Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 388/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal where lower courts correctly ruled on unjust enrichment claim based on agency acquisition of property.

Numero d'incarto IV CSK 388/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the plaintiff against the appellate court's decision to reject his claim for payment. The plaintiff had transferred funds for property acquisition, but the lower courts correctly determined that the proper remedy was the return of the property itself under unjust enrichment, not a monetary award. The court held that the legal issues raised by the appellant did not constitute valid grounds for cassation as they failed to challenge the lower courts' reasoning or require precedent-setting development of the law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 321 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 4 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 9 § 2 k.p.c. The cassation court does not review the correctness of the lower court's legal characterization of facts but only assesses whether the decision was based on the established facts and whether the legal issues raised constitute a valid ground for cassation under the Civil Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
unjust enrichment agency acquisition cassation appeal legal characterization Civil Procedure Code property return monetary claim rivendicazione della proprietà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 321 k.p.c.
Należy przy tym zaznaczyć, że art. 321 k.p.c. doczekał się bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, wskazującego na ścisłe iunctim między żądaniem a jego podstawą faktyczną.
Art. 328 § 2 k.p.c.
405 w związku z 410 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W stanowczym, jednoznacznym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wypełniającym wymagania stawiane przez art. 328 § 2 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 4 § 1 pkt 1 k.p.c.
45).Z tych względów, nie dostrzegłszy także istotności wskazanych przez skarżącego zagadnień prawnych, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw
Art. 398 § 9 § 2 k.p.c.
45).Z tych względów, nie dostrzegłszy także istotności wskazanych przez skarżącego zagadnień prawnych, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw
art. 64 k.c
art. 1047 k.p.c
i art. 1047 k.p.c., gdy czynność zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości (umowa powierniczego nabycia nieruchomości) nie miała formy aktu notarialnego, oraz dopuszczalności, w świetle art.
art. 321 k.p.c
Należy przy tym zaznaczyć, że art. 321 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CKN 252/98
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1999 r., I CKN 252/98, OSNC 1999, nr 9, poz.
IV CSK 368/14
Supreme Court dismisses appeal allowing lower court to change legal basis without hearing defendant.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 388/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa J. B.‎przeciwko R. F. i W. F.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił powództwo J. B. o zapłatę z tytułu świadczenia nienależnego, ustalając, że powód przekazał pozwanym środki na kupno nieruchomości, a pozwani nabyli je na swoją rzecz. Sąd pierwszej instancji uznał, że żądanie powód powinien domagać się wydania nabytych działek, a nie zwrotu pieniędzy (405 k.c.), zatem żądanie zapłaty jest bezzasadne Powód wniósł apelację, którą wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił. Uznał, że powiernicze nabycie nieruchomości opiera się na zleceniu, a zgodnie z art. 740 zdanie drugie k.c. przyjmujący ma obowiązek wydania dającemu zlecenie wszystkiego, co przy wykonywaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym, a skarżący sam przyznawał, że chodziło o nabycie nieruchomości.W skardze kasacyjnej powoda, w uzasadnieniu przyjęcia jej do rozpoznania, wskazano na występujące w sprawie zagadnienia prawne dotyczące: domniemania warunków zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości, sytuacji gdy umowa powierniczego nabycia nieruchomości nie reguluje szczegółowo i wprost tych kwestii; domagania się przeniesienia własności nieruchomości na podstawie art. 64 k.c. i art. 1047 k.p.c., gdy czynność zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości (umowa powierniczego nabycia nieruchomości) nie miała formy aktu notarialnego, oraz dopuszczalności, w świetle art. 321 k.p.c., zasądzenia świadczenia pieniężnego na podstawie przepisów dotyczących zlecenia, w przypadku wskazania przez powoda jako podstawy prawnej przepisu art. 405 w związku z 410 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W stanowczym, jednoznacznym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wypełniającym wymagania stawiane przez art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., Sąd Apelacyjny przekonująco i w sposób niewymagający dodatkowych eksplikacji wyłożył racje stojące za oddaleniem apelacji, zarówno czysto jurydyczne, jak i odnoszące sią do faktów, a ściślej - dokonanych w sprawie ustaleń.Podniesione przez skarżącego zagadnienia prawne, określone jako istotne, stanowiące zatem przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c., są próbą podważenia tego uzasadnienia i wskazanych racji, a nie - czego ustawodawca oczekuje od kontroli kasacyjnej - wyrazem dążenia do przyczynienia się do rozwoju prawa lub osądzenia konkretnego przypadku mającego znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw.

Roszczenie procesowe zgłoszone w sprawie - żądanie i jego podstawa faktyczna - zostało sprecyzowane jasno i fachowo. W takiej też postaci zostało osądzone i rozstrzygnięte przez Sądy obu instancji, przy uwzględnieniu przydanej sądom meriti swobody w czynieniu ustaleń oraz oceny prowadzonych dowodów. Sąd Apelacyjny jasno i przekonująco orzekł, że ustalony stan faktyczny skonfrontowany z przeprowadzonymi dowodami i dokonanymi ustaleniami nie daje podstaw do uwzględnienia powództwa w takim kształcie i z takim uzasadnieniem, jakim je opatrzono.

Należy przy tym zaznaczyć, że art. 321 k.p.c. doczekał się bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, wskazującego na ścisłe iunctim między żądaniem a jego podstawą faktyczną. Owszem, sąd może nie naruszając wskazanego przepisu przyjąć inną niż wskazywana podstawę prawną orzeczenia, nie może jednak wychodzić poza podstawę faktyczną oraz poza znaczenie i kierunek towarzyszących jej twierdzeń. Należy przy tym pamiętać, że jakkolwiek - co jest oczywiste - określenie podstawy prawnej orzeczenia należy ostatecznie do sądu, to jednak określenie przez powoda, zwłaszcza wtedy gdy działa przez zawodowego pełnomocnika, konstrukcji jurydycznej swego żądania ma istotne znaczenie, gdyż w swoisty sposób precyzuje i ogranicza podstawę faktyczną żądania oraz zakres jej oceny (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1999 r., I CKN 252/98, OSNC 1999, nr 9, poz. 152, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2015 r., IV CSK 368/14, OSP 2016, nr 5, poz. 45).Z tych względów, nie dostrzegłszy także istotności wskazanych przez skarżącego zagadnień prawnych, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw