Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 526/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding contractual penalty reduction for non-monetary breach.

Numero d'incarto IV CSK 526/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to admit the cassation appeal for examination, citing Article 3989 of the Code of Civil Procedure. The appellant argued that Article 484 of the Civil Code required clarification on whether contractual penalties apply to non-monetary breaches and if courts can base reductions on undefined statutory goals. The court determined that the legal questions raised were already settled by existing case law and did not meet the threshold for a significant legal issue requiring Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 484 § 2 k.c.: A cassation appeal is admitted only if it raises a significant legal issue or serious interpretative doubts; mere disputes over penalty reduction criteria for non-monetary breaches do not constitute such an issue when settled by precedent.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility contractual penalty reduction non-monetary breach significant legal issue Code of Civil Procedure Civil Code provisions Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagań przewidzianych przez art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 i art.
art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Problemy, na które wskazał pozwany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełniają podanych wyżej kryteriów.
art. 484 § 2 k.c.
Kryteria decydujące o zmniejszeniu kary umownej w świetle art. 484 § 2 k.c. były wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego (por.np.
art. 484 § 1 k.c.
W związku ze stosowaniem art. 484 § 1 k.c. nie budzi wątpliwości, że kara umowna może być zastrzeżona na wypadek niewykonania zobowiązania niepieniężnego, w warunkach, gdy konsekwencje opóźnienia się dłużnika z wykonaniem zobowiązania pieniężnego reguluje art.
art. 481 § 1 k.c.
nie budzi wątpliwości, że kara umowna może być zastrzeżona na wypadek niewykonania zobowiązania niepieniężnego, w warunkach, gdy konsekwencje opóźnienia się dłużnika z wykonaniem zobowiązania pieniężnego reguluje art. 481 § 1 k.c. Wprawdzie w art.
art. 483 § 1 k.c.
ustawodawca posługuje się określeniem „niewykonanie zobowiązania”, ale wszelkie wątpliwości co do natury tego zobowiązania wyjaśnia art. 483 § 1 k.c.
art. 65 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436
postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436).
postanowienie Sądu Najwyższy z 23 marca 2012 r., II PK 284/11 (nie publ.)
wyrok Sądu Najwyższy z 29 listopada 2013 r., I CSK 124/13
wyrok Sądu Najwyższy z 23 maja 2013 r., IV CSK 644/13
wyrok Sądu Najwyższy z 5 października 2011 r., IV CSK 659/10
wyrok Sądu Najwyższy z 22 stycznia 2010 r., V CSK 217/09
II PK 284/11
Supreme Court dismisses appeal on labor law grounds, citing established precedent on employer notification rights.
I CSK 124/13
Supreme Court quashes lower court ruling for failing to assess penalty proportionality under Civil Code Art. 484 § 2.
IV CSK 644/13
Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks general significance and obvious violation.
IV CSK 659/10
Supreme Court allows partial claim for unpaid interest on construction contract debt after offsetting counterclaim.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 526/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa A. R. i K. R.‎przeciwko J. Spółce Akcyjnej w T. ‎o ustalenie nieważności umowy ewentualnie o ustalenie wysokości kar umownych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagań przewidzianych przez art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego co do przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest konsekwencją oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został przez pozwanego uzasadniony ze wskazaniem na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), polegające na potrzebie wyjaśnienia: czy przepis art. 484 § 2 k.c., pozwalający na zmniejszenie kary umownej może być stosowany do opłat, które nie są bezpośrednim skutkiem niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez dłużnika oraz czy dopuszczalne jest oparcie przez sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie miarkowania kary umownej na sformułowanym lecz nie zdefiniowanym przez ten sąd „ustawowym celu” kary umownej.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga przedstawienia problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436). W postanowieniu z 23 marca 2012 r., II PK 284/11 (nie publ.), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z określonym przepisami prawa materialnego lub procesowego, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.

Wskazanie na zagadnienie prawne uzasadniające wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez jego sformułowanie jako problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Problemy, na które wskazał pozwany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełniają podanych wyżej kryteriów.

W związku ze stosowaniem art. 484 § 1 k.c. nie budzi wątpliwości, że kara umowna może być zastrzeżona na wypadek niewykonania zobowiązania niepieniężnego, w warunkach, gdy konsekwencje opóźnienia się dłużnika z wykonaniem zobowiązania pieniężnego reguluje art. 481 § 1 k.c. Wprawdzie w art. 484 § 1 k.c. ustawodawca posługuje się określeniem „niewykonanie zobowiązania”, ale wszelkie wątpliwości co do natury tego zobowiązania wyjaśnia art. 483 § 1 k.c. Świadczenie będące - według terminologii używanej przez pozwanego - „opłatą egzekucyjną” ma charakter pieniężny, ale taki też charakter ma każda naliczona kara umowna.

O tym, czy określone świadczenie pieniężne, naliczone w związku z niewykonaniem zobowiązania przez kontrahenta jest postacią kary umownej, decyduje nie jego nazwa, ale charakter niewykonanego zobowiązania, w związku z którym zostało naliczone. Z ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a dotyczących treści umowy zawartej przez strony oraz z niekwestionowanej wykładni znaczenia poszczególnych ich oświadczeń (art. 65 k.c.), wynika, że powyższa opłata została naliczona za niezastosowanie się do wezwań kierowanych przez pozwanego do powodów, a zatem w związku z niewykonaniem zobowiązania niepieniężnego.

Koszty prowadzonego przeciwko powodom postępowania egzekucyjnego oczywiście mają charakter świadczeń pieniężnych, ale zgodnie z zasadami obowiązującymi w postępowaniu egzekucyjnym powodowie, tak czy inaczej, je ponoszą. Nie mogą być zatem obciążeni obowiązkiem zapłacenia pozwanemu „opłat egzekucyjnych” za niezapłacenie kosztów egzekucyjnych. Kryteria decydujące o zmniejszeniu kary umownej w świetle art. 484 § 2 k.c. były wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego (por.np. wyroki z 29 listopada 2013 r., I CSK 124/13, z 23 maja 2013 r., IV CSK 644/13, z 5 października 2011 r., IV CSK 659/10, z 22 stycznia 2010 r., V CSK 217/09).

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.