Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and admissibility under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the defendant's cassation appeal against the appellate court's judgment in a debt recovery case. The appellant failed to demonstrate that the appeal met the statutory requirement of obvious merit or that the lower court's findings were legally erroneous. Consequently, the court refused to accept the appeal for consideration and ordered the appellant to bear the litigation costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if its merit is obvious prima facie without deep legal analysis, or if it challenges factual findings, which the Supreme Court may not review sua sponte.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 399/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa "N." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w N.przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "R." w B. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lubliniez dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I ACa 791/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2717 (dwa tysiące siedemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Pozwana Spółdzielnia Mieszkaniowa „R.” w B. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 12 marca 2015 r. wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a więc oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Mając na względzie argumentację przytoczoną we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, iż wniesiony przez nią nadzwyczajny środek zaskarżania spełnia przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Podkreślić bowiem należy, że wyróżniona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.
Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Tych elementów nie można przypisać przedstawionemu przez skarżącą uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Jednocześnie zaznaczyć należy, że argumentacja wywodzona przez skarżącą w ramach wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się w swej istocie do niedopuszczalnej, ze względu na brzmienie art. 3983 § 3 k.p.c., polemiki z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd drugiej instancji. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Na wniosek powódki zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99, art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz przepisów § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).