Supreme Court dismisses appeal on easement dispute, ruling legal issues were already settled in precedent.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal regarding a dispute over a transmission easement. The appellant argued that new legal interpretations were necessary to address issues of prescription and cost allocation, but the court found these matters were already thoroughly clarified in existing jurisprudence. Consequently, the court held that the cited legal questions lacked the novelty and precedential significance required to justify accepting the appeal under the relevant procedural statutes.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on important legal issues is admissible only if the issue is novel, abstract, and linked to specific statutes, requiring arguments for divergent judicial assessments.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 579/18 POSTANOWIENIE Dnia 19 czerwca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku E. S.przy uczestnictwie E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 czerwca 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w B.z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki postępowania kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca E. S. powołała się na istotne zagadnienia prawne dotyczące sytuacji, w której w toku postępowania o ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem właściciel infrastruktury przesyłowej podnosi zarzut zasiedzenia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu.
Wskazała także na potrzebę wykładni art. 102 w związku z art. 13 § 2 i art. 227 k.p.c. związaną z wątpliwością, czy konkretna – przedstawiona we wniosku – sytuacja mieści się w kręgu szczególnie uzasadnionych wypadków, przemawiających za odstąpieniem od obciążenia strony kosztami postępowania na podstawie art. 102 k.p.c. W judykaturze Sądu Najwyższego wielokrotnie podnoszono, że powołanie się w skardze kasacyjnej na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
Problem ten powinien nosić w sobie znamię nowości, odnosić się do konkretnych, powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą. Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl. i z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Problemy wskazane przez skarżącą nie czyniły zadość tym wymaganiom, ponieważ poruszona w nich problematyka była już wiele razy wyczerpująco wyjaśniana w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
W judykaturze wskazano zwłaszcza, że służebność gruntowa odpowiadająca treścią służebności przesyłu ma charakter czynny i obejmuje w szczególności uprawnienie do utrzymywania posadowionych na nieruchomości urządzeń i korzystania z nich zgodnie z ich przeznaczeniem, nie obejmuje natomiast innych ograniczeń własności związanych z oddziaływaniem linii elektroenergetycznej w ramach tzw. pasa ochronnego. W przypadku, w którym nabycie służebności przez zasiedzenie badane jest jedynie incydentalnie, na skutek zarzutu uczestnika postępowania, nie jest przy tym konieczne precyzyjne określenie granic (pasa) służebności, a wymaganie, by faktyczne władanie nieruchomością miało charakter nieprzerwany, należy oceniać z uwzględnieniem właściwości urządzenia i jego funkcji, nie zaś jako konieczność prowadzenia ciągłych bądź częstych robót naprawczych lub konserwacyjnych (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2016 r., II CSK 822/15, niepubl., z dnia 23 lutego 2017 r., V CSK 317/16, niepubl., z dnia 10 listopada 2017 r., V CSK 33/17, niepubl., z dnia 6 kwietnia 2018 r., IV CSK 542/17, niepubl., z dnia 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18, niepubl. i powołane w tych rozstrzygnięciach dalsze orzecznictwo).Wykazaniu przyczyny kasacyjnej nie mogły służyć także wywody dotyczące możliwości (powinności) zastosowania – w konkretnej sytuacji – art. 102 k.p.c., zważywszy, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia służącym od rozstrzygnięć orzekających o istocie sprawy lub z nimi zrównanych (art. 3981 § 1 k.p.c., art. 5191 k.p.c.), a tym samym problematyka kosztów procesu, jako akcydentalna i uboczna względem głównego nurtu sprawy, nie może przesądzać o potrzebie jej przyjęcia do rozpoznania.
Ustawodawca nieprzypadkowo zresztą posługuje się w art. 102 k.p.c. słowem „może”, podkreślając daleko idącą dyskrecję w stosowaniu tego przepisu przez sąd. W konsekwencji, przepis ten może podlegać wykładni jedynie w kontekście konkretnej sprawy, z uwzględnieniem jej wszystkich okoliczności, co koliduje z celem przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 520 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. awaj