Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 36/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and failure to meet admissibility requirements.

Numero d'incarto IV CSK 36/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to admit the appellant's cassation appeal for examination, dismissing the request for costs. The appellant argued that the lower court committed an obvious error in interpreting civil code provisions regarding debt collection, but failed to specify the precise legal violation. The court ruled that the appeal lacked the required specific legal reasoning and did not demonstrate an obvious breach of law prima facie, thus failing the admissibility threshold.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court must reject a cassation appeal if the grounds do not clearly demonstrate an obvious legal error or other statutory admissibility requirements, as the court does not review the merits of the case at the admissibility stage.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error prima facie violation legal reasoning requirements Supreme Court jurisdiction civil procedure law debt collection dispute procedura di rivendicazione nel pignoramento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c., tj.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.W art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Po trzecie - argumentacja odnosząca się do podstawy faktycznej w zakresie ustalenia faktów i oceny dowodów nie może być przedmiotem skargi kasacyjnej z uwagi na ograniczenie kognicji Sądu Najwyższego także na dalszym etapie postępowania kasacyjnego (art. 3983 § 3, art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3, art. 39813 § 2 k.p.c.).
Art. 487 § 2 k.c.
błędnej wykładni art. 487 § 2 k.c. w zw.
Art. 3531 k.c.
Art. 58 § 2 k.c.
z art. 58 § 2 k.c. w zw.
Art. 405 k.c.
Art. 410 § 2 k.c.
405 i art. 410 § 2 k.c., art.
Art. 278 § 1 k.p.c.
410 § 2 k.c., art. 278 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 217 § 3 k.p.c.
z art. 217 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 227 k.p.c.
z art. 227 k.p.c. oraz art.
Art. 232 zd. 2 k.p.c.
oraz art. 232 zd. 2 k.p.c. w zw.
Art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.
oraz art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
N 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49
100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.).
z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.).
II CSK 225/11
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.).
III PK 44/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible new facts.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 36/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa "B." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. ‎przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lipca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt I AGa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powódka B. sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 kwietnia 2018 r., oddalającego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 kwietnia 2017 r., którym oddalono powództwo przeciwko P. S.A. z siedzibą w W. o zapłatę. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. czy występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich.

Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.W art. 3984 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący oparł wniosek na przyczynie wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że oczywista zasadność skargi wynika z naruszenia przez Sąd drugiej instancji zbiorczo powołanych przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. błędnej wykładni art. 487 § 2 k.c. w zw. z art. 3531 k.c. w zw. z art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 405 i art. 410 § 2 k.c., art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 217 § 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. oraz art. 232 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 217 § 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. oraz art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 321 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. lub ewentualnie art. 5 k.p.c. w zw. z art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. lub art. 212 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. a wreszcie art. 2 § 3 i art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 16 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 1 i pkt 5 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów”.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przyczyna oznaczona jako oczywista zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Musi być oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym jego zdaniem Sąd drugiej instancji uchybił, ale i przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości naruszenia.

Powołanie i uzasadnienie powołanej przez powódkę przyczyny kasacyjnej, stanowiące dwa samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, nie odpowiada tym wymogom, gdyż w istocie sprowadza się po pierwsze do zbiorczego powołania regulujących różne instytucje prawa procesowego i materialnego, w tym sprzeczne wewnętrznie, w sposób nieuporządkowany uniemożliwiający ustalenie istoty zarzutu. Jednocześnie wskazano wyłącznie na postać naruszenia polegającą na „błędnej wykładni”, polegającą na wadliwym określeniu treści norm prawnych wynikających z przepisów prawa.

Nie wskazano w ogóle, aby doszło do naruszenia prawa przez jego niewłaściwe zastosowanie. W odniesieniu do prawa materialnego może mieć ono postać błędnej subsumcji, wyrażającej się w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej, na błędnym przyjęciu czy zaprzeczeniu związku zachodzącego między faktem ustalonym w procesie a normą prawną. Po drugie - wielostronnicowe zbiorcze uzasadnienie w istocie sprowadza się do przedstawienia własnej oceny stanu faktycznego i prawnego, niedopuszczalnej polemiki z orzeczeniem zapadłym w sprawie.

Oznacza to, że skarżący w istocie oczekuje od Sądu Najwyższego już na etapie przedsądu zajęcia stanowiska w przedmiocie wadliwości samego rozstrzygnięcia, co z przyczyn wskazanych wyżej nie może mieć miejsca. Po trzecie - argumentacja odnosząca się do podstawy faktycznej w zakresie ustalenia faktów i oceny dowodów nie może być przedmiotem skargi kasacyjnej z uwagi na ograniczenie kognicji Sądu Najwyższego także na dalszym etapie postępowania kasacyjnego (art. 3983 § 3, art. 39813 § 2 k.p.c.). Związanie podstawą faktyczną rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji oznacza, że każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi, chociażby pod pozorem kwestionowania wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, jest a limine niedopuszczalny.

Po czwarte - przedstawiony przez skarżącego problem prawny nie poddaje się ocenie ze względu na to, że zaskarżony wyrok zapadł w wyniku przyjęcia, że powód nie sprostał powinności wykazania swoich roszczeń. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Wobec nieprawidłowego sformułowania przez stronę pozwaną wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ograniczonego do rozstrzygnięcia merytorycznego o oddaleniu skargi, jako nieadekwatnego do postępowania w przedmiocie przedsądu odmówiono jego uwzględnienia. jw