Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 373/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation on penalty clause for capital increase, ruling it is monetary not non-monetary.

Numero d'incarto IV CSK 373/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation complaint, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The appellant argued that a contractual penalty for failing to increase share capital should be valid under the Civil Code, claiming the obligation was non-monetary. The court rejected this, establishing that the obligation to increase capital is inherently monetary because the creditor's primary interest is satisfied by the cash investment required to cover the new shares.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 483 § 1 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A contractual penalty for failure to increase share capital is invalid as a penalty for non-monetary obligations because the obligation is monetary in nature, as the creditor's interest is satisfied by the cash investment required.

Parole chiave

Generato dall'IA
contractual penalty clause capital increase obligation monetary vs non-monetary Civil Code Art 483 cassation admissibility aumento del capitale capitale minimo caparra

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 483 § 1 k.c.
O tym, czy zobowiązania do przeprowadzenia tego rodzaju złożonych czynności mają być traktowane jako pieniężne lub niepieniężne w rozumieniu art. 483 k.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
483 § 1 k.c.).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 k.p.c. w zw.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w zw.
§ 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ‎(Dz.U.
art. 3989 § 1 k.p.c
483 § 1 k.c.).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
483 § 1 k.c.).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 373/19 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L.‎przeciwko R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt I AGa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które sprowadził do pytania, „czy z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umownego zobowiązania do podwyższenia kapitału zakładowego w spółce z o.o., poprzez objęcie nowych udziałów, które mają zostać pokryte wkładami pieniężnymi, może zostać zastrzeżona kara umowna, o której mowa w art. 483 k.c., a co za tym idzie, czy ważne i skuteczne jest postanowienie umowne zastrzegające karę umowną za niewykonanie lub nienależyte wykonanie takiego zobowiązania” oraz na potrzebę wykładni art. 483 w zw. 58 § 1 i 3 k.c. w celu udzielenia odpowiedzi na powyższe zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).Zagadnienie sformułowane przez powoda nie ma cech określonych wyżej, gdyż zostało wyjaśniane w orzecznictwie Sądu Najwyższego i nie zachodzi potrzeba kolejnej wypowiedzi o nim w stanie faktycznym sprawy.Z art. 483 § 1 k.c. wynika, że zastrzeżenie kary umownej może dotyczyć niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego.

Niepieniężnymi w rozumieniu tego przepisu są te zobowiązania, których istotą jest spełnienie na rzecz wierzyciela innego świadczenia niż zapłata. Na czynność podwyższenia kapitału zakładowego w spółce składają się złożone działania w postaci podjęcia uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego, oświadczenie o objęciu udziałów, którego skuteczność zależy od wpłaty kapitału i zarejestrowanie zmiany. O tym, czy zobowiązania do przeprowadzenia tego rodzaju złożonych czynności mają być traktowane jako pieniężne lub niepieniężne w rozumieniu art. 483 k.c. decyduje właściwość świadczenia, które zaspakaja podstawowy interes wierzyciela.

W przypadku podwyższenia kapitału taki podstawowy interes wierzyciela jest zaspokajany przez doinwestowanie spółki, które może wymagać wpłacenia na jej rzecz ustalonej kwoty, pokrywającej podwyższone udziały. Jak przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z 14 października 2016 r., I CSK 618/15 (nie publ.), zastrzeżenie obowiązku zapłaty określonej kwoty z tytułu niepodwyższenia kapitału zakładowego przez wniesienie wkładu pieniężnego, a więc z tytułu niewykonania zobowiązania pieniężnego, nie może być kwalifikowane jako zastrzeżenie kary umownej, gdyż te mogą być zastrzegane tylko na wypadek niewykonania zobowiązania niepieniężnego (art. 483 § 1 k.c.).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ‎(Dz.U. z 2018 r. poz. 265), orzeczono jak w postanowieniu.aj