Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 61/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as no significant legal issue exists regarding forest easements.

Numero d'incarto IV CSK 61/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to admit the cassation appeal for review, citing the absence of a significant legal issue. The appellant argued that establishing a necessary road easement on forest land violated specific agricultural and forest protection laws. The court determined that the easement is a civil law matter not superseded by the cited statutes, as it does not disrupt forest management principles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39a ustawy o lasach; Art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; Art. 145 k.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a significant legal issue of general importance for the development of law or serve as a precedent for similar cases.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue forest easement establishment civil law vs special law forest management principles

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń (art. 39813 § 2 k.p.c.) wynika, że obciążenie w tym wypadku gruntu leśnego, chociażby ze względu na stan jego zagospodarowania nie narusza zasad gospodarki leśnej.
Art. 39a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach
Z treści art. 39a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (jedn.
Art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych
1153) wypływa wniosek, że ustanowienie służebności drogowej obciążającej nieruchomość leśną ma charakter cywilnoprawny i nie stosuje się do niego art. 7 ust 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r.
Art. 145 k.c.
7 ust 1 i 2 tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do art. 145 k.c. Z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń (art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 145 k.c
7 ust 1 i 2 tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do art. 145 k.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
Z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń (art. 39813 § 2 k.p.c.) wynika, że obciążenie w tym wypadku gruntu leśnego, chociażby ze względu na stan jego zagospodarowania nie narusza zasad gospodarki leśnej.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04
postanowienie SN z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepubl.).
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04, niepubl.).Przedstawiony w skardze problem nie odpowiada do końca tym wymaganiom.
II CK 324/03
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.
V CSK 3/05
Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; plaintiff's argument was factual, not legal, violating procedural requirements.
III CSK 180/07
Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 61/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z wniosku H. M., K. M., Gminy Tarnogród, B. K. i T. K. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Nadleśniczego Nadleśnictwa Biłgoraj i B. B.‎o ustanowienie służebności drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 sierpnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Skarbu Państwa - Nadleśniczego Nadleśnictwa Biłgoraj od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu‎z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I Ca 273/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Choć skarżący odwołał się do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to nie występuje ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precedens dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por. postanowienie SN z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepubl.).

Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien też wykazać, że ma ono ważne znaczenie dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl. oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 2006, nr 15 – 16, poz. 243).

Ponadto prawidłowo wyartykułowane zagadnienie musi być sformułowane ogólnie w tym sensie, że nie może chodzić w nim o sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04, niepubl.).Przedstawiony w skardze problem nie odpowiada do końca tym wymaganiom. Z treści art. 39a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (jedn. tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 1153) wypływa wniosek, że ustanowienie służebności drogowej obciążającej nieruchomość leśną ma charakter cywilnoprawny i nie stosuje się do niego art. 7 ust 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (jedn. tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1205). Skoro ustanowić służebność drogową obciążającą nieruchomość leśną może nadleśniczy bez zgody Ministra, to nie można przyjąć, że art. art. 7 ust 1 i 2 tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do art. 145 k.c. Z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń (art. 39813 § 2 k.p.c.) wynika, że obciążenie w tym wypadku gruntu leśnego, chociażby ze względu na stan jego zagospodarowania nie narusza zasad gospodarki leśnej. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).