Supreme Court dismisses appeal on oral will due to lack of serious legal questions and obvious merit.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by A.G. against the lower court's finding that H.H. acquired the estate via an oral will. The appellant argued that the interpretation of the oral will provisions raised serious legal doubts and was obviously meritorious. The court rejected these claims, noting that the issues were already settled in extensive precedent and that the appellant failed to demonstrate the necessity of resolving them for this specific case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may only accept a cassation appeal if it raises a serious legal issue, creates serious doubts in legal interpretation, involves procedural invalidity, or is obviously meritorious, requiring the appeal to go beyond ordinary legal doubts already clarified in precedent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 582/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku A. G. oraz z wniosku H. H.o stwierdzenie nabycia spadku po W. H.,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy A. G.od postanowienia Sądu Okręgowego w E.z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. orzeka, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Wnioskodawca A.
G. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w E., którym Sąd ten zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia z dnia 31 grudnia 2012 r. i stwierdził, że spadek po W. H. zmarłym dnia 3 czerwca 2011 r. na podstawie ustawy nabył brat spadkodawcy H. H.. Powołując się na podstawę określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie, że spadek o zmarłym W. H. na podstawie testamentu ustnego spadkodawcy nabył A. G. ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Twierdził, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 952 k.c., jako przepisu budzącego poważne wątpliwości, i wyjaśnienia czy osoba będąca świadkiem testamentu ustnego musi być specjalnie przywołana na spotkanie z testatorem, czy w chwili testowania musi zdawać sobie sprawę z tego, że jest świadkiem testamentu, czy testator musi wyraźnie oświadczyć, że zamierza sporządzić testament ustny, czy wystarczy, że wyrazi swoją ostatnią wolę bez takiego uprzedzenia, i czy wystarczy obawa rychłej śmierci spadkodawcy, wynikająca z jego subiektywnego odczucia, potwierdzonego następnie badaniem lekarskim.
Podniósł też, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z powodu naruszenia art. 952 k.c. przez błędną jego wykładnię.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki opisanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W powołanym przepisie chodzi o potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, w związku z czym strona powołująca się na tę przesłankę powinna wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne, wyjaśnić, na czym one polegają i przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Trzeba dodać, że muszą to być wyłącznie wątpliwości poważne, czyli wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Skarżący nie zadośćuczynił tym wymaganiom z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, dlatego że podnoszone wątpliwości były już w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniane, czego przykładem są: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1966 r., III CO 9/66 (OSNCP 1966, nr 9, poz. 146) oraz postanowienia: z dnia 14 stycznia 1982 r., III CRN 169/81 (OSNCP 1982, nr 5-6, poz. 91), z dnia 22 grudnia 1997 r., II CKN 542/97 (OSNC 1998, nr 7-8, poz. 118), z dnia 10 grudnia 1998 r., I CKN 924/97 (nie publ.), z dnia 6 maja 1999 r., II CKN 307/98 (nie publ.), z dnia 28 marca 2000 r., II CKN 875/98 (nie publ.), z dnia 13 czerwca 2000 r., V CKN 67/00 (nie publ.), z dnia 13 lutego 2001 r., II CKN 552/99 (nie publ.), z dnia 15 kwietnia 2003 r., V CK 9/02 (nie publ.), z dnia 25 lipca 2003 r., V CK 120/02 (OSNC 2004, nr 10, poz. 159), z dnia 11 sierpnia 2004 r., II CK 488/03 (nie publ.), z dnia 14 lipca 2005 r., III CK 688/04 (nie publ.), z dnia 14 lutego 2006 r., II CK 419/05 (nie publ.), z dnia 20 lipca 2007 r., I CSK 136/07 (M.
Prawn. 2007, nr 17, s. 932), z dnia 15 lutego 2008 r., I CSK 381/07 (nie publ.), z dnia 16 kwietnia 2010 r., IV CSK 404/09 (nie publ.), z dnia 29 czerwca 2010 r., III CSK 317/09 (nie publ.), z dnia 3 grudnia 2010 r., I CSK 37/10 (nie publ.), z dnia 11 marca 2011 r., II CSK 379/10 (nie publ.) i z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 380/12 (nie publ.). Po drugie, dlatego że nie wykazał, by wyjaśnienie podnoszonych wątpliwości było potrzebne do rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej, u podstaw zaskarżonego postanowienia legło bowiem stanowisko, że w dniu 14 maja 2011 r., kiedy miało dojść do sporządzenia testamentu ustnego, W.
H. nie miał woli testowania (animus testandi). Brak woli testowania powoduje natomiast, że testament w ogóle nie istnieje.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał tak rozumianej przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., samo bowiem odwołanie się do uzasadnienia przytoczonej podstawy kasacyjnej nie może być uznane za wystarczające.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącego przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i postanowił o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 510 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 oraz art. 13 § 2 k.p.c.[aw]es