Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 538/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of special importance and new legal issue under Art. 3989 § 1 k.p.c.

Numero d'incarto IV CSK 538/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal, citing Article 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure. The appellant argued that the lower court erred in applying civil code provisions regarding debt assignment and penalty clauses, but the Supreme Court found these issues were not new or unresolved in legal doctrine. Consequently, the court determined the appeal lacked the special importance required for extraordinary review and dismissed it.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a new, unresolved legal issue of special importance to the common interest, not merely individual dissatisfaction with a lower court's decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility special importance requirement new legal issue unresolved legal problem debt assignment transfer penalty clause enforcement Code of Civil Procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powołała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powołała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 484 § 1 k.c.
Naruszenie prawa materialnego połączyła z błędną wykładnią art. 484 § 1 k.c., a przepisów postępowania z art.
Art. 233 § 1 k.p.c.
484 § 1 k.c., a przepisów postępowania z art. 233 § 1 w związku z art.
Art. 391 k.p.c.
233 § 1 w związku z art. 391, art.
Art. 378 § 1 k.p.c.
391, art. 378 § 1 i art.
Art. 382 k.p.c.
378 § 1 i art. 382 k.p.c. oraz art.
Art. 322 k.p.c.
Art. 253 k.p.c.
322 i art. 253 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powołała przyczynę objętą art.
Art. 483 § 1 k.c.
oraz czy w razie zastrzeżenia kary umownej na podstawie art. 483 § 1 k.c. wierzyciel może dochodzić odszkodowania na podstawie art.
Art. 471 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 538/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.‎przeciwko M. S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 27 kwietnia 2012 r., którym zostało oddalone powództwo o zasądzenie od pozwanego kwoty 274.463,44 zł ze wskazanymi odsetkami.Powódka oparła skargę kasacyjną na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c. Naruszenie prawa materialnego połączyła z błędną wykładnią art. 484 § 1 k.c., a przepisów postępowania z art. 233 § 1 w związku z art. 391, art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. oraz art. 322 i art. 253 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powołała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Występowanie istotnego zagadnienia prawnego sformułowała w postaci pytań dotyczących dopuszczalności przyjmowania przez sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd pierwszej instancji, czy w przypadku przelewu wierzytelności ma zastosowanie art. 253 zdanie drugie k.p.c. oraz czy w razie zastrzeżenia kary umownej na podstawie art. 483 § 1 k.c. wierzyciel może dochodzić odszkodowania na podstawie art. 471 k.c., którego wysokość jest niższa od rozmiaru kary umownej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rozpoznanie skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym, nadzwyczajnym środkiem odwoławczym musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, związanymi z ochroną interesu powszechnego.

Indywidualny interes skarżącego podlega uwzględnieniu, o ile jest zgodny z interesem powszechnym. Skarga nie stanowi środka zmierzającego do kwestionowania niesatysfakcjonującego skarżącego orzeczenia sądu drugiej instancji. Stwierdzenie, czy zachodzą szczególne względy, przemawiające za rozpoznaniem skargi kasacyjnej w konkretnej sprawie, dokonywane jest przez badanie, czy skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie chociaż jednej z przyczyn wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Ugruntowane zostało w orzecznictwie zapatrywanie, że skarżący powinien wskazać przepisy prawne, na tle stosowania których wyłoniło się zagadnienie, sformułować je, podać argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen, a nadto motywację, że rozwiązane go jest istotne nie tylko w rozpoznawanej sprawie, ale także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.151; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243; niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r.

I CSK 108/08, niepubl., z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11, niepubl.).Przedstawione przez skarżącą zagadnienia nie odpowiadają wskazanym wymaganiom. Poruszone w nich kwestie nie stanowią nowych i nierozwiązanych dotychczas problemów, ponieważ wykładnia wskazanych przepisów, związanych z dopuszczalnymi zarzutami, była już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, jak też doktryny prawniczej. Kwestii poruszonych w drugim pytaniu nie można uznać za rzeczywisty problem prawny, w kontekście orzecznictwa Sądu Najwyższego. Nie uwzględniają tego, że zwykłe wątpliwości interpretacyjne związane są z procesem stosowania prawa, a zatem nie każde mogą być kwalifikowane jako istotne i nowe.

Nie ma podstaw do przyjęcia, że zachodzą wątpliwości podniesione w trzecim pytaniu, ponieważ nie uwzględniają w miarodajnym zakresie pozycji nabywcy wierzytelności.W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia.Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]db