Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 39/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for failure to prove obvious legal violation under Art. 3989 § 1 k.p.c.

Numero d'incarto IV CSK 39/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation complaint, refusing to accept it for examination. The appellant argued that the lower courts committed an obvious violation of contract law regarding the deduction of contractual penalties, but failed to demonstrate a clear legal error requiring immediate review. The court held that the appellant did not meet the strict threshold for a 'qualified and obvious violation' as required by the law, noting that the appellant had previously failed to raise similar arguments in earlier proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 5 k.c.; The appellant must prove a qualified and obvious violation of law visible with basic legal knowledge, resulting in a clearly flawed judgment, which was not established here.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure obvious violation of law contractual penalties deduction of claims preliminary review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
W skardze kasacyjnej strona powodowa jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. stwierdzając, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na kwalifikowane i oczywiste naruszenie przez Sąd art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.
Art. 5 k.c.
stwierdzając, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na kwalifikowane i oczywiste naruszenie przez Sąd art. 5 k.c., art.
Art. 483 § 1 k.c.
5 k.c., art. 483 § 1 k.c. i art.
Art. 484 § 1 k.c.
i art. 484 § 1 k.c. oraz art.
Art. 365 k.p.c.
oraz art. 365 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przesłankę przedsądu przewidzianą w art.
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W skardze kasacyjnej strona powodowa jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 5 k.c
stwierdzając, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na kwalifikowane i oczywiste naruszenie przez Sąd art. 5 k.c., art.
art. 483 § 1 k.c
5 k.c., art. 483 § 1 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 39/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w B. ‎przeciwko Województwu Podlaskiemu - Podlaskiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Białymstoku‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lipca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku‎z dnia 31 lipca 2015 r., sygn. akt I ACa 452/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. oddalił powództwo D. sp. z o.o. sp. komandytowej w B. przeciwko Województwu Podlaskiemu- Podlaskiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Białymstoku o zasądzenie odszkodowania w kwocie 303 639,46 zł z tytułu utraconych korzyści w wyniku bezpodstawnego wypowiedzenia przez pozwanego umowy o pełnienie nadzoru inwestycyjnego łączącej strony. Sąd uwzględnił bowiem zarzut potrącenia wierzytelności przysługującej pozwanemu wobec powódki z tytułu kary umownej naliczonej na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. „c” umowy za brak potwierdzonej zapisami w dzienniku budowy obecności na budowie inspektora nadzoru.

W wyniku apelacji strony powodowej Sąd Apelacyjny w Białymstoku zmienił częściowo zaskarżony wyrok, w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 36 115 zł z ustawowymi odsetkami i oddalił powództwo oraz apelację w pozostałej części a także orzekł o kosztach procesu. Zmiana ta wynikała z uwzględnienia bezspornej okoliczności, że brak wpisów w dzienniku budowy w okresie od 18 do 28 maja 2011 r. zawiniony był przez pozwanego, a więc za ten okres nie należały się mu kary umowne skoro sam uniemożliwił udokumentowanie w dzienniku budowy obecności w tym czasie inspektora nadzoru na budowie.

W skardze kasacyjnej strona powodowa jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. stwierdzając, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na kwalifikowane i oczywiste naruszenie przez Sąd art. 5 k.c., art. 483 § 1 k.c. i art. 484 § 1 k.c. oraz art. 365 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa, zapadł w drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (porównaj między innymi postanowienia z dnia 8 marca 2002 r.

I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100, z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z dnia 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, nie publ.). Mimo obszerności wywodów w tym przedmiocie skarżący nie wykazał powyższych okoliczności. Zarzucając oczywiste i kwalifikowane naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego pominął bowiem, że strona powodowa reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, nie zgłosiła przed Sądami I ani II instancji zarzutu nadużycia prawa w oparciu o art. 5 k.c., nie wskazała faktów uzasadniających taki zarzut ani jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę dokonania oceny stanowiska pozwanego w tym aspekcie.

Nie zgłosiła też wniosku o miarkowanie kary umownej ani jakichkolwiek zarzutów dotyczący jej rażącego wygórowania. Uniemożliwiła tym samym Sądowi rozważenie zgłoszonego przez pozwanego zarzutu potrącenia wierzytelności z tytułu kary umownej w aspekcie art. 5 k.c. i art. 484 § 2 k.p.c. (porównaj między innymi wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2010 r. IV CSK 494/09, OSNC-ZD 2010/4/115, z dnia 8 marca 2013 r. III CSK 193/12 i z dnia 12 lutego 2015 r. IV CSK 276/14, nie publ.). Powoływanie się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej z powodu naruszenia art. 5, art. 483 i art. 484 k.c. nie ma więc żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy.

Podobnie należy ocenić twierdzenie o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej z powodu oczywistego naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 365 k.p.c. Skarżący pomija bowiem, że w powołanych przez niego wyrokach Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2012 r. XI C 334/12 i Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 9 listopada 2012 r. II Ca 815/12 rozstrzygnięta została prawomocnie kwestia odstąpienia przez pozwanego od umowy stron oraz naliczenia przez niego kar umownych wynikających z odstąpienia od umowy z powodu okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi wykonawca, a więc na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. „a” umowy, podczas, gdy w niniejszej sprawie przedmiotem osądu jest naliczenie kary umownej na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. „c” umowy, za brak potwierdzonej w dzienniku budowy obecności inspektora robót na budowie.

Oba orzeczenia dotyczą zatem różnych przedmiotów rozstrzygnięcia i oczywiście zgodnie z art. 365 k.p.c. wiążą strony i sądy oraz organy państwowe, bez wątpienia jednak nie mają charakteru prejudycjalnego w sprawie o innym przedmiocie rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. jw