Supreme Court dismisses appeal as not obviously justified under Art. 3989 § 1 of CPC due to lack of clear legal issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination on December 21, 2016. The appellants argued that the lower court incorrectly denied their request to establish the acquisition of ownership (usucapion) regarding a co-owned plot of land, claiming the second co-owner did not benefit from the property. The court ruled that the facts did not clearly demonstrate usucapion for any co-owner and that the appeal failed to meet the strict threshold of obvious justification required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless it is obviously justified, meaning the appeal must raise a significant legal issue or clearly demonstrate a procedural defect.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 361/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku I. P. przy uczestnictwie W. P. , Z. P. , R. K. , A. K. , J. P. i B. P. o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni oraz uczestników postępowania W. P., R. K., A. K. i B. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawcy jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania podnieśli jej oczywistą zasadność. Kwestionowali przy tym oddalenie ich wniosku w całości, twierdząc, że o ile może nawet istniały podstawy do oddalenia wniosku co do zasiedzenia udziału tego ze współwłaścicieli, który współposiadał część działki do 1973 r., to takie podstawy nie istniały co do udziału drugiego współwłaściciela, który działką w ogóle się nie interesował.
Można jednak bronić poglądu Sądu II instancji - gdyby bowiem przyjąć, że w 1973 r. współwłaściciele ustalili między sobą sposób zarządu nieruchomości, to wówczas nie byłoby podstaw do uznania, że doszło do zasiedzenia nawet tylko tego udziału. Zaskarżone orzeczenie jest trafne co do udziału współwłaściciela, który współposiadał nieruchomość (korzystał z jej części) do 2007 r., natomiast może budzić wątpliwości co do zasiedzenia udziału drugiego współwłaściciela. Choćby zatem nawet uznać skargę w tym zakresie za zasadną, to nie spełnia ona wymagania oczywistej zasadności, ponieważ w stanie faktycznym nie jest bezdyskusyjnie oczywiste, że do zasiedzenia udziału w prawie własności nieruchomości któregokolwiek z właścicieli w ogóle doszło.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw