Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 39/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of proper justification under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 39/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by A.W. against a lower court decision regarding a land entry. The appellant claimed the appeal was obviously justified due to procedural violations but failed to provide specific legal arguments explaining how these violations occurred. The court ruled that merely citing the statutory basis for obvious justification without detailed reasoning constitutes an insufficient justification under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.: A cassation appeal claiming obvious justification must contain a separate, detailed legal argumentation demonstrating that the specific circumstances described in the statute actually exist in the case, rather than merely citing the statutory provision itself.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious justification Civil Procedure Code insufficient justification procedural requirements Supreme Court legal argumentation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Jak wynika z treści art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
oraz art. 3986 § 2 k.p.c., jednym
Art. 3986 § 3 k.p.c.
oraz art. 3986 § 2 k.p.c., jednym
Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 228 § 2 k.p.c.
Art. 6288 § 2 i 3 k.p.c.
228 § 2 k.p.c., art. 6288 § 2 i 3 k.p.c. oraz art.
Art. 28 k.p.a.
oraz art. 28 k.p.a., domagała się przyjęcia
art. 228 § 2 k.p.c
art. 28 k.p
oraz art. 28 k.p.a., domagała się przyjęcia
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Jak wynika z treści art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135
postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38
postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75
I CK 421/03
3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 39/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku A.W.

przy uczestnictwie Gminy S.

o wpis,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lutego 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni A.W., wnosząc od postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 22 listopada 2005 r. skargę kasacyjną, opartą na podstawie naruszenia art.

228 § 2 k.p.c., art. 6288 § 2 i 3 k.p.c. oraz art. 28 k.p.a., domagała się przyjęcia

skargi do rozpoznania, jako oczywiście uzasadnionej, ze względu na naruszenie

tych przepisów.

Badając dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej, Sąd

Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wynika z treści art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c., jednym

z zasadniczych i niezbędnych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie

jej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie. Uzasadnienie takiego wniosku powinno

nawiązywać do okoliczności opisanych w art. 398 9 § 1 pkt 1-4 k.p.c., gdyż jedynie

wtedy, gdy okoliczności te w danej sprawie występują, Sąd Najwyższy obowiązany

jest przyjąć skargę kasacyjną do rozpoznania (por. m. in. postanowienie SN z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135). Wydanie

takiego rozstrzygnięcia nie może nastąpić bez podjęcia przez skarżącego próby

wykazania, że okoliczności te w rzeczywistości zachodzą, gdyż nie jest rolą Sądu

Najwyższego samodzielne doszukiwanie się ich w zastępstwie skarżącego.

Ograniczenie się do wskazania jednej z przesłanek, które zostały określone w art.

3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. nie jest równoznaczne ze spełnieniem obowiązku

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Uzasadnienie takie

powinno

bowiem

także

obejmować

przedstawienie

argumentacji

prawnej

zmierzającej do wykazania, że powołana przesłanka istotnie w sprawie zachodzi.

W tym zakresie za niewystarczające należy uznać odwołanie się do podstaw skargi

kasacyjnej bądź ich uzasadnienia, gdyż, jak to już zostało wielokrotnie powiedziane

w orzecznictwie, wymaganie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania oraz przytoczenia i uzasadnienia jej podstaw nie mogą być ze sobą

utożsamiane. Każde z tych wymagań powinno być więc spełnione samodzielnie

i niezależnie (por. np. zachowujące nadal aktualność postanowienie SN z dnia

3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38).

W sprawie niniejszej wnioskodawczyni stwierdziła w swej skardze, że

naruszenie wskazanych w ramach jej podstaw „przepisów postępowania czyni

skargę kasacyjną oczywiście uzasadnioną”, nawiązując w ten sposób do przesłanki

określonej w art. art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Poprzestając na tym stwierdzeniu,

skarżąca nie podjęła się uzasadnienia swego stanowiska. W skardze brak jest

odrębnego, jurydycznego wywodu, w którym skarżąca wyjaśniałaby szczegółowo

w czym - jej zdaniem - przejawia się ta oczywistość. Prowadzi to do konkluzji, iż

skarga kasacyjna w sprawie niniejszej nie zawiera odpowiadającego ustawowym

wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Skargę tę,

biorąc pod uwagę treść art. 3986 § 2 k.p.c., należy zatem uznać za dotkniętą

nieusuwalnym brakiem i z tego względu odrzucić (por. postanowienie SN z dnia

14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.

3986 § 3 k.p.c., skoro nie uczynił tego Sąd drugiej instancji.