Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 374/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue or obvious merit exists under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 374/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a municipality against a lower court's ruling on a lease dispute. The municipality argued that a lease agreement was void due to a missing item in the public auction property list under the Land Law. The court found no objective legal uncertainty or obvious merit in the appeal, noting that the obligation to list properties serves auction transparency rather than invalidating contracts. Consequently, the appeal was rejected without substantive review, and costs were awarded to the plaintiff.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if no significant legal issue exists, no serious interpretation doubts arise, and the appeal lacks obvious merit.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal rejection legal issue requirement obvious merit standard public auction listing lease contract validity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 374/09

POSTANOWIENIE

Dnia 13 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa L. Spółki z o.o. z siedzibą w Z.

przeciwko Gminie Miejskiej w Z.

o wydanie przedmiotu dzierżawy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 listopada 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 lutego 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej

kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

postępowania

lub

kasacyjna

skarga

orzecznictwie

jest

sądów,

zachodzi

oczywiście

nieważność

uzasadniona.

Jako

uzasadnienie do przyjęcia skargi do rozpoznania w pierwszym rzędzie skarżąca

gmina wskazuje na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości.

Chodzi zwłaszcza o art. 35 ust. 2 pkt 1 u.g.n., w którym zawarty jest katalog

informacji, jakie mają się znaleźć w wykazie nieruchomości przeznaczonych do

sprzedaży (pozostałe wskazywane w skardze przepisy mają jedynie związek

pośredni z problemem prawnym na tym tle). Skarżąca domaga się od Sądu

Najwyższego

określenia,

czy

przepis

ten

ma

charakter

ius

cogens

i w konsekwencji, czy umowa zawarta z jego naruszeniem jest bezwzględnie

nieważna. Skarżąca nie podaje dowodów świadczących o istnieniu wątpliwości

interpretacyjnych, jakie miałyby tu istnieć. W szczególności nie powołuje

rozbieżnego orzecznictwa. Nie budzi wątpliwości, po pierwsze, obowiązek

zbywania nieruchomości w drodze publicznego przetargu, oraz, po drugie, co do

zasady, konieczność przestrzegania informacji wyszczególnionych w art. 35 ust. 2

u.g.n. Obowiązek sporządzenia pełnego wykazu nie ma na celu ułatwienia

organizującemu przetarg kwestionowania umów, a raczej zabezpieczenie praw

osób biorących udział w przetargu. Trudno zatem pozwalać na kwestionowanie

ważności zawartej w wyniku prawidłowego przetargu umowy tylko dlatego, że w

opisie przed przetargiem zabrakło jednego elementu. Chodzi zresztą o oznaczenie

nieruchomości z księgi wieczystej, podczas gdy było wiadome, jaka nieruchomość

jest przedmiotem przetargu. Stwierdzić zatem trzeba, że nie ma wątpliwości

interpretacyjnych na tle art. 35 ust. 2 u.g.n., a ściślej - wątpliwości skarżącego mają

znaczenie subiektywne. Dalej jako uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania

wskazuje się na jej oczywistą zasadność. Po pierwsze, ma ona wyrażać się w tym,

że czynność prawna będąca podstawą roszczenia powódki jest bezwzględnie

nieważna. Na tle stanu faktycznego sprawy można oczywiście zasadnie podważać

ważność rzeczonej czynności, ustalenie jej nieważności nie jest jednak oczywiste,

a wymaga kompleksowej analizy konkretnej sprawy. Nie da się tego stwierdzić bez

merytorycznego rozpoznania sprawy, a zatem nawet gdyby w tej kwestii przyznać

rację skarżącemu, to na pewno nie jest to dowód na oczywistą zasadność skargi.

Okoliczność bowiem, że podstawą roszczenia jest bezwzględnie nieważna

czynność prawna nie świadczy per se o tym, że skarga jest oczywiście

uzasadniona, o ile stwierdzenie tej nieważności bezwzględnej nie byłoby oczywiste.

Za oczywistą zasadnością skargi ma też przemawiać nieustalenie przez Sąd

Apelacyjny przedmiotu kwestionowanej umowy. Wywody w tym zakresie zawarte

w skardze są bez wątpienia polemiką ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, lecz

same jednoznacznie nie przesądzają o oczywistej zasadności skargi. Wreszcie

skarżąca wskazuje, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ sądy

meriti orzekły ponad żądanie. Twierdzenie to nie trafne, a na pewno nie jest

oczywiście zasadne. Sądy jedynie zinterpretowały przedmiot umowy między

stronami i przyjęły, że pozew dotyczy tego przedmiotu umowy. Można rozważać,

czy jest to wyjście ponad żądanie powoda, lecz na pewno nie da się tego uznać za

oczywistą wadliwość kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem

wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

/tp/

db