Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded regarding procedural and substantive errors in marital property division.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a wife against a final judgment dividing marital property. The lower courts had awarded the husband the entire farm while ordering him to pay the wife a specific sum, which the wife contested on procedural and substantive grounds. The court determined that the appellate court conducted a thorough review of evidence and that the appellant failed to demonstrate a clear violation of law sufficient to warrant cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; A cassation appeal is clearly unfounded when the alleged procedural or substantive errors do not manifest as obvious violations to a layperson without deep legal analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 645/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku E. M.przy uczestnictwie S. M. o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni E. M. wniosła o podział majątku wspólnego zgromadzonego w trakcie związku małżeńskiego z uczestnikiem. Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 r. uzupełnionym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2015 r. ustalił skład majątku wspólnego wnioskodawczyni E. M. oraz uczestnika postępowania S. M. i dokonał jego podziału. Osią sporu było ustalenie źródeł finansowania zakupu poszczególnych składników majątkowych tworzących gospodarstwo rolne i związane z tym kwestie przynależności poszczególnych składników do majątku wspólnego lub osobistego, jak też co do poczynienia przez uczestników nakładów z majątków osobistych na majątek wspólny.
Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe i szeroko omówił jego wyniki. Podziału ustalonego majątku dokonał w ten sposób, że całość gospodarstwa przyznana została uczestnikowi, zaś wnioskodawczyni jedynie kwota zabrana przez nią z konta bankowego, kiedy odeszła z gospodarstwa. W związku z tym Sąd zasądził na rzecz uczestniczki od wnioskodawcy dopłatę w kwocie 268 413,94 zł płatną w dwóch ratach w terminach 6-ciu miesięcy i 2 lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia.Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 8 lipca 2016 r. oddalił apelację wniesioną przez uczestnika postępowania, który kwestionował poczynione ustalenia faktyczne.
Sąd odwoławczy poddał kontroli zarzuty błędu w tych ustaleniach i ocenie dowodów, jednak ostatecznie przyjął je za własne, jako prawidłowe. Zgodził się również z wnioskami prawnymi tego Sądu i dokonanym w ich wyniku sposobem podziału majątku wspólnego.W skardze kasacyjnej, opartej na obydwu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c. wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 233 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 382 k.p.c., art. 212 w zw. z art. 229 w zw. z art. 230 w zw. z art. 223 § 1 w zw. z art. 378 § 1 w zw. z art. 381 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., art. 217, art. 227, art. 236 w zw. z art. 391 k.p.c. oraz art. 381, art. 382 i art. 378 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a ponadto podniósł naruszenie prawa materialnego – niewłaściwe zastosowanie art. 212 § 3 k.c. oraz niewłaściwą wykładnię art. 212 § 3 k.c. w zw. z 216 § 1 k.c. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów dotychczasowego postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występują przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania. Skarżący uzasadnił potrzebę rozpatrzenia jego skargi wystąpieniem przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., to znaczy oczywistą zasadnością wniesionego środka odwoławczego. Jego zdaniem oczywiście uzasadnione są zarzuty procesowe dotyczące niepełnego odniesienia się do podniesionych w apelacji zastrzeżeń uczestnika do oceny materiału dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych; oczywiście uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 212 § 3 k.c. wobec niepoczynienia ustaleń co do możliwości uiszczenia przez uczestnika dopłat na rzecz wnioskodawczyni we wskazanych terminach.Skarga kasacyjna jest w sposób oczywisty uzasadniona wówczas, gdy dla przeciętnego prawnika z samej jej treści - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy kasacyjne zasługują na uwzględnienie.
Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać kwalifikowany charakter zarzucanego naruszenia przepisów prawa, przytaczając argumenty świadczące nie tylko o dostrzegalnym prima vista naruszeniu przynajmniej części przytoczonych w podstawach skargi przepisów, ale także o tym, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, LEX nr 1770910). Wskazywane przez skarżącego przyczyny oczywistej zasadności jego skargi nie uprawniają do uznania, że rzeczywiście zachodzi przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Okręgowy nie ograniczył się do zaakceptowania ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy i pozornego jedynie – jak uważa skarżący - rozważenia zarzutów uczestnika.
Przeprowadził szczegółową kontrolę, uzupełniając ocenę materiału dowodowego tam, gdzie dostrzegł w tym zakresie braki. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można tej oceny uznać za oczywiście niekompletną i pobieżną. Również zarzut naruszenia art. 212 § 3 k.c. w zw. z art. 216 k.c. nie jest nie jednoznacznie słuszny, skoro całe postepowanie poświęcone było ustalaniu stanu majątkowego uczestników postępowania i składników nie tylko ich majątku wspólnego, ale także – z uwagi na podnoszone zarzuty – składników ich majątków osobistych.
Wobec uzyskania przez wnioskodawcę wyłącznego prawa do gospodarstwa rolnego składającego się z kilku nieruchomości, sprzętu i dobytku, nie sposób zgodzić się, że okoliczności związane z płatnościami dopłaty na rzecz wnioskodawczyni nie zostały należycie wyjaśnione, ani też, że przyjęty harmonogram spłaty narusza zasady przewidziane w przepisach wskazanych przez wnioskodawcę. W związku z powyższym uznać należy, iż powołana przez skarżącego podstawa przyjęcia jego skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. Okoliczności sprawy nie wskazują również, aby zachodziły inne przesłanki z art. 3989 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpatrzenia. aj