Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 366/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of new legal issue and obvious error of law. The court found the appealed judgment legally sound.

Numero d'incarto IV CSK 366/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the appellate court's judgment reducing damages in a construction contract dispute. The appellant argued for a new legal interpretation regarding warranty guarantees and contract termination, but the court found these were not novel issues. The court determined the lower courts correctly applied the Civil Code and Civil Procedure Code without obvious errors.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Art. 484 § 1, 5 k.c.; Art. 378 § 1, 382, 328 § 2, 391 § 1, 386 § 1, 385 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issue is not new or unresolved, and the lower court's judgment does not constitute an obvious error of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility new legal issue requirement obvious error of law construction contract warranty contract termination grounds

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego połączyli z potrzebą wyjaśnienia: rozumienia sformułowania „nieuzyskaniu gwarancji” zawartego w art.
Art. 484 § 1 k.c.
6494 i art. 484 § 1 k.c. Tego rodzaju naruszenie dotyczyło także przepisów postępowania: art.
Art. 5 k.c.
Art. 6484 k.c.
5 w związku z art. 6484 i art.
Art. 378 § 1 k.p.c.
Tego rodzaju naruszenie dotyczyło także przepisów postępowania: art. 378 § 1 w związku z art.
Art. 382 k.p.c.
378 § 1 w związku z art. 382, 328 § 2 i art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
382, 328 § 2 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 386 § 1 k.p.c.
oraz art. 386 § 1 i art.
Art. 385 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego połączyli z potrzebą wyjaśnienia: rozumienia sformułowania „nieuzyskaniu gwarancji” zawartego w art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 366/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa E. Spółki Akcyjnej w K. ‎przeciwko M. w B. i L. w Rzeczypospolitej Polskiej w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 20 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w (…) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 czerwca 2013 r., w ten sposób, że zasądzoną kwotę 843 671 zł obniżył do kwoty 421 835,50 zł oraz zasądził tytułem kosztów procesu kwotę 24 700,50 zł.Skarżący powołali w skardze kasacyjnej obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazali przyczyny objęte art. art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego połączyli z potrzebą wyjaśnienia: rozumienia sformułowania „nieuzyskaniu gwarancji” zawartego w art. 6494 § 2 w związku z art. 6494 § 1 k.c., w szczególności, czy obejmuje on każdą sytuację, w której niezależnie od przyczyny, gwarancja nie została udzielona, czy też o taki brak gwarancji, który powstał z przyczyn obciążających inwestora; czy wymaganie z art. 6494 § 1 k.c. jest spełnione także wówczas, gdy termin wskazany przez wykonawcę, nie krótszy niż 45 dni, nie pozwoli inwestorowi, z przyczyn od niego niezależnych, na załatwienie niezbędnych formalności, związanych z udzieleniem gwarancji; czy przepis art. 6491 § 1 k.c. ma zastosowanie w każdym przypadku, nawet, jeżeli świadczenie pieniężne inwestora nie jest w danej chwili zagrożone niewypłacalnością, jak również w przypadku posiadania zabezpieczenia alternatywnego, wskazujących na brak zagrożeń ze strony inwestora; czy odstąpienie od umowy, z powołaniem się na nieprzedstawienie żądanego zabezpieczenia, w sytuacji nieistnienia konieczności ustanowienia go lub gdy nieudzielenie gwarancji jest efektem sytuacji niezależnej do stron procesu inwestycyjnego, może być oceniane przez pryzmat art. 5 k.c.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej podyktowana została rażącym naruszeniem: art. 484 § 1 w związku z art. 3531 k.c. przez przyjęcie, że obowiązek zapłaty kary umownej został przewidziany w umowie o roboty budowlane; art. 5 w związku z art. 6484 i art. 484 k.c. polegającym na uznaniu, że nie stanowiło naruszenia prawa oświadczenie pozwanego o odstąpieniu do umowy oraz nie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, stosownie do art. 58 § 2 w związku z art. 6494 i art. 484 § 1 k.c. Tego rodzaju naruszenie dotyczyło także przepisów postępowania: art. 378 § 1 w związku z art. 382, 328 § 2 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 386 § 1 i art. 385 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek zaskarżenia o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz eliminację orzeczeń oczywiście wadliwych, bądź dotkniętych nieważnością postępowania, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżania orzeczeń niesatysfakcjonujących stron.

Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przesądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie, zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a zatem okoliczności przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 do 4 k.p.c. Nie podlegają natomiast badaniu podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Założenie wymagania objętego art. 3984 § 2 k.p.c. zostanie spełnione, jeżeli zostaną przedstawione w skardze kasacyjnej i uzasadnione przesłanki o charakterze publicznoprawnym, stanowiące podstawę wstępnej, merytorycznej oceny przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Ugruntowane zostało w orzecznictwie zapatrywanie, że skarżący powinien wskazać przepisy prawne, na tle stosowania których wyłoniło się zagadnienie, sformułować je, podać argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen, a nadto motywację, że rozwiązane go jest istotne nie tylko w rozpoznawanej sprawie, ale także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.151; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243; niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r.

I CSK 108/08, niepubl., z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11, niepubl.).Przedstawione przez skarżących zagadnienie nie odpowiada wskazanym wymaganiom. Poruszone w nim kwestie nie stanowią nowego i nierozwiązanego dotychczas problemu. Skarżący oczekują natomiast dokonania przez Sąd Najwyższy subsumcji ustalonych przez Sąd Apelacyjny faktów do właściwej normy prawnej, co należy do Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę i objęte jest procesem stosowania prawa, nie zaś jego wykładni. Ponadto postawione pytania nie mają abstrakcyjnego charakteru i jako osadzone w realiach sprawy, zmierzają do poddania ocenie zaskarżonego orzeczenia.

Skarżący nie uwzględniają tego, że zwykłe wątpliwości interpretacyjne związane są z procesem stosowania prawa, a zatem nie każde mogą być kwalifikowane jako istotne i nowe.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że zaskarżone orzeczenie nie powinno się ostać. Doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r, VCZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.).

Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia w świetle jej podstaw oraz motywów zaskarżonego wyroku nie daje przesłanek do oceny, iż kwestionowane rozstrzygnięcie stanowi konsekwencję rażących błędów w zakresie wykładni i stosowania prawa, jak też, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej.W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, którą Sąd Najwyższy w granicach zaskarżenia bierze pod uwagę z urzędu.Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.