Supreme Court dismisses appeal on easement acquisition, ruling theoretical legal questions do not meet admissibility criteria.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a company seeking to establish a prescriptive easement over a parking lot. The appellant argued that the lower court erred in applying property possession rules to easements, claiming theoretical distinctions regarding possession of rights versus things were ignored. The court held that these abstract legal questions did not constitute new issues of law requiring cassation review, as the second-instance court had already resolved the case based on specific factual circumstances.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation complaint based on a new legal issue is inadmissible if the issue is already settled in doctrine or jurisprudence and does not directly influence the resolution of the specific case facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 505/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta G., Z. T., I. T., K. S., E. T. i L. S.o stwierdzenie zasiedzenia służebności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 stycznia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt XVI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 180,- (sto osiemdziesiąt) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 października 2014 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 28 marca 2014 r. o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej parkingu położonego w G., stanowiącego część działki gruntu należącej do Skarbu Państwa. Oddalenie wniosku wynikało z niespełnienia przesłanek zasiedzenia, określonych przepisami kodeksu cywilnego. Stanowisko Sądu pierwszej instancji podzielił Sąd Okręgowy. W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie w zaskarżonym postanowieniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 352 w związku z art. 292 k.c. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że do przyjęcia posiadania służebności konieczne jest władanie rzeczą i wola posiadania dla siebie rzeczy, pomimo że posiadanie służebności jest posiadaniem prawa a nie rzeczy i nie musi być uzewnętrznione przez wolę wykonywania władztwa nad rzeczą.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik Skarb Państwa – Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wniósł o odmówienie przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie z zasądzeniem kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi wnioskodawca wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, sformułowanego w dwóch pytaniach.
Pierwsze dotyczy wyjaśnienia, czy wynikające z art. 352 k.c. odpowiednie zastosowanie przepisów o posiadaniu rzeczy do posiadania służebności oznacza, że posiadanie służebności jest posiadaniem rzeczy, czy posiadaniem prawa. Drugie pytanie odnosi się do rozumienia trwałego i widocznego urządzenia, o którym mowa w art. 292 k.c., jako władania nim przez posiadacza, czy też czynienia użytku z prawa do korzystania z tego urządzenia.W orzecznictwie i doktrynie jest od dawna znane i utrwalone stanowisko co do tego, jakie muszą zostać spełnione warunki prawne, żeby można wnosić skargę kasacyjną z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.
Winno ono zostać przedstawione jako nowy problem prawny, nie wyjaśniony dotychczas w orzecznictwie i piśmiennictwie, istotny dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy oraz w szczególności rozważenie którego przyczyni się do rozwoju prawa w rozumieniu publicznoprawnego znaczenia postępowania wywołanego skargą kasacyjną (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2010 r., I CSK 189/10; z dnia 23 marca 2012 r., II PK 2/12; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12; z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ.). Jednakże żaden z dwóch problemów wskazanych w skardze kasacyjnej jako istotne zagadnienie prawne nie odpowiada tym warunkom.
Obie kwestie są bez wątpienia ważnymi problemami z zakresu wykładni przepisów o służebnościach, jako ograniczonym prawie rzeczowym, równocześnie jednak żadna z nich nie posiada bezpośredniego przełożenia na problemy występujące na gruncie rozpoznawanej sprawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, wniosek o braku podstaw do stwierdzenia zasiedzenia służebności gruntowej został oparty przez Sąd drugiej instancji na ocenie konkretnych okoliczności faktycznych sprawy – w których sposób korzystania z nieruchomości przez wnioskodawczynię nie został uznany za samoistne posiadanie służebności.
W konsekwencji, nie można stwierdzić, by rozróżnienie pomiędzy kwalifikacją posiadania służebności jako posiadaniem rzeczy albo prawa miało jakiekolwiek znaczenie dla sprawy. Zagadnienia te posiadają bez wątpienia wymiar teoretyczny, nie mogłyby jednak ani w istotnym stopniu, ani w jakimkolwiek stopniu przyczynić się do rozpoznania wniesionej skargi. Sąd Najwyższy dokonuje ocen prawnych na podstawie ustalonego stanu faktycznego w oparciu o przedstawione dowody, co nastąpiło w prawomocnym orzeczeniu Sądu drugiej instancji i co ma charakter wiążący dla postępowania kasacyjnego (art. 39813 § 2 k.p.c.).W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. l.n