dowodach przeprowadzonych w sprawie, ocenionych zgodnie z kryteriami wynikającymi z art. 233 § 1 k.p.c. Od wyroku Sądu drugiej instancji skargę kasacyjną złożyła powódka. Skarżąca uzasadniła potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania przesłankami z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Jej zdaniem istotne zagadnienie prawne stanowi w niniejszej sprawie kwestia badania przez sąd odwoławczy prawidłowości oceny dowodów, przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji przez pryzmat przepisów proceduralnych takich jak art. 233 § 1 k.p.c. i 382 k.p.c. Oczywista zasadność skargi wynika natomiast z faktu, że Sąd Apelacyjny dopuścił się objętych skargą kwalifikowanych naruszeń.
Pozwany [...] P. S.A. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że wskazanie przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek przedstawienia zagadnienia o charakterze abstrakcyjnym wraz z argumentami prowadzącymi do rozbieżnych ocen prawnych, wykazania, że nie zostało ono rozstrzygnięte w dotychczasowym orzecznictwie, a wyjaśnienie go ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych podobnych spraw, przyczyniając się do rozwoju prawa (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie spełnia tych wymagań.
Powódka nie formułuje nowych, dotąd nie rozstrzygniętych problemów wykładniczych lecz kwestionuje prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd Apelacyjny kontroli apelacyjnej, w ramach której Sąd ten zaaprobował podstawę faktyczną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Ponadto zagadnienia dotyczące regulacji art. 233 § 1 i 382 k.p.c. - w kontekście obowiązków sądu odwoławczego - są przedmiotem bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, a skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za potrzebą ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego w tym przedmiocie (por. m.in. uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego - zasady prawne - z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, nr 6, poz. 55 i z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 124 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2003 r., III CKN 1466/00, IC 2003, nr 10, str. 43).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy natomiast rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.
Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym - a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, niepubl. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, niepubl. i przywołane tam orzecznictwo).Analiza lakonicznego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala przyjąć, by była ona - w powyższym rozumieniu - oczywiście uzasadniona.
Skarżąca ograniczyła się do ogólnego przytoczenia zastrzeżeń pod adresem zaskarżonego orzeczenia - i nie wskazała, w czym miałby wyrażać się ich kwalifikowany charakter. Pominęła, że Sąd Najwyższy badając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie może poszukiwać jego uzasadnienia w innych elementach kreatywnych skargi, a badanie podstaw skargi na etapie przedsądu jest niedopuszczalne. Ponadto argumentacja zawarta w uzasadnieniu wniosku koncentruje się wokół zarzutów, których zgłaszanie w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne.
Skarga kasacyjna jest bowiem instrumentem prawidłowości stosowania prawa przez sądy, a nie instrumentem kontroli ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Powódka zasady tej nie respektuje podnosząc w skardze kasacyjnej i wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wprost zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. oraz podważając poczynione przez Sąd Apelacyjny ustalenia faktyczne. Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 i art. 99 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., a także § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst:
Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). jw