Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 586/18 Generato dall'IA

Polish Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded regarding evidence evaluation and compensation calculation.

Numero d'incarto IV CSK 586/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal, ruling that the lower court's decision was not clearly erroneous. The appellant argued for a violation of procedural rules and an incorrect assessment of good faith possession, claiming compensation should only cover shared usage rather than infrastructure acquisition costs. The court determined that the lower court's evaluation of evidence and application of civil law principles regarding good faith and compensation criteria were not obviously flawed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 3989 § 1 k.p.c.; art. 3983 § 3 k.p.c.; art. 7 k.c.; art. 3052 § 2 k.c.: A cassation appeal is clearly unfounded when the alleged procedural or substantive errors do not result in an obviously incorrect judgment, particularly when the lower court's assessment of evidence and legal interpretation aligns with established case law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal clearly unfounded appeal good faith possession evidence evaluation servitude compensation procedural error standard infrastructure acquisition

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagań przewidzianych przez art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie powyższych przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Odnosząc się w pierwszym rzędzie do przypisywanego Sądowi Okręgowemu uchybienia przepisom postępowania, trzeba wskazać, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).
art. 7 k.c.
przez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i przyjęcie, że domniemanie dobrej wiary jego posiadania zostało obalone, art. 7 k.c. przez przyjęcie, że wykonywał posiadanie nieruchomości wnioskodawcy w złej wierze, art.
art. 3052 § 2 k.c.
przez przyjęcie, że wykonywał posiadanie nieruchomości wnioskodawcy w złej wierze, art. 3052 § 2 k.c.
art. 382 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.Uczestnik wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność, będącą konsekwencją oczywistego naruszenia art. 382 w zw.
art. 232 k.p.c.
art. 234 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c.
391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. przez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i przyjęcie, że domniemanie dobrej wiary jego posiadania zostało obalone, art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III SK 16/12
Supreme Court dismisses appeal for lack of structural defects in appeal court's competition law ruling.
II CSK 471/13
Supreme Court dismisses easement acquisition claim by utility company relying on expropriation law good faith possession.
III CZP 110/18
Supreme Court rules that a utility company acquiring easement by prescription in bad faith due to lack of notarial form.
III CZP 88/15
Supreme Court rules gas pipeline easement scope excludes control zone area and compensation cannot cover control zone damages.
III CZP 29/05
Plaintiff's claim for compensation against a gas pipeline owner in bad faith is allowed under civil code provisions.
III CZP 43/11
Polish Supreme Court rules owner cannot claim damages for normal utility easement use causing value loss.
V CK 679/04
Supreme Court remands case to determine compensation for servitude possession based on market rates and property value.
II CSK 444/09
Supreme Court allows compensation for land use easement despite lack of proven agricultural loss to plaintiff.
II CSK 401/11
Supreme Court remands case regarding compensation for easement creation due to lack of factual findings on rent period.
V CSK 190/11
Supreme Court quashes lower court ruling on easement compensation, requiring individual assessment of damages based on property impact.
II CSK 770/15
Supreme Court quashes lower court ruling on easement compensation due to failure to verify expert valuation criteria under Civil Code.
II CSK 69/13
Supreme Court allows claim for compensation for permanent servitude restrictions caused by gas pipeline safety zones.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 586/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku A. R.‎przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej w K.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagań przewidzianych przez art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie powyższych przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego co do przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Uczestnik wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność, będącą konsekwencją oczywistego naruszenia art. 382 w zw. z art. 232 zd. 1 w zw. z art. 234 w zw. z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. przez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i przyjęcie, że domniemanie dobrej wiary jego posiadania zostało obalone, art. 7 k.c. przez przyjęcie, że wykonywał posiadanie nieruchomości wnioskodawcy w złej wierze, art. 3052 § 2 k.c. przez zasądzenie na rzecz wnioskodawcy wynagrodzenia obejmującego ograniczenie, zmianę sposobu użytkowania nieruchomości i utratę korzyści, podczas gdy wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu powinno uwzględniać jedynie wynagrodzenie za współkorzystanie z nieruchomości, skoro wnioskodawca nabył nieruchomość już z infrastrukturą przesyłową.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. W postanowieniu z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12 (nieopubl.), Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia i do istnienia takiego związku między wytykanym uchybieniem, a wynikiem postępowania w sprawie powinien zmierzać skarżący.

Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia nie potwierdza tezy uczestnika o ewidentnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do przypisywanego Sądowi Okręgowemu uchybienia przepisom postępowania, trzeba wskazać, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Tymczasem zarzut uczestnika zmierza w istocie do zakwestionowania oceny dowodów, która doprowadziła Sądy meriti do wniosku, że uczestnik objął nieruchomość wnioskodawcy w posiadanie w zakresie treści służebności gruntowej o treści służebności przesyłu w złej wierze.

Taka kwalifikacja działań uczestnika towarzyszących zainstalowaniu na nieruchomości urządzeń przesyłowych i przystąpieniu do ich eksploatacji pozostaje w związku z wykładnią art. 7 k.c. W orzecznictwie Sąd Najwyższego wyjaśniono, że dobrą wiarę posiadacza wyłącza jego wiedza o rzeczywistym stanie prawnym oraz jego niedbalstwo. Niepodobna przyjąć dobrą wiarę w przypadku wejścia na cudzą nieruchomość w celu realizacji inwestycji liniowych napowietrznych bez usprawiedliwionego przekonania o przysługującym do tego tytule prawnym (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z 7 maja 2014 r., II CSK 471/13, nieopubl.).

W uchwale z 16 maja 2019 r., III CZP 110/18, nie publ., Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wybudowanie urządzeń przesyłowych na gruncie osoby trzeciej za jej zgodą wyrażoną bez zachowania formy aktu notarialnego świadczy o złej wierze posiadacza służebności, z przyczyn szczegółowo objaśnionych w motywach. Ocena stanu faktycznego ustalonego w sprawie przez Sąd Okręgowy nawiązuje do tego poglądu, a zatem trudno ją uznać za oczywiście niewłaściwą. Uczestnik w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w kontekście zarzutu naruszenia art. 3052 § 2 k.c. stwierdził jedynie, że posadowienie infrastruktury na działkach stanowiło jeden z czynników obniżających cenę nabycia nieruchomości, a wynagrodzenie za obciążenie nieruchomości służebnością przesyłu powinno stanowić jedynie wynagrodzenie za współkorzystanie z nieruchomości.

Tymczasem Sąd Okręgowy w rozważaniach o wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności wymienił kryteria jego obliczania ustalone w orzecznictwie (zob. uchwały Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2015 r., III CZP 88/15, OSNC 2016, nr 12, poz. 144, z 17 czerwca 2005 r., III CZP 29/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 64 i z 8 września 2011 r., III CZP 43/11, OSNC 2012, nr 2, poz. 18; nieopublikowane postanowienia z 8 czerwca 2005 r., V CK 679/04, z 3 lutego 2010 r., II CSK 444/09, z 5 kwietnia 2012 r., II CSK 401/11, z 18 kwietnia 2012 r., V CSK 190/11, z 20 września 2012 r., IV CSK 56/12, z 8 lutego 2013 r., IV CSK 317/12, z 27 lutego 2013 r., IV CSK 440/12, z 9 października 2013 r., V CSK 491/12, z 9 sierpnia 2016 r., II CSK 770/15 oraz w wyroku z 14 listopada 2013 r., II CSK 69/13, OSNC 2014, nr 9, poz.

91) i w świetle tych kryteriów zweryfikował opinię złożoną w sprawie przez biegłą. Nie sposób zatem uznać skargi kasacyjnej uczestnika za oczywiście uzasadnioną także co do tego zarzutu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. aaj