Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit under Art. 3989 § 1(4) CPC.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court ruling denying compensation for unlawful detention and medical negligence. The appellant argued that the appellate court committed a gross error in interpreting civil code provisions regarding damages, but the court found these arguments insufficient. The decision held that the appellant failed to demonstrate the 'obvious merit' required by law, merely repeating legal bases without proving a glaring error visible to any lawyer.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The Supreme Court may reject a cassation appeal if the appellant fails to prove that the appeal is obviously meritorious, requiring a clear and glaring error apparent without deep legal analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 506/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa R. L. przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w L. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 13 kwietnia 2016 r., oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 maja 2015 r., którym Sąd Okręgowy oddalił powództwo o zasądzenie od pozwanego kwot: 40 000 zł z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną niewłaściwymi i sprzecznymi z prawem warunkami odbywania tymczasowego aresztowania, 30 000 zł z tytułu niezgodnego z prawem stosowania i przedłużania statusu więźnia niebezpiecznego, 30 000 zł z tytułu krzywdy i szkody na zdrowiu, jakiej doznał w wyniku niewłaściwego leczenia psychiatrycznego i 3 000 zł z tytułu nieuzasadnionego zakwalifikowania przez komisję penitencjarną jako wymagającego osadzenia w warunkach art. 88a k.k.w.
Powołując się na podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej „…wynikającą z oparcia jej o podstawy kasacyjne, które nawet bez głębszej analizy prawnej i pobieżnej ich lekturze, wskazują na rażąco błędną wykładnię i niezastosowanie przez Sąd Apelacyjny przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 23 w zw. z art. 24 w zw. z art. 448 k.c. przez ich niezastosowanie i oddalenie powództwa…”.
Analiza wywodów zawartych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie wskazanej przez niego przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.
Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie może powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe.
Skarżący nie przytoczył argumentów świadczących o tak rozumianej oczywistości, powtórzył jedynie uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej i dokonał subiektywnej oceny dochodzonych roszczeń.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i ze względu na sytuację życiową skarżącego orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj