Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue or interpretative doubts exist regarding municipal waste fees and unjust enrichment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the defendant's cassation appeal for examination, citing the absence of a significant legal issue or serious interpretative doubts. The appellant argued that civil law provisions on unjust enrichment should apply to municipal waste fees, while the court noted that the Tax Ordinance and Constitutional Court rulings already define these fees as public-law obligations. Consequently, the court determined that the appellant failed to demonstrate a need for a profound interpretation of the law or a divergence in judicial practice warranting Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is accepted only if a significant legal issue exists or serious interpretative doubts arise; mere disagreement with lower court findings without abstract legal problems or conflicting Supreme Court precedents does not meet these statutory requirements.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 392/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa […] Spółdzielni Mieszkaniowej w O.przeciwko Gminie O.o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwana wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436).
Powód powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało. Zagadnienie to powinno być nadto „istotne" z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa.Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na okoliczności określone w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu mającego być źródłem wątpliwości interpretacyjnych, ich rodzaju i przyczyn, ale przede wszystkim wykazania, że wątpliwości te istnieją, co wiąże się z koniecznością przytoczenia odmiennych wypowiedzi orzecznictwa lub doktryny dotyczących przepisu mającego podlegać rozbieżnej wykładni.
Chodzi w tym przypadku o rozbieżne wypowiedzi w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a jeśli przepis nie był wykładany przez Sąd Najwyższy, to rozbieżne wypowiedzi sądów powszechnych, lecz nie sądów pierwszej i drugiej instancji orzekających w tej samej sprawie, gdyż sąd drugiej instancji powołany jest do tego, by korygować uchybienia sądu pierwszej instancji w zakresie wykładni prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2003 r., I PK 577/02, OSNAPiUS 2003, nr 15, poz. 1).Skarżąca wyjaśniła, że przez wniesienie skargi kasacyjnej zmierza do wyjaśnienia relacji, w jakiej pozostają art. 2ust. 1 pkt 4, art. 2 ust. 3 oraz art. 6h ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. ) oraz art. 72 i n. Ordynacji podatkowej wobec art. 410 k.c. i użytego w nim pojęcia „świadczenie nienależne".O charakterze nadpłaty podatkowej Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się szerzej w wyrokach z 6 marca 2002 r., P 7/00 (OTK-A 2002, nr 2, poz.
13) i z 21 lipca 2010 r., SK 21/08 (OTK-A 2010, nr 6, poz. 62), w których stwierdził, że konstrukcja nadpłaty przyjęta w art. 72 § 1 o.p. nawiązuje dość wyraźnie do instytucji nienależnego świadczenia i ma charakter wierzytelności. Zawiera bowiem elementy zbliżone do istoty nienależnego świadczenia, określonego w art. 405-410 k.c. Jest to jednak kategoria prawa podatkowego, której zasady, tryb powstawania i zwrotu zostały uregulowane w ordynacji podatkowej i w związku z tym zwrot nadpłaty następuje w trybie określonym w przepisach tej ordynacji.Zasady wykładni powołanych przez skarżącą przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zostały objaśnione przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 listopada 2013 r., K 17/12 (OTK-A 2013, nr 8, poz. 125) oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdyż do nich należy odpowiedź na pytanie, jakie są podmiotowe i przedmiotowe granice obowiązku spełniania świadczenia publicznoprawnego przewidzianego tą ustawą.
Skarżąca przyznała zresztą, że „aktualna linia orzecznicza sądów rozstrzyga, iż podatnikiem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sytuacji określonej w art. 3 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest spółdzielnia lub wspólnota mieszkaniowa" i nie ma aktualnie wątpliwości co do tego, że poszczególni członkowie spółdzielni i korzystający z lokali w jej zasobach nie są zobowiązani do świadczenia opłat za wywóz śmieci inaczej niż za pośrednictwem podmiotu zarządzającego nieruchomościami, w których znajduje się ich lokal.Problemem dopuszczalności dochodzenia na podstawie przepisów prawa cywilnego świadczeń spełnionych jako publicznoprawne Sąd Najwyższy zajmował się już wielokrotnie, w tym na przykład w uchwale z 16 maja 2007 r., III CZP 35/07, (OSNC 2008, nr 8, poz. 72), z 6 czerwca 2012 r., III CZP 24/12 (OSNC 2013, nr 1, poz. 5).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.W związku ze wstępnym charakterem zaskarżonego wyroku, zawarte w skardze kasacyjnej wnioski o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego będą podlegać rozpoznaniu w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, stosownie do jej wyniku. awjw