Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 371/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks significance and is based on false premise regarding disciplinary law scope.

Numero d'incarto IV CSK 371/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by T. M. against the Regional Medical Chamber's decision on damages. The appellant argued that Article 118(7) of the Medical Chambers Act applies to civil compensation claims, not just disciplinary proceedings, and claimed the lower court failed to verify legal grounds. The court rejected this, ruling the provision strictly governs ongoing professional liability proceedings and that the appellant failed to demonstrate the legal issue's significance or obvious error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 118 ust. 7 u.i.l.: A cassation appeal must raise a legal issue of genuine significance; the Medical Chambers Act applies only to professional liability proceedings, not general civil claims.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal Medical Chambers Act professional liability proceedings legal issue significance discipline law scope responsabilità disciplinare sanzione disciplinare dell'avvocato risarcimento per errore giudiziario

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
winy sprawcy szkody, skutkowało nieprawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym bardziej, by było ono wadliwe w stopniu oczywistym.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
winy sprawcy szkody, skutkowało nieprawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym bardziej, by było ono wadliwe w stopniu oczywistym.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 118 ust. 7 u.i.l.
Wbrew wywodom wniosku, już z brzmienia art. 118 ust. 7 u.i.l. wynika, że przepis ten odnosi się do określonych rodzajowo spraw - spraw w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, które zostały wszczęte i nie zostały prawomocnie zakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy.
Art. 415 k.c.
W tym kontekście, z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynikało, aby zaniechanie oceny żądania powoda przez pryzmat ogólnej klauzuli deliktowej (art. 415 k.c.), wymagającej wykazania m.in.
art. 3989 § 1 k.p.c
winy sprawcy szkody, skutkowało nieprawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym bardziej, by było ono wadliwe w stopniu oczywistym.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
winy sprawcy szkody, skutkowało nieprawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym bardziej, by było ono wadliwe w stopniu oczywistym.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
winy sprawcy szkody, skutkowało nieprawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym bardziej, by było ono wadliwe w stopniu oczywistym.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 415 k.c
W tym kontekście, z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynikało, aby zaniechanie oceny żądania powoda przez pryzmat ogólnej klauzuli deliktowej (art. 415 k.c.), wymagającej wykazania m.in.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 371/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z powództwa T. M.‎przeciwko […] Okręgowej Izbie Lekarskiej w T.‎o odszkodowanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód T. M. powołał się na istotne zagadnienie prawne dotyczące tego, czy przepis art. 118 ust. 7 ustawy o izbach lekarskich z dnia 2 grudnia 2009 r. (jedn. tekst: Dz. U. z 2018 r., poz. 168 ze zm., dalej - „u.i.l.”) stosuje się tylko w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej lekarza, czy również w innych sprawach uregulowanych w ustawie o izbach lekarskich, w tym do roszczeń odszkodowawczych członka izby lekarskiej przeciwko izbie w związku z wykonaniem względem niego kary dyscyplinarnej.

Wskazał również na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wynikającą z tego, że Sąd Apelacyjny nie zweryfikował podstaw prawnych roszczenia, zgodnie z zasadą da mihi factum dabo tibi ius.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, powołanie się w skardze kasacyjnej na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych, powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, tak, aby jego rozstrzygnięcie mogło uzyskać ogólniejsze znaczenie, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą.

Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych wariantów interpretacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala uznać, by skarżący wykazał twierdzoną przyczynę kasacyjną.Sformułowane w skardze zagadnienie nie posiadało cechy istotności, a ponadto zostało oparte na błędnym założeniu.

Wbrew wywodom wniosku, już z brzmienia art. 118 ust. 7 u.i.l. wynika, że przepis ten odnosi się do określonych rodzajowo spraw - spraw w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, które zostały wszczęte i nie zostały prawomocnie zakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Z tak określonym przedmiotem przepisu koresponduje wyrażony w końcowym fragmencie art. 118 ust. 7 u.i.l. nakaz stosowania ustawy względniejszej (lex mitior), co odpowiada klasycznej regule intertemporalnej prawa karnego (lex severior retro non agit).

Nakaz ten dotyczy sytuacji prawnej obwinionego, a zatem lekarza, wobec którego w toku postępowania wyjaśniającego rzecznik odpowiedzialności zawodowej wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów, lub przeciwko któremu skierował do sądu lekarskiego wniosek o ukaranie (art. 58 ust. 1 u.i.l.). W taki też sposób postrzega się sens art. 118 ust. 7 u.i.l. w judykaturze Sądu Najwyższego, skoro wskazuje się, że zgodnie z tym przepisem obowiązująca ustawa o izbach lekarskich ma zastosowanie do postępowań w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy toczących się w chwili jej wejścia w życie, o ile przepisy dotychczasowe nie są dla obwinionego względniejsze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2010 r., SDI 2/10, niepubl.).Skarżący nie wykazał również, aby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co zakłada ewidentną, widoczną już prima vista dla każdego przeciętnego prawnika, wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 i z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Nakaz rozważenia zbiegających się kwalifikacji prawnych żądania ma swoje granice w przytoczonych przez powoda okolicznościach faktycznych, z uwzględnieniem tego, że nośnikiem twierdzeń faktycznych może być również argumentacja prawna. W konsekwencji wskazana przez powoda podstawa prawna żądania może w niektórych przypadkach wpłynąć na przedmiot procesu i przedmiot rozstrzygnięcia. W tym kontekście, z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynikało, aby zaniechanie oceny żądania powoda przez pryzmat ogólnej klauzuli deliktowej (art. 415 k.c.), wymagającej wykazania m.in. winy sprawcy szkody, skutkowało nieprawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym bardziej, by było ono wadliwe w stopniu oczywistym.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj