Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 373/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on acquisition by prescription due to lack of significant legal issues.

Numero d'incarto IV CSK 373/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by H.R.R. against the lower court's ruling on acquisition by prescription. The appellant failed to demonstrate that the case raised a significant legal issue requiring Supreme Court review. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the legal representative's fees.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, creates a need for interpretation of legal provisions, or involves procedural invalidity, as the Supreme Court does not act as a third instance to correct every error.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquisition by prescription cassation appeal admissibility significant legal issue Supreme Court review legal representative fees

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
13 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 520 § 3 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 13 ust.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art.
art. 3989 § 1 k.p.c
w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
art. 3984 § 2 k.p.c
Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia.W art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 231 § 1 k.c
czy prawomocny wyrok sądowy wydany na podstawie art. 231 § 1 k.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01
II PK 3/08
IV CSK 246/06
II UK 37/08

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 373/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku M. Ł. J. i A. J.‎przy uczestnictwie małoletniej X. J., H. R. R. i A. R.‎o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania H. R. R.od postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od H. R. R. na rzecz małoletniej X. J. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego A. J. kwotę 600,- (sześćset) zł tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Uczestnik H. R. R. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 24 stycznia 2013 r., którym uwzględniając apelację wniesioną przez wnioskodawców M. Ł. J. oraz A. J. zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 września 2012 r., przez stwierdzenie nabycia własności bliżej określonych nieruchomości przez zasiedzenie z dniem 19 kwietnia 2004 r.Małoletnia X. J. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego A. J. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania zważył:Ustawodawca wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Służy on ponadto kontroli stosowania przepisów prawa. Cel ten może być osiągnięty jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy w złożonej skardze kasacyjnej wskazano i należycie umotywowano tzw. przyczyny kasacyjne, czyli przesłanki wynikające z art. 3989 § 1 k.p.c., zatem czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania jeżeli spełniony jest ten wymóg przynajmniej w odniesieniu do jednej z nich.

Wymienione kwalifikowane przesłanki wskazują, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest w zasadzie usprawiedliwione wtedy, gdy realizuje ona funkcję publicznoprawną. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia.W art. 3984 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, które umożliwiać ma ocenę, czy w danym przypadku spełnione są przesłanki realizujące jej funkcje.

Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej.W wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik wskazał, po pierwsze, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania polegająca na rozpoznaniu w istocie sprawy o rozgraniczenie a żądanie stwierdzenia zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu nastąpiło w postępowaniu sądowym z pominięciem obligatoryjnej drogi postępowania administracyjnego, po drugie, że w sprawie występują zagadnienia prawne sprowadzające się do odpowiedzi na pytania:

1) czy samoistnemu posiadaczowi przygranicznego pasa gruntu przysługuje prawo wyboru dochodzenia stwierdzenia zasiedzenia tej części nieruchomości sąsiedniej w postępowaniu sądowym o stwierdzenie zasiedzenia i w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie nieruchomości;

2) czy prawomocny wyrok sądowy wydany na podstawie art. 231 § 1 k.c. ustala granice nieruchomości podlegającej wykupowi przez samoistnego posiadacza nieruchomości, a tym samym, czy stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy w takiej sprawie i stanowiący przesłankę rozstrzygnięcia sądu może być zakwestionowany w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia w oparciu o okoliczności znane sądowi poprzednio orzekającemu i czy sąd obecnie orzekający może ustalić, że granice nieruchomości przebiegały wówczas w odmienny sposób;

3) czy w sytuacji, w której animus samoistnego posiadacza nieruchomości uzewnętrzniony zostaje poprzez postawienie płotu, to czy płot ten musi spełniać cech trwałego i widocznego urządzenia.W ocenie Sądu Najwyższego brak podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W postępowaniu nieprocesowym, z niewielkimi wyjątkami nie mającymi zastosowania w sprawie, sąd związany jest żądaniem wniosku. Sformułowanie żądania objętego przedmiotowym wnioskiem było jednoznaczne i uzasadniało kwalifikację sprawy jako o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, a nie rozgraniczenia, gdyż ustalenie nowych granic w tym wypadku jest pochodną rozstrzygnięcia o prawie własności.

Wskazana przez skarżącego przyczyna nieważności nie wchodzi więc w rachubę, podobnie jak ograniczenie wnioskodawców w wyborze drogi postępowania sądowego albo administracyjnego, o której również przesądza treść żądania. Przyczyna kasacyjna polegająca na istnieniu istotnych zagadnień prawnych nie została dostatecznie wykazana. Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale i innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).

Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Zagadnienia muszą mieć charakter rzeczywisty i konkretny. Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna nawiązywać do przesłanek przedsądu, a ponadto stanowić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanych okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ.; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).Odnosząc się do kolejno stawianych przez skarżącego zagadnień wskazać należy, że nie budzi wątpliwości odrębność przesłanek stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie przewidzianych w art. 172 k.c. oraz roszczenia o przeniesienie własności nieruchomości na podstawie art. 231 § 1 k.c., pomimo, że stosowanie obu tych przepisów uzależnione jest od samoistności posiadania.

Odrębność tych przesłanek oznaczać musi także brak tożsamości zakresu powagi rzeczy osądzonej i zakresu związania orzeczeń uwzględniających żądania sformułowane na podstawie obu tych przepisów. Z kolei wnioski stanowiące podstawę oceny co do woli samoistnego posiadania związane są nierozerwalnie z okolicznościami konkretnego przypadku, stąd kwestii kwalifikacji płotu jako trwałego i widocznego urządzenia, za pomocą którego wola samoistnego posiadania ma zostać zamanifestowana, brakuje koniecznego abstrakcyjnego charakteru, wykraczającego poza potrzebę rozstrzygnięcia jedynie niniejszej sprawy.Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 1 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie... (jedn. tekst Dz.

U. z 2013 r., poz. 461). awjw