Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 413/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove procedural invalidity or obvious merit under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 413/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the Gdańsk Court of Appeal's judgment. The appellant argued that the lower courts failed to conduct requested evidence and denied him a court-appointed lawyer, violating his right to defense. The court rejected these claims, ruling that such evidentiary errors and lack of counsel do not constitute procedural invalidity or obvious merit under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not admit a cassation appeal unless there is a significant legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts, or procedural invalidity, as mere evidentiary errors or lack of counsel do not automatically deprive a party of the right to defense.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility procedural invalidity right to defense court appointed lawyer evidence admissibility Polish Civil Procedure Code appellant burden of proof

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
z powodu jej oczywistej zasadności „(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c.
oraz art. 379 pkt 5 k.p.c.) z uwagi na okoliczność, iż w odniesieniu do jedynego faktu spornego pomiędzy stronami, a mianowicie okoliczności, czy doszło do wizyty Pozwanego A.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Wobec niestwierdzenia żadnej z przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art.
art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art. 98 w zw.
art. 39821 k.p.c.
Wobec niestwierdzenia żadnej z przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art. 98 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
z powodu jej oczywistej zasadności „(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c
oraz art. 379 pkt 5 k.p.c.) z uwagi na okoliczność, iż w odniesieniu do jedynego faktu spornego pomiędzy stronami, a mianowicie okoliczności, czy doszło do wizyty Pozwanego A.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 1999 r., I CKN 632/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 1999 r., I CKN 632/99, niepubl.
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2003 r., II CK 303/02
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r., II CSK 446/08
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 1999 r., II UKN 418/98
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 1999 r., II UKN 418/98, OSNP 2000, Nr 9, z dnia 21 marca 2013 r., II CSK 322/12, niepubl.
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2013 r., II CSK 322/12
postanowienie z dnia 21 czerwca 2013 r., I CZ 51/13
oraz postanowienie z dnia 21 czerwca 2013 r., I CZ 51/13, niepubl.).
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11
I ACa 378/13
Appeal dismissed; court upheld partial compensation for eye injury and awarded plaintiff procedural costs against the municipality.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 413/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa J. J. ‎przeciwko D. G. i A. K. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 378/13, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego A.K. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powód J. J. wniósł o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2014 r. z powodu jej oczywistej zasadności „(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 217 § 3 i 227 k.p.c. oraz art. 379 pkt 5 k.p.c.) z uwagi na okoliczność, iż w odniesieniu do jedynego faktu spornego pomiędzy stronami, a mianowicie okoliczności, czy doszło do wizyty Pozwanego A. K. u Powoda w Areszcie Śledczym w G. w dniu 18 września 2009 r. Sąd nie przeprowadził dowodów zawnioskowanych przez Powoda, jedynie ze względu na okoliczność, iż przeprowadzone w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji postępowanie dowodowe oraz stanowiska pozwanych przeczyły stanowisku zaprezentowanemu przez Powoda, jednocześnie Powód nie miał możliwości uczestniczenia w rozprawach, ani nie przydzielono mu pełnomocnika z urzędu, co w konsekwencji sprawiło, iż nie miał on możliwości obrony swoich praw”.

W odpowiedzi na skargę pozwany A. K. wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania bądź o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący obie przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. oparł na tych samych okolicznościach, powołując się na pominięcie przez Sądy obu instancji jego wniosków dowodowych oraz nieustanowienie mu pełnomocnika z urzędu, pomimo że każda z tych przyczyn ma niezależny charakter i wymaga odrębnego uzasadnienia.Wbrew poglądowi powoda, w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod uwagę również z urzędu na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c. W okolicznościach sprawy brak podstaw do twierdzenia, że skarżący został pozbawiony możności obrony swych praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c., nie wystąpiły także żadne inne przesłanki nieważności postępowania.

Co do nieważności postępowania, Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że ewentualne uchybienia sądów w zakresie postępowania dowodowego, w tym nieuzasadniona odmowa dopuszczenia dowodu objętego wnioskiem strony, nie świadczą o pozbawieniu strony możności obrony jej praw (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 1999 r., I CKN 632/99, niepubl. oraz wyroki tego Sądu z dnia 4 grudnia 2003 r., II CK 303/02, niepubl. i z dnia 21 stycznia 2009 r., II CSK 446/08, OSNC-ZD 2010, nr A, poz. 7). Także odmowa uwzględnienia przez sąd wniosku strony o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu i niezastępowanie jej przez takiego pełnomocnika w postępowaniu nie oznacza, że strona została pozbawiona możności obrony swych praw, chyba że wystąpiłyby wyjątkowe okoliczności, które nie dotyczą niniejszej sprawy (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 1999 r., II UKN 418/98, OSNP 2000, Nr 9, z dnia 21 marca 2013 r., II CSK 322/12, niepubl. oraz postanowienie z dnia 21 czerwca 2013 r., I CZ 51/13, niepubl.).

Sam fakt nieuczestniczenia przez stronę pozbawioną wolności w rozprawie nie powoduje nieważności postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 379 pkt 5 k.p.c., co zostało trafnie stwierdzone przez Sąd drugiej instancji. Nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji, na którą powód się powołał, nie stanowi przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., która dotyczy wyłącznie postępowania drugoinstancyjnego. Zarzucane uchybienia Sądu pierwszej instancji mogłyby ewentualnie być przedmiotem kontroli kasacyjnej, gdyby w podstawach skargi zostały powołane stosowne przepisy o postępowaniu apelacyjnym, takie jednak nie zostały wskazane.Z tych samych przyczyn nie można mówić o oczywistej zasadność skargi, (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Przekonanie o wystąpieniu tej przesłanki wymaga przedstawienia stosownej argumentacji prawnej, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.). Powód argumentacji takiej nie przytoczył, poprzestając na powieleniu skróconej wersji uzasadnienia podstaw.

Wobec niestwierdzenia żadnej z przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art. 98 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.