Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 555/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding acquisitive prescription where statutory interpretation requirements were not met.

Numero d'incarto IV CSK 555/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by A. B. against the lower court's ruling on acquisitive prescription. The appellant argued that Supreme Court precedents created a conflict regarding whether an heir could count the entire predecessor's possession period. The court determined that the cited precedents do not contradict each other and that the appellant failed to demonstrate a genuine need for statutory interpretation or an obvious legal error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; If the Supreme Court has already established a position on statutory interpretation, a cassation appeal based on alleged inconsistencies is inadmissible unless the appellant demonstrates a genuine need for interpretation or an obvious violation of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquisitive prescription cassation appeal statutory interpretation heir possession obvious legal error divisione della proprietà quota di comproprietà frazionamento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.
45), nie wyklucza jednak uwzględnienia posiadania przez spadkobiercę w szerszym zakresie z innych przyczyn niż dziedziczenie.Z kolei dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Podane okoliczności nie podlegają ocenie Sądu Najwyższego, który funkcjonuje jako „sąd nad prawem”, nie zaś „sąd nad faktami”, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.
Art. 520 k.p.c.
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 520 k.p.c.jw
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
45), nie wyklucza jednak uwzględnienia posiadania przez spadkobiercę w szerszym zakresie z innych przyczyn niż dziedziczenie.Z kolei dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Podane okoliczności nie podlegają ocenie Sądu Najwyższego, który funkcjonuje jako „sąd nad prawem”, nie zaś „sąd nad faktami”, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.
art. 13 § 2 k.p.c
art. 520 k.p.c
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 520 k.p.c.jw

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 555/18 POSTANOWIENIE Dnia 30 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku A. B.‎przy uczestnictwie M. M. (…) i Skarbu Państwa - Starosty T.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 maja 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt VIII Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek uczestniczki J. S. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni A. B. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 sierpnia 2017 r., którym oddalono jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 lutego 2017 r., w którym stwierdzono, że A. B. z dniem 1 października 2005 r. nabyła przez zasiedzenie udział wynoszący 3/64 części we własności nieruchomości położonej w miejscowości S., opisanej w sentencji tegoż postanowienia, natomiast C. B. z tą samą datą nabyła przez zasiedzenie udział wynoszący 5/8 tejże nieruchomości oraz oddalono wniosek o stwierdzenie zasiedzenia w pozostałej części.Sąd Najwyższy zważył:W skardze kasacyjnej oparto się na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., podnosząc, że dokonania wykładni ze względu na istnienie dwóch stanowisk wymaga kwestia, czy spadkobierca pozostający wyłącznym samoistnym posiadaczem nieruchomości spadkowej może - dla nabycia jej w drodze zasiedzenia - doliczyć do swojego okresu posiadania cały okres posiadania jej przez spadkodawcę, czy też tylko udział w tym posiadaniu odpowiadający jego udziałowi w spadku.

Skarżąca wskazała na rozbieżności wynikające z postanowień Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2009 r., I CSK 114/09, nie publ. oraz z dnia 26 kwietnia 2013 r., II CSK 445/12, OSNC-ZD 2014, nr 3, poz. 45.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa wymaga od skarżącego wskazania, które przepisy mają być poddane wykładni Sądu Najwyższego. Konieczny jest również opis wątpliwości związanych z wykładnią powołanych przepisów, polegający na zarysowaniu możliwych sposobów jej dokonania, wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawieniu własnej propozycji interpretacyjnej.

W przypadku powoływania się na rozbieżności w orzecznictwie należy również, choćby przykładowo, wskazać orzeczenia, w których ten sam przepis prawa byłby odmiennie wykładany (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15; z dnia 27 listopada 2015 r., IV CSK 330/15 - nie publ), przy czym nie chodzi tu o rozbieżności w wykładni pomiędzy sądem pierwszej i drugiej instancji, które orzekały w danej sprawie (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2014 r., IV CSK 505/13, nie publ.).

Jeżeli jednak Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii wykładni powołanych przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu, brak jest interesu publicznego w przyjęciu takiej skargi (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2014 r., II UK 515/13; z dnia 16 lipca 2013 r., II UK 142/13 - nie publ.).Skarżąca nie uczyniła zadość wymaganiom stawianym tej przyczynie kasacyjnej. Pomiędzy wskazanymi judykatami Sądu Najwyższego nie zachodzi bowiem rozbieżność.

Przeciwnie, orzeczenia te uzupełniają się, wskazując łącznie, że udział, w jakim samoistny posiadacz dziedziczy po spadkodawcy nie ma wpływu na określenie zakresu jego posiadania jako przesłanki koniecznej do stwierdzenia zasiedzenia (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2009 r., I CSK 114/09, nie publ.), natomiast zaliczenie posiadania spadkodawcy do biegu zasiedzenia przez spadkobiercę nie może przewyższać udziału spadkobiercy w spadku (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2013 r., II CSK 445/12, OSNC-ZD 2014, nr 3, poz. 45), nie wyklucza jednak uwzględnienia posiadania przez spadkobiercę w szerszym zakresie z innych przyczyn niż dziedziczenie.Z kolei dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.).

Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.).Skarżąca uzasadnia oczywista zasadność skargi naruszeniem art. 340 i 339 k.c., poprzez przyjęcie przez Sąd odwoławczy faktów, że C. B. zachowała ciągłość posiadania oraz że wnioskodawczyni weszła w posiadanie części gospodarstwa jeszcze za życia swego ojca.

Podane okoliczności nie podlegają ocenie Sądu Najwyższego, który funkcjonuje jako „sąd nad prawem”, nie zaś „sąd nad faktami”, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 520 k.p.c.jw