Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issue or procedural violation under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by A. D. against the lower court's decision to deny the boundary delimitation request. The appellant argued that the first-instance court failed to conduct any evidentiary proceedings and merely approved an administrative decision, thereby violating procedural rights. However, the Supreme Court found the appellant's justification insufficient as it did not clearly formulate an unresolved legal issue or demonstrate a qualified procedural violation. Consequently, the appeal was dismissed because the requirements for admissibility under the Civil Procedure Code were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws causing serious doubts, or demonstrates a qualified procedural violation; mere repetition of arguments without specific legal formulation or proof of such violations renders the appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 314/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku A. D. przy uczestnictwie T. B. i R. B. o rozgraniczenie nieruchomości,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
UZASADNIENIE
Wnioskodawca A. D. w skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 28 stycznia 2016 r., opartej na podstawie naruszenia art. 153 k.c., art. 217 § 2, art. 227, art. 232 i art. 386 § 4 k.p.c., uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania tym, że:„1/ wniesiona skarga jest oczywiście uzasadniona mając na uwadze to, iż Sąd II instancji oddalając apelację wnioskodawcy i utrzymując tym samym w mocy zaskarżone postanowienia Sądu I instancji w przedmiocie rozgraniczenia zaakceptował tym samym nieprawidłowości postępowania tegoż Sądu, który po przekazaniu jemu sprawy o rozgraniczenie przez organ administracyjny, nie przeprowadzając żadnego postępowania dowodowego przed Sądem, faktycznie dokonał jedynie zatwierdzenia wydanej decyzji administracyjnej (…), pozbawiając tym samym stronę obrony jej praw i udowodnienia jej twierdzeń i stanowiska w przedmiocie przebiegu granicy,2/ w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, a mianowicie czy dopuszczalne jest zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd I instancji jakiegokolwiek postępowania dowodowego i oparcie się wyłącznie na ustaleniach organu administracji, co do przebiegu granicy w sytuacji kwestionowania przez zainteresowaną stronę ustaleń geodety z postępowania administracyjnego co do jej stanu własności, a tym samym przebiegu granicy, określającej ten stan własności.” Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. Sposób w jaki należy prawidłowo uzasadnić wniosek był przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego. Uzasadnienie wniosku zawarte w skardze wnioskodawcy nie spełnia podstawowych wymagań w tym zakresie.Skarżący wadliwie uzasadnił wniosek przedstawiając łącznie argumentację mającą stanowić zarówno uzasadnienie wniosku, jak i podstaw skargi.Niezależnie od tego, przedstawiona argumentacja nie stanowiła właściwego uzasadnienia wniosku w odniesieniu do żadnej z dwóch przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, na które skarżący się powołał.Skuteczne powołanie się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga sformułowania określonego, dotychczas nierozwiązanego problemu, wskazania przepisu na tle którego miałby się on pojawić oraz przedstawienia argumentacji prawnej przekonującej o występowaniu rzeczywistych wątpliwości i poważnych trudności w jego rozwiązaniu, wymagających zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy.
Skarżący nie przedstawił takiej argumentacji, a sam sposób sformułowania postawionej w skardze kwestii wskazuje, że nie nosi ona cech istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i skarżący zmierzał jedynie do rozpoznania jednego z zarzutów skargi.Uzasadnienie wniosku opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia przepisów, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
W skardze argumentacji takiej brak. Skarżący nie powołał przepisów, które miałyby zostać naruszone w taki kwalifikowany sposób i nie wskazał, w czym miałoby się to przejawiać. Należy dodać, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia miały w sprawie poczynione ustalenia faktyczne, a wobec braku skutecznej podstawy procesowej skargi w zakresie istotnym dla podstawy faktycznej orzeczenia, pozostała ona niewzruszone. Zarzuty dotyczące postępowania dowodowego nie zostały powiązane z ewentualnymi naruszeniami przepisów procesowych regulujących postępowanie odwoławcze.
Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw