Cassation appeal dismissed; no violation of right to defense found regarding road land entry.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by P. W. against a lower court's refusal to register a request for entry of road land into the land register. The appellant argued that the lower court violated the right to defense by failing to apply specific administrative law provisions, while the opposing party contended the documents provided no legal basis for the entry. The court rejected this claim, ruling that the lower court's assessment of the documents was clear, unchallenged, and did not require the application of the cited statutes.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 103 ust. 3 ustawy o reformie administracji publicznej; A cassation appeal is obviously well-founded only if the alleged legal defect is immediately apparent without deeper analysis, and the lower court's evaluation of documentary evidence does not constitute a violation of the right to defense.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 326/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku P. W.przy uczestnictwie Gminy Miasta W.o wpis,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt III Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Powiat W., przytaczając jako podstawy kasacyjne naruszenie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U.1998.133.872) oraz art. 2a i art. 6a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t.Dz.U.2013.260), uzasadnił żądanie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oczywistą jej zasadnością ze względu na pominięcie przy rozpoznawaniu jego wniosku o wpis do księgi wieczystej, dotyczącego działki drogowej, art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Tak umotywowany wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie.W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przyjęcia skargi do rozpoznania ze względu na oczywistą jej zasadność, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11).
W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa. W ocenie Sądu Okręgowego dokumenty załączone do wniosku o wpis do księgi wieczystej i jego treść nie dawały w świetle art. 2a i art. 6a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych podstaw do dokonania żądanego wpisu. Ocena ta nie budzi wątpliwości i pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zajętym w analogicznej sprawie z udziałem tych samych uczestników (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2015 r., IV CSK 313/14). W szczególności dokonując tej oceny Sąd Okręgowy nie mógł ze względu na zakres kognicji sądu wieczystoksięgowego (art. 6268 k.p.c.) w ogóle naruszyć art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną przez jego niezastosowanie, a to z powodu niepowołania tego przepisu przez wnioskodawcę jako podstawy żądanego wpisu.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawcy do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w z związku z § 7 pkt 5 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2013. 490). [l.n]