Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 428/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, finding it merely evidentiary.

Numero d'incarto IV CSK 428/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal without a merits review. The appellant argued that the second-instance court made diametrically different factual findings without evidence, violating procedural rules. The court rejected this, ruling that the appeal failed to demonstrate a significant legal issue or a clear violation of substantive law, as the question raised was essentially evidentiary rather than legal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if a significant legal issue exists, creating a need for interpretation of laws or resolving conflicting case law; mere repetition of evidentiary disputes without demonstrating a distinct legal problem does not satisfy these requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue evidentiary dispute procedural violation second instance court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Postawiona w skardze kwestia nie ma cech istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 oraz art.
art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw.
art. 39821 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. awjw
art. 235 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Postawiona w skardze kwestia nie ma cech istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Postawiona w skardze kwestia nie ma cech istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08
uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższy z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.
IV CSK 163/11
49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).
IV CSK 454/08
11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
III CZP 59/98

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 428/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa W. C.‎przeciwko J. S. i Z. K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I ACa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 marca 2013 r., wydanego w sprawie o zapłatę, powód W. C. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając w niej naruszenie prawa procesowego: art. 162, 233 § 1 i art. 382 w zw. z art. 235 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący uzasadnił występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie: „czy Sąd II instancji może nie przeprowadzając postępowania dowodowego w żadnym zakresie dokonywać diametralnie odmiennych ustaleń faktycznych i na tej podstawie wydać odmienny wyrok, w sytuacji całkowitej odmowy wiarygodności zeznaniom strony, wbrew dotychczasowej ocenie tych zeznań dokonanych przez Sąd I instancji, szczególnie w sytuacji braku dowodów z dokumentów potwierdzających istnienie konkretnego węzła obligacyjnego pomiędzy stronami oraz w sytuacji obdarzenia wiarygodnością zeznania tej strony przez Sąd I instancji, który w oparciu o nie (między innymi) orzekał?”.W odpowiedzi na skargę pozwani J.

S. oraz Z. K. wnieśli o jej odrzucenie ewentualnie o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania względnie o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący wprawdzie powołał się na takie przyczyny, jednak żadnej z nich nie wykazał. Powołując się na oczywistą zasadność skargi, powód nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności skarżący, poza powołaniem się na tę przyczynę, ograniczył się do powtórzenia jednego z zarzutów skargi bez wskazania przepisu, który miał - jego zdaniem - zostać naruszony oraz do odwołania się do argumentacji przedstawionej na uzasadnienie twierdzenia o wystąpieniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Odwołanie takie jest bezskuteczne, zarówno z tego powodu, że skarżący powinien przedstawić oddzielną, samodzielną argumentację prawną dla wykazania poszczególnych powołanych przez niego przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c., jak również dlatego, iż popada w ten sposób w sprzeczność, gdyż te same argumenty miałyby w jego zamyśle uzasadniać przeciwstawne przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania.

Samo powtórzenie zarzutu skargi bez dalszej wymaganej argumentacji prawnej, a zatem z pominięciem aspektu „oczywistości” zarzucanego naruszenia prawa, było niewystarczające dla wykazania oczywistej zasadności skargi, będącej kategorią zasadniczo różną od zasadności jako takiej. W przypadku powołania się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., poza precyzyjnym wskazaniem konkretnego problemu prawnego, który miał w sprawie wystąpić, oraz powołaniem przepisów stanowiących tło jego powstania, konieczne było zaprezentowanie różnych możliwych sposobów rozwiązania tego problemu oraz przedstawienie argumentów prawnych przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienie na czym polegają poważne trudności związane z wyborem danego rozwiązania, przekonanie o „istotności” przedstawionego zagadnienia oraz wykazanie, że ma ono charakter uniwersalny, a zatem, iż jego wyjaśnienie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku nie spełnia tych wymagań. Skarżący ograniczył się do postawienia określonego pytania stanowiącego wyraz jego wątpliwości co do prawidłowości postępowania Sądu drugiej instancji, przytoczenia stanowiska oraz argumentacji prawnej przedstawionej w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98 (OSNC 1999, nr 7-9, poz. 124) oraz własnego komentarza. Postawiona w skardze kwestia nie ma cech istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący w istocie nie przedstawił problemu o charakterze prawnym, lecz jedynie kwestię dowodową, oczekując od Sądu Najwyższego oceny prawidłowości postępowania Sądu odwoławczego oraz trafności rozstrzygnięcia.

Ponadto w świetle powołanej uchwały i dokonanej w niej wykładni art. 382 k.p.c. odpowiedź na pytanie skarżącego nie budzi wątpliwości. Wobec niestwierdzenia żadnej z powołanych przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. awjw