CPC appeal dismissed as inadmissible for misidentifying legal grounds and lacking specific case law examples.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal in part regarding a ruling on a correction order, finding it inadmissible under Article 398 of the Civil Procedure Code. The appellant incorrectly conflated the requirement for a significant legal issue with the need for judicial interpretation of Article 410 § 2 of the Civil Code, treating them as identical when the statute distinguishes them. Furthermore, the court rejected the claim of divergent case law because the appellant failed to cite any specific judicial decisions to substantiate the alleged inconsistencies.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant misidentifies statutory prerequisites for a significant legal issue or fails to provide concrete examples of divergent case law to prove such divergence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 478/12
POSTANOWIENIE
Dnia 6 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z powództwa A. S.
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej przy ulicy B. […]
w S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 grudnia 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 14 lutego 2012 r.,
1) odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej wyrok
w punkcie 1) (pierwszym) sentencji, a w pozostałym zakresie
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1817 zł
(słownie: jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odrzucił na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. skargę kasacyjną
w części zaskarżającej, zawarte w pkt 1 sentencji wyroku, postanowienie
o sprostowaniu,
ponieważ
w
tym
przedmiocie
skarga
kasacyjna
jest
niedopuszczalna (art. 398 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym,
co potwierdza przepis art.. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne
piśmiennictwo.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy zachodzi
nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią więc obligatoryjny i nieodzowny
element oceny w stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na podstawie
i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia wniosku
o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,
że w sprawie
nie
wystąpiła
wskazana
w
skardze
kasacyjnej
przesłanka
wymieniona w art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.
Skarżący błędnie utożsamił przesłankę wystąpienia istotnego zagadnienia
prawnego z potrzebą dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 410 § 2 k.c.,
ponieważ obie te przesłanki ustawodawca potraktował odrębnie w art. 398 9 § 1 pkt
1 i 2 k.p.c., a tym samym przesądził, że nie mogą one być ze sobą utożsamiane.
Ponadto powód powołał się werbalnie na rozbieżności w orzecznictwie sądów
co do wykładni art. 410 § 2 k.c. jednakże bez przykładowego choćby wskazania
orzeczeń sądowych, będących przejawem istnienia twierdzonych rozbieżności.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
i § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).