Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 366/10 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal order for terminating co-ownership without a geodetic division plan under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 366/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's order terminating co-ownership because the lower court ignored a 1991 decision that failed to create a geodetic division plan. The appellant argued that without this plan, the 1991 ruling could not legally effectuate the division of the property. The court held that a constitutive order to terminate co-ownership is incomplete without a geodetic plan, rendering the lower court's reliance on the flawed 1991 decision legally impossible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 621 k.p.c.; Art. 624 k.p.c.: A court order terminating co-ownership of real estate is legally ineffective and cannot be executed if it omits the geodetic division plan required by law, as such an omission prevents the creation of distinct property titles.

Parole chiave

Generato dall'IA
termination of co-ownership geodetic division plan constitutive order Civil Procedure Code property division legal impossibility district court error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 3 k.p.c.
Rejonowym zostało dotknięte nieważnością (art. 379 pkt 3 k.p.c.), albowiem
Art. 3983 k.p.c.
oparta na obu podstawach z art. 3983 k.p.c. – zawiera zarzut naruszenia art.
Art. 46 k.c.
– zawiera zarzut naruszenia art. 46
Art. 233 k.p.c.
k.c., a także art. 233, 621, 624, 365 § 1, 379 pkt 3 k.p.c., i zmierza do uchylenia
Art. 621 k.p.c.
według zasad wskazanych w art. 621 k.p.c., orzeczenie to nie wywołało
Art. 624 k.p.c.
skutków materialnoprawnych przewidzianych w art. 624 k.p.c. Inaczej mówiąc,
Art. 365 § 1 k.p.c.
Art. 152 k.c.
Założył przy tym, jak można mniemać, że według art. 152 k.c. właściciele
Art. 153 k.c.
art. 379 pkt 3 k.p.c
Rejonowym zostało dotknięte nieważnością (art. 379 pkt 3 k.p.c.), albowiem

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 366/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Antoni Górski

w sprawie z wniosku B. N.

przy uczestnictwie D. N., M. N. i E. N.

o zniesienie współwłasności nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 marca 2011 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w L.

z dnia 25 lutego 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w L. postanowieniem z dnia 17 lipca 2009 r. zniósł

współwłasność bliżej określonej nieruchomości oznaczonej jako działka nr 8 w ten

sposób, że wydzielił z niej dwie nieruchomości oznaczone jako działki nr 8/1 i 8/2

oraz nakazał uczestnikowi postępowania D. N. wydanie wnioskodawcy B. N. dwóch

pomieszczeń

usytuowanych

na

pierwszym

piętrze

budynku

mieszkalnego

posadowionego na działce nr 8/2.

Sąd Okręgowy w L. postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. uchylił

powyższe postanowienie, i wniosek odrzucił. Uznał, że postępowanie przed Sądem

Rejonowym zostało dotknięte nieważnością (art. 379 pkt 3 k.p.c.), albowiem

już postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 25 stycznia 1991 r. zniesiono

współwłasność objętej wnioskiem działki. Postanowieniem tym bowiem połowa tej

działki od strony zachodniej, o pow. 0,47 ha, została przyznana na wyłączną

własność M. N., a druga jej połowa od strony wschodniej, o pow. 0,47 ha, na której

znajduje się siedlisko, W. N.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego –

oparta na obu podstawach z art. 3983 k.p.c. – zawiera zarzut naruszenia art. 46

k.c., a także art. 233, 621, 624, 365 § 1, 379 pkt 3 k.p.c., i zmierza do uchylenia

tego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istota

zarzutów

że następstwem

skargi

zupełnego

kasacyjnej

pominięcia

sprowadza

w

sentencji

się

do

twierdzenia,

postanowienia

Sądu

Rejonowego z dnia 25 stycznia 1991 r. planu podziału geodety, sporządzonego

według zasad wskazanych w art. 621 k.p.c., orzeczenie to nie wywołało

skutków materialnoprawnych przewidzianych w art. 624 k.p.c. Inaczej mówiąc,

w wyniku tego orzeczenia nie doszło do podziału działki nr 8 na odrębne

przedmioty własności.

Postanowienie, w którym sąd orzeka o zniesieniu współwłasności ma

charakter konstytutywny (art. 624 k.p.c.). Uchyla ono dotychczasowe uprawnienia

przysługujące

współwłaścicielom

na

podstawie

stosunku

współwłasności,

a jednocześnie tworzy dla nich nowe prawa. Oznacza to, że jeżeli w postanowieniu

znoszącym współwłasność sąd orzeknie, w celu wyjścia z niepodzielności, podział

fizyczny wspólnej nieruchomości, to przyznaje on jednocześnie poszczególnym

współwłaścicielom własność określonych jej części powstałych z podziału.

Stosownie do art. 621 k.p.c. integralną część sentencji postanowienia

o zniesieniu współwłasności nieruchomości, którym sąd przyznaje dotychczasowym

współwłaścicielom wydzielone jej części na własność, stanowi plan podziału

sporządzony według zasad obowiązujących przy oznaczeniu nieruchomości

w księgach wieczystych. Nie budzi zatem wątpliwości, że niezamieszczenie

w sentencji postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 stycznia 1991 r. planu

projektowanego podziału działki nr 8 uniemożliwia w odniesieniu do tej

nieruchomości wykonanie tego postanowienia.

Sąd Okręgowy dostrzegł wprawdzie wskazaną wadliwość postanowienia

z dnia 25 stycznia 1991 r., niemniej jednak uznał, że na skutek tego postanowienia

doszło do podziału działki nr 8 na odrębne nieruchomości, bez skonkretyzowanych

granic. Założył przy tym, jak można mniemać, że według art. 152 k.c. właściciele

tych nieruchomości mają obowiązek współdziałania przy ich rozgraniczeniu.

W razie zaś, gdyby jeden z nich uchylał się od obowiązku współdziałania przy

dobrowolnym

rozgraniczeniu,

drugiemu

będzie

rozgraniczenia

w

art.

k.c.

rozumieniu

oraz

przysługiwało

prawa

żądanie

geodezyjnego

i kartograficznego (tekst jedn.: Dz. U. 2005, Nr 240, poz. 2027 ze zm.).

Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić, gdyż zarówno do

wyodrębnienia geodezyjnego, jak i prawnego dotychczasowej nieruchomości

dochodzi

dopiero

na

podstawie

prawomocnego

postanowienia

sądu

przyznającego dotychczasowym współwłaścicielom części nieruchomości lub

jednemu z nich jej całość (art. 624 k.p.c.). Orzeczenie to stanowi podstawę

wprowadzenia do zasobu państwowego i geodezyjnego podziału dotychczasowej

nieruchomości oraz wyodrębnienia geodezyjnego i prawnego wchodzących w jej

skład działek. Oznacza to, że sądowe zniesienie współwłasności nieruchomości z

zupełnym pominięciem planu podziału geodety, sporządzonym według zasad

wskazanych w art. 621 k.p.c. sprawia, iż wykonanie takiego orzeczenia nie jest

możliwe, gdyż nie wywołuje ono także żadnych skutków przewidzianych w art. 624

k.p.c. Podzielić zatem należało stanowisko skarżącego, że na skutek określonej

wadliwości postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 stycznia 1991 r. nie doszło

do sądowego zniesienia współwłasności działki nr 8 przez podział na odrębne

przedmioty własności.

Skoro Sąd Okręgowy wyszedł z odmiennych założeń, zaskarżone

postanowienie nie mogło się ostać. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak

w postanowieniu.