Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error violating public interest standards.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a second-instance judgment that rejected the plaintiff's claim to return property ownership. The plaintiff argued that the lower court ignored an alleged oral access agreement and violated her right to property by evicting her and issuing criminal threats. The court held that the appeal did not demonstrate an obvious, glaring legal error requiring public interest review, as the lower court's assessment of the parties' rights was not clearly erroneous.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious, glaring legal error evident without deep analysis, and such errors must concern public interest rather than individual interests.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 633/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa W. P.przeciwko R. S.o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt V ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 sierpnia 2014 r., którym oddalone zostało jej roszczenie o zobowiązanie pozwanego do przeniesienia powrotem na jej rzecz własności opisanej nieruchomości.Powódka w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej przemawia, w jej ocenie, nieustosunkowanie się do twierdzenia, że pomiędzy stronami doszło do ustnej umowy udostępnienia jej części nieruchomości w celu korzystania z domku letniskowego i drewutni.
Wyzucie jej z tej nieruchomości oraz zawiadomienie organów ścigania o naruszeniu miru domowego i kierowaniu gróźb bezprawnych, jak też złożenie wniosku o przymusowe leczenie odwykowe w oczywisty sposób ocenione zostały z rażącym naruszeniem art. 898 § 1 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione szczególnie doniosłymi względami, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w sferze interesu powszechnego.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przyczyn o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej objęta art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga od skarżącego wykazania, że zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych dociekań.
Naruszenie prawa powinno mieć charakter szczególny i kwalifikowany (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Brak w nim przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy w stosunku do zaskarżonego orzeczenia.
Badanie wniosku i jego argumentacji, na tle podstaw skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku, nie prowadzi do oceny, iż stanowi ono konsekwencję jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa materialnego albo procesowego, które współkształtowały jego treść. W szczególności nie doszło do oparcia orzeczenia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.
Ocena uprawnień obu stron w stosunku do przedmiotu postępowania zawarta została w motywach zaskarżonego, także w kontekście przesłanek uregulowania art. 898 § 1 k.c. Teza o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie została udowodniona.W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Orzeczenie kosztach postępowania kasacyjnego wynika z zasady przewidzianej w art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. l.n