Supreme Court dismisses cassation appeal for obvious error in marital property division ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to admit the cassation appeal for trial, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The appellant argued that the lower court incorrectly classified agricultural land as joint property despite it being purchased only two days after marriage and explicitly designated as personal property in the notarial deed. The court held that the appeal lacked the statutory prerequisites for admission, as the error was not an obvious violation of law warranting immediate intervention.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The cassation appeal is admissible only if it meets specific statutory conditions, and an obvious error in law does not automatically justify its admission for review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 369/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku T. K.przy uczestnictwie M. W.o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w O.z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt IX Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w O. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 10 kwietnia 2013 r., którym dokonany został podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między uczestnikami w odniesieniu do określenia nieruchomości, które jako składniki gospodarstwa rolnego wchodziły w skład tego majątku oraz do ilości i terminów zapłaty rat dopłaty i wyrównania udziałów, obciążających uczestnika, a w pozostałym zakresie oddalił apelacji uczestników.Uczestnik w skardze kasacyjnej powołał obie podstawy skargi kasacyjnej przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej upatrywał w niewątpliwie błędnym zaliczeniu nieruchomości będących składnikami gospodarstwa rolnego do majątku wspólnego, podczas gdy zostało ono kupione zaledwie dwa dni po zawarciu małżeństwa, w akcie notarialnym wskazane zostało, że stanowi ono jego majątek osobisty, bo decyzja wskazująca go jako kandydata do nabycia, wydana została przed powstaniem wspólności i wnioskodawczyni nie kwestionowała tego stanu.
W odniesieniu do tych nieruchomości czynności prawne w czasie trwania wspólności podejmował jedynie uczestnik. Nieprawidłowo określona została także wartość nakładów na majątek odrębny uczestnika.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce.
Do realizacji celu wyznaczonego temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia dochodzi przez spełnienie chociaż jednej z przesłanek objętych art. 3989 § 1 k.p.c.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że zaskarżone orzeczenie nie powinno się ostać. Doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.).
Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia w świetle jej podstaw oraz motywów zaskarżonego wyroku nie daje przesłanek do oceny, iż kwestionowane rozstrzygnięcie stanowi konsekwencję rażących błędów w zakresie wykładni i stosowania prawa, jak też, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej.W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, która Sąd Najwyższy w granicach zaskarżenia bierze pod uwagę z urzędu.Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989§ 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparte zostało na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 39821 k.p.c. [aw]