Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 589/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists; facts are for lower courts.

Numero d'incarto IV CSK 589/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a district court's ruling on land boundary delimitation. The appellant argued that the lower court incorrectly applied agricultural land ownership laws regarding self-holding criteria established in 1971. The court found that the appeal focused on factual determinations regarding land possession, which fall outside the scope of cassation review under Polish civil procedure law. Consequently, the appeal was rejected because it did not raise an abstract legal issue requiring Supreme Court interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises an abstract legal issue or obvious error; appeals challenging specific factual findings regarding land possession or ownership status are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility land boundary delimitation agricultural land ownership self-holding criteria factual findings review civil procedure law Supreme Court jurisdiction prova della proprietà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do określonych w art.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Ustalenia te nie mogą podlegać kontroli w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną (art. 3983 § 3 k.p.c.), a odwołująca się do nich ocena prawna okoliczności istotnych o przebiegu granic rozgraniczanych nieruchomości niewątpliwie nie jest oczywiście wadliwa.
art. 63 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), któremu nadała formę pytania, czy wynikające z art. 63 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jedn.
art. 3989 § 1 k.p.c
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), któremu nadała formę pytania, czy wynikające z art.
art. 39813 § 2 k.p.c
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Problem sformułowany przez wnioskodawczynię nie ma cech określonych wyżej.
art. 153 k.c
Rozgraniczenie nieruchomości, także takich, do których właściciele uzyskali tytuły prawne na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych powinno nastąpić z odwołaniem się do kryteriów ustalonych w art. 153 k.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06
przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.).
postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12
III CZP 51/09
Supreme Court dismissed request to rule on legal issue as it was a factual dispute, not a serious legal question.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 589/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku T. E. G.‎przy uczestnictwie H. K. i W. K.‎o rozgraniczenie nieruchomości gruntowych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek. Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.).

Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), któremu nadała formę pytania, czy wynikające z art. 63 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jedn.

Dz.U. z 2019 r. poz. 817) związanie sądu powszechnego aktami własności ziemi stanowiącymi tytuły własności rozgraniczanych nieruchomości, pozbawia sąd orzekający w sprawie o rozgraniczenie możliwości ustalania stanu prawnego na podstawie zdarzeń mających miejsce po 4 listopada 1971 r., czy przeciwnie – możliwości takiej nie zamyka?Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania na problem o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygnięty w dotychczasowym orzecznictwie i wymagający pogłębionej wykładni.

Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których ono powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego, którego dotyczy dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Problem sformułowany przez wnioskodawczynię nie ma cech określonych wyżej.

Odpowiedź na postawione przez nią pytanie jawi się bowiem jako oczywista. W konsekwencji wejścia w życie ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250), prawa do nieruchomości rolnych nabyli ci ich samoistni posiadacze, którzy weszli w posiadanie na podstawie zdarzeń określonych w art. 1 ustawy. W postanowieniu z 19 sierpnia 2009 r., III CZP 51/09 (nie publ.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w razie wypełnienia hipotezy art. 1 ust. 1 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych uwłaszczenie następowało z mocy samego prawa, co potwierdzała tylko wydawana na jej podstawie decyzja.

Organ administracyjny ustalał zatem nabycie prawa własności nieruchomości, nie dokonując kontroli granicy, i nie mając kompetencji do dokonania rozgraniczenia w toku postępowania uwłaszczeniowego. Z tego względu w wypadku określenia w akcie własności ziemi obszaru i konfiguracji działki z naruszeniem art. 12 ust. 7 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych sąd dokonujący rozgraniczenia może samodzielnie ustalić granicę działek zgodnie ze stanem samoistnego posiadania na dzień 4 listopada 1971 r., bez potrzeby dokonania zmiany decyzji w postępowaniu administracyjnym.

Samoistny posiadacz nabywał przy tym własność nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych w takich granicach, w jakich faktycznie wykonywał swe władztwo w stosunku do tej nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy uwłaszczeniowej, nawet jeżeli stan jej posiadania nie był zgodny z obszarem i konfiguracją działek wynikających z ewidencji gruntów. Spór o linię graniczną i o to, do którego z sąsiadów należy prawo własności przygranicznego pasa gruntu wzdłuż ich nieruchomości, podlega rozpoznaniu w sprawie o rozgraniczenie, skoro jego źródłem jest granica, a problem własności rozgraniczanych nieruchomości ma charakter wtórny.

Rozgraniczenie nieruchomości, także takich, do których właściciele uzyskali tytuły prawne na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych powinno nastąpić z odwołaniem się do kryteriów ustalonych w art. 153 k.c. Do tych kryteriów nawiązał też Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie, który – tak samo jak Sąd Rejonowy – dostrzegł problem zastosowania ustawy uwłaszczeniowej w odniesieniu do posiadania samoistnego uczestników datującego się od 1977 r., co wyklucza poczynienie ustaleń w kwestii granic ich samoistnego posiadania nieruchomości objętej aktem własności ziemi wykonywanego 4 listopada 1971 r.

Sąd Rejonowy rozważył, czy posiadanie nieruchomości wykonywane przez W. K. i H. K. w odniesieniu do przygranicznych pasów gruntu mogło doprowadzić do zasiedzenia ich własności i taką możliwość – z uwagi na złą wiarę posiadaczy, czas trwania posiadania i jego przerwanie – wykluczył.Wnioskodawczyni powołała się też na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), mającą wynikać z pominięcia przez Sąd Okręgowy oczywistej potrzeby badania stanu prawnego rozgraniczanych nieruchomości, gdy formalny tytuł własności właścicieli jednej nieruchomości stanowi akt własności ziemi wydany z rażącym naruszeniem ustawy ‎z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, polegającym na wydaniu tego aktu pomimo niespełnienia przesłanki samoistnego posiadania w dniu 4 listopada 1971 r.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Obowiązkiem skarżącego powołującego się na tę przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wskazanie na zastosowany lub mający zastosowanie w sprawie przepis, który sąd drugiej instancji naruszył w stopniu kwalifikowanym w związku z niezasadnym zastosowaniem lub niezastosowaniem.

Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest przy tym samo w sobie oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia i do istnienia takiego związku między wytykanym uchybieniem, a wynikiem postępowania w sprawie powinien zmierzać skarżący (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia nie potwierdza tezy wnioskodawczyni o ewidentnej wadliwości zaskarżonego postanowienia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.

Zarzuty skarżącej koncentrują się bowiem wokół ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, a pozostających w związku z odpowiedzią na pytanie, od kiedy i w jakim zakresie właściciele rozgraniczanych nieruchomości wykonywali akty świadczące o samoistnym posiadaniu przygranicznych pasów gruntu. Ustalenia te nie mogą podlegać kontroli w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną (art. 3983 § 3 k.p.c.), a odwołująca się do nich ocena prawna okoliczności istotnych o przebiegu granic rozgraniczanych nieruchomości niewątpliwie nie jest oczywiście wadliwa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. aj[aw]