Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove significant legal issue or judicial inconsistency under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the lower court's judgment on the plaintiff's request to compel a declaration of will. The plaintiff argued that Article 28(3) of the Local Government Act required judicial interpretation, but the court found this merely raised questions of law rather than an 'important legal issue' under Article 3989(1)(1) of the Civil Procedure Code. Furthermore, the plaintiff failed to demonstrate any inconsistency in judicial practice regarding this provision, as required by Article 3989(1)(2). Consequently, the court ruled that the statutory prerequisites for admitting the appeal to consideration were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates an important legal issue, serious doubts in legal interpretation, or inconsistency in case law; mere questions of law interpretation without such context do not suffice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 642/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa M. R.przeciwko Gminie L.o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 marca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez powódkę skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie w postaci dwóch pytań o wykładnię przepisu nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do zasygnalizowania wątpliwości interpretacyjnych powódki odnośnie do art. 28 ust. 3 u.g.n., których nie można utożsamiać z wykazaniem wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego (por. art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana.
Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisu art. 28 ust. 3 u.g.n. ani też nie wyjaśniła, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu, której istnienia nie dowodzi powołanie określonych stanowisk wyrażonych w piśmiennictwie, a nie w judykaturze. W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. 2013, poz. 490), znajdujących zastosowanie na podstawie § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.
U. 2015, poz. 1804). l.n