Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue or obvious merit exists under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a municipality against a lower court's ruling on a lease dispute. The municipality argued that a lease agreement was void due to a missing item in the public auction property list under the Land Law. The court found no objective legal uncertainty or obvious merit in the appeal, noting that the obligation to list properties serves auction transparency rather than invalidating contracts. Consequently, the appeal was rejected without substantive review, and costs were awarded to the plaintiff.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if no significant legal issue exists, no serious interpretation doubts arise, and the appeal lacks obvious merit.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 374/09
POSTANOWIENIE
Dnia 13 listopada 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa L. Spółki z o.o. z siedzibą w Z.
przeciwko Gminie Miejskiej w Z.
o wydanie przedmiotu dzierżawy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 13 listopada 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 19 lutego 2009 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej
kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
w
postępowania
lub
kasacyjna
skarga
orzecznictwie
jest
sądów,
zachodzi
oczywiście
nieważność
uzasadniona.
Jako
uzasadnienie do przyjęcia skargi do rozpoznania w pierwszym rzędzie skarżąca
gmina wskazuje na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości.
Chodzi zwłaszcza o art. 35 ust. 2 pkt 1 u.g.n., w którym zawarty jest katalog
informacji, jakie mają się znaleźć w wykazie nieruchomości przeznaczonych do
sprzedaży (pozostałe wskazywane w skardze przepisy mają jedynie związek
pośredni z problemem prawnym na tym tle). Skarżąca domaga się od Sądu
Najwyższego
określenia,
czy
przepis
ten
ma
charakter
ius
cogens
i w konsekwencji, czy umowa zawarta z jego naruszeniem jest bezwzględnie
nieważna. Skarżąca nie podaje dowodów świadczących o istnieniu wątpliwości
interpretacyjnych, jakie miałyby tu istnieć. W szczególności nie powołuje
rozbieżnego orzecznictwa. Nie budzi wątpliwości, po pierwsze, obowiązek
zbywania nieruchomości w drodze publicznego przetargu, oraz, po drugie, co do
zasady, konieczność przestrzegania informacji wyszczególnionych w art. 35 ust. 2
u.g.n. Obowiązek sporządzenia pełnego wykazu nie ma na celu ułatwienia
organizującemu przetarg kwestionowania umów, a raczej zabezpieczenie praw
osób biorących udział w przetargu. Trudno zatem pozwalać na kwestionowanie
ważności zawartej w wyniku prawidłowego przetargu umowy tylko dlatego, że w
opisie przed przetargiem zabrakło jednego elementu. Chodzi zresztą o oznaczenie
nieruchomości z księgi wieczystej, podczas gdy było wiadome, jaka nieruchomość
jest przedmiotem przetargu. Stwierdzić zatem trzeba, że nie ma wątpliwości
interpretacyjnych na tle art. 35 ust. 2 u.g.n., a ściślej - wątpliwości skarżącego mają
znaczenie subiektywne. Dalej jako uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania
wskazuje się na jej oczywistą zasadność. Po pierwsze, ma ona wyrażać się w tym,
że czynność prawna będąca podstawą roszczenia powódki jest bezwzględnie
nieważna. Na tle stanu faktycznego sprawy można oczywiście zasadnie podważać
ważność rzeczonej czynności, ustalenie jej nieważności nie jest jednak oczywiste,
a wymaga kompleksowej analizy konkretnej sprawy. Nie da się tego stwierdzić bez
merytorycznego rozpoznania sprawy, a zatem nawet gdyby w tej kwestii przyznać
rację skarżącemu, to na pewno nie jest to dowód na oczywistą zasadność skargi.
Okoliczność bowiem, że podstawą roszczenia jest bezwzględnie nieważna
czynność prawna nie świadczy per se o tym, że skarga jest oczywiście
uzasadniona, o ile stwierdzenie tej nieważności bezwzględnej nie byłoby oczywiste.
Za oczywistą zasadnością skargi ma też przemawiać nieustalenie przez Sąd
Apelacyjny przedmiotu kwestionowanej umowy. Wywody w tym zakresie zawarte
w skardze są bez wątpienia polemiką ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, lecz
same jednoznacznie nie przesądzają o oczywistej zasadności skargi. Wreszcie
skarżąca wskazuje, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ sądy
meriti orzekły ponad żądanie. Twierdzenie to nie trafne, a na pewno nie jest
oczywiście zasadne. Sądy jedynie zinterpretowały przedmiot umowy między
stronami i przyjęły, że pozew dotyczy tego przedmiotu umowy. Można rozważać,
czy jest to wyjście ponad żądanie powoda, lecz na pewno nie da się tego uznać za
oczywistą wadliwość kwestionowanego rozstrzygnięcia.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem
wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd
Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
/tp/
db