Supreme Court dismisses cassation appeal as obvious under Civil Procedure Code Article 3989.1
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against the District Court's decision to grant acquisitive prescription. The lower courts found that the applicants acquired ownership through possession in bad faith, while the appellants argued the court misinterpreted the legal nature of the possession. The court ruled that the District Court's reasoning was sufficient and the errors alleged were not obvious, thus rejecting the appeal under Article 3989 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 378 § 1 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is considered obvious only if it relies on an obvious error in legal interpretation or application without requiring further analysis, and the second-instance court's reasoning must be sufficient to address the specific grounds of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 386/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku A. G. i E. G.przy uczestnictwie J. K. i S. K.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 16 października 2013 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację uczestników postępowania J. K. i S. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 15 lutego 2013 r., którym stwierdzone zostało nabycie z dniem 19 sierpnia 2011 r. przez zasiedzenie własności nieruchomości położonej w R. na rzecz wnioskodawców A. i E. G.. Podstawą prawną rozstrzygnięcia Sądu był art. 172 k.c., którego przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawców. Podobną ocenę prawną przyjął Sąd drugiej instancji, przyjmując także ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonane przez Sąd Rejonowy.
W skardze kasacyjnej uczestnicy zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 328 § 2, art. 378 § 1, art. 391, art. 227 k.p.c. poprzez nieustalenie charakteru prawnego posiadania poprzedników prawnych wnioskodawców. Naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczy art. 172 w związku z art. 336 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie posiadania samoistnego wnioskodawców. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia Sądu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie wniosku o zasiedzenie, z zasądzeniem kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.Pełnomocnik skarżących powołał się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na oczywiste uzasadnienie skargi. Z utrwalonego stanowiska Sądu Najwyższego wynika, że oczywistość skargi wyraża się w dostrzeganym na pierwszy rzut oka i nie wymagającym dokonywania wykładni prawa oraz przeprowadzania analizy przepisów wadliwym ich rozumieniu lub zastosowaniu przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2011 r., II CSK 59/11; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12; z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13, niepubl.).
Tak postrzegana oczywistość skargi nie występuje, jeśli prawomocnemu orzeczeniu sądowemu zarzuca się pominięcie w rozważaniach Sądu drugiej instancji jednego z zarzutów apelacji, dotyczącego przesłanki zasiedzenia, której wystąpienie ustalił Sąd Rejonowy i w tym zakresie wypowiedział się w uzasadnieniu Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację. Nie jest to uzasadnienie wzorcowe, ale wystarczające do wypełnienia wymagań stawianych uzasadnieniu sądu drugiej instancji (art. 378 § 1, art. 328 § 2 k.p.c.). W tym zakresie nie można więc mówić o oczywistości skargi kasacyjnej według art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Podobnie się sprawa przedstawia w wypadku drugiej przyczyny podniesionej przez stronę skarżącą jako oczywiste uzasadnienie skargi.
Sprowadza się ona do zarzutu, że Sąd przyjął „całkowicie błędną wykładnię, zakładającą, iż posiadanie cudzej rzeczy za wiedzą i zgodą (nawet dorozumianą) właściciela świadczy jedynie o złej wierze, podczas gdy takie posiadanie, zwłaszcza w świetle bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, świadczy o posiadaniu zależnym, które nie prowadzi do zasiedzenia”. Przytoczone sformułowanie przeczy oczywistości skargi, stanowiąc o innych ustaleniach faktycznych Sądu a innych wyobrażeniach uczestników postępowania co do tych ustaleń, a także o odmiennej ocenie dowodów.
W uzasadnieniu postanowienia Sądu pierwszej instancji jest błąd odnoszący się do istoty corpus i animus posiadania, jednak Sąd Okręgowy w uzasadnieniu to skorygował poprawnie, wskazując na spełnienie obu tych przesłanek posiadania przez wnioskodawców i ze zwróceniem uwagi, że ich posiadanie w okolicznościach sprawy mogło mieć tylko postać posiadania samoistnego (wymagającego animus rem sibi habendi) i było to posiadanie w złej wierze. Podkreślenia wymaga, czego nie zauważyli dostatecznie skarżący, że posiadanie zależne, stosownie do art. 336 k.c. wymaga stosunku prawnego, z którego wynika.
O takim stosunku prawnym, odnoszącym się ponadto jeszcze do poprzedników prawnych wnioskodawców, w dotychczasowych ustaleniach w ogóle się w sprawie nie mówi i nie było to podnoszone przez uczestników. Ustalenie natomiast występowania takiego stosunku prawnego, a następnie jego ocena pozostają poza oczywistością uzasadnienia skargi kasacyjnej, zgodnie z jej rozumieniem w myśl art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.W tej sytuacji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji. [aw]