Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 316/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for lack of obvious legal error regarding loan contract termination procedures.

Numero d'incarto IV CSK 316/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation complaint against the appellate court's decision to reject the plaintiff's claim for payment. The appellant argued that the loan contract was terminated without proper notice, citing specific articles of the Civil Code, while the defendant contended that the contract required a prior demand for payment before termination. The court ruled that the appellant failed to demonstrate an obvious legal error, as the contract explicitly required a demand for payment, rendering the termination procedurally invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 65 § 1, 2 k.c.: A cassation complaint is admissible only if it reveals an obvious legal error; the appellant must prove the lower court's decision contradicts clear legal provisions without needing deeper analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation complaint admissibility obvious legal error standard loan contract termination demand for payment requirement Civil Code provisions procedural validity of termination burden of proof on appellant opposizione tardiva

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3981 § 1 k.p.c.
316 § 1 k.p.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, powołując się na to, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Apelacyjny w (…), na skutek rozpoznania apelacji pozwanej, zmienił powyższe rozstrzygnięcie w ten sposób, że powództwo oddalił.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Art. 65 § 1, 2 k.c.
Art. 5 k.c.
Powód podniósł również, że zarzuty pozwanej co do bezskuteczności wypowiedzenia nie powinny zostać uwzględnione z uwagi na zasady współżycia społecznego (zarzut naruszenia art. 5 k.c.), a dodatkowo stwierdził, że w dacie wyrokowania całe dochodzenie pozwem roszczenie było wymagalne (art.
Art. 6 k.c.
Z kolei kwalifikowane naruszenie art. 60 w związku z art.
Art. 316 § 1 k.p.c.
5 k.c.), a dodatkowo stwierdził, że w dacie wyrokowania całe dochodzenie pozwem roszczenie było wymagalne (art. 316 § 1 k.p.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Sąd Apelacyjny w (…), na skutek rozpoznania apelacji pozwanej, zmienił powyższe rozstrzygnięcie w ten sposób, że powództwo oddalił.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 61 § 1 k.c
60 w związku z art. 61 § 1 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 316/19 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z powództwa [...] Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W.‎przeciwko J. O. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt V ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r. Sąd Okręgowy w B. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 517.257,63 zł z tytułu należności głównej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia 1 lutego 2016 r. do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem, że pozwanej przysługuje prawo do powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie jej odpowiedzialności do prawa własności nieruchomości położonej w I., dla której Sąd Rejonowy w I. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (…).Wyrokiem z dnia 16 listopada 2018 r.

Sąd Apelacyjny w (…), na skutek rozpoznania apelacji pozwanej, zmienił powyższe rozstrzygnięcie w ten sposób, że powództwo oddalił.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jego zdaniem, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze względu na rażące, widoczne na pierwszy rzut oka naruszenia prawa materialnego. Przede wszystkim art. 65 § 1 i 2 k.c., co miało polegać na błędnej wykładni postanowień umowy kredytu z dnia 22 października 2010 r., które jasno i jednoznacznie wskazywały, że przed złożeniem oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu wierzyciel nie był zobowiązany do przeprowadzenia działań upominawczych.

Z kolei kwalifikowane naruszenie art. 60 w związku z art. 61 § 1 k.c. miało polegać na uznaniu, że doręczenie pozwanej zawiadomienia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z wniosku pierwotnego wierzyciela, nie może być traktowane jako wypowiedzenie umowy kredytu, jak również - w związku z art. 509 § 2 k.c. - na pominięciu, iż jako skuteczne wypowiedzenie kredytu można również potraktować samo doręczenie pozwanej odpisu pozwu o zapłatę. Wskutek bowiem nabycia wierzytelności od pierwotnego wierzyciela powód nabył uprawnienie do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu, w związku z czym doręczenie pozwanej odpisu pozwu o zapłatę stanowiło skuteczne wypowiedzenie przez powoda umowy kredytu.

Powód podniósł również, że zarzuty pozwanej co do bezskuteczności wypowiedzenia nie powinny zostać uwzględnione z uwagi na zasady współżycia społecznego (zarzut naruszenia art. 5 k.c.), a dodatkowo stwierdził, że w dacie wyrokowania całe dochodzenie pozwem roszczenie było wymagalne (art. 316 § 1 k.p.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, powołując się na to, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący musi wykazać, iż zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, nie publ.) oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, nie publ.; z dnia 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, nie publ.; z dnia 27 października 2016 r., III CSK 217/16, nie publ.).Skarżący nie wykazał, że wyrok Sądu Apelacyjnego jest dotknięty tego rodzaju nieprawidłowościami.

Niemal wszystkie zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej są pochodną zarzutu oczywistej obrazy art. 65 § 1 i 2 k.c., tymczasem treść § 13 spornej umowy wskazuje wyraźnie - tak jak przyjął Sąd Apelacyjny - że wypowiedzenie umowy powinno być poprzedzone wezwaniem do spłaty powstałej zaległości w oznaczonym terminie pod rygorem wypowiedzenia Umowy. Wobec niedochowania tej procedury wszelkie rozważania skarżącego co do możliwości zakwalifikowania różnych działań kredytodawcy i powoda jako jego następcy (cesjonariusza) jako wypowiedzenia, trafiają niejako w próżnię.

Sąd odwoławczy bowiem kwestionował nie tyle dokonanie wypowiedzenia, ile jego „samoistną skuteczność”, wskazując, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, iż pozwanej doręczono wezwanie do zapłaty zaległości, a ciężar dowiedzenia tej okoliczności spoczywał zgodnie z art. 6 k.c. na powodzie (por. s. 12 uzasadnienia). Powód zaś nie przedstawił argumentacji, która zmierzałaby do wykazania, że również stosowne wezwanie do zapłaty zaległości zostało złożone w sposób dorozumiany. W tej sytuacji o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie może też świadczyć zarzut naruszenia art. 5 k.c., gdyż powołując się na nieskuteczność wypowiedzenia pozwana w istocie nie wykonywała żadnego prawa podmiotowego.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw