Supreme Court dismisses appeal on easement compensation, ruling potential future use outweighs current use.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by J.R. and A.R. against a lower court's decision regarding compensation for a transmission easement. The court clarified that compensation must reflect the actual loss in property value caused by the easement, prioritizing potential future use over current utilization. Consequently, the court found no significant legal issue warranting cassation review and rejected the claim of conflicting precedent.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Compensation for a transmission easement is based on the actual loss in property value, where potential future use according to the land-use plan outweighs the current state of the property.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 310/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku J.R. i A.R. przy uczestnictwie E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt IX Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawców kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie uczestnik wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawne, na tle którego jest rozbieżność w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Zagadnienie prawne ma dotyczyć tego, czy ustalając wysokość należnego wynagrodzenia w związku z ustanowieniem służebności przesyłu sąd powinien brać pod uwagę to, jak nieruchomość jest wykorzystywana w chwili ustanawiania służebności, czy też jak może być wykorzystywana w związku z treścią planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ta nie budzi jednak wątpliwości. Wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu dotyczy utraty wartości nieruchomości w związku z przeprowadzeniem linii przesyłowych, co jest zwykle dokonywane przez biegłego.
Oczywiście wymaga uwzględnienia, w jakim kierunku nieruchomość nie będzie mogła być wykorzystywana właśnie ze względu na ustanowienie służebności przesyłu, co nie budzi wątpliwości (kilka sygnatur orzeczeń Sądu Najwyższego wskazano w samej skardze kasacyjnej). Aktualny sposób korzystania z nieruchomości ma zatem zdecydowanie mniejsze znaczenie od tego, w jaki sposób nie będzie mogła być wykorzystywana, choć zgodnie z planem zagospodarowania miejscowego mogłaby. Do tego trzeba dodać, że nie zachodzi podnoszona w skardze rozbieżność orzecznictwa Sądu Najwyższego.
W sprawie V CSK 531/15 Sąd Najwyższy nie zajął odmiennego stanowiska, a jedynie wskazał, że ustalając wysokość wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu należy brać pod uwagę realną utratę wartości nieruchomości związaną z liniami przesyłowymi, a nie wynikającą z przepisów prawa decydujących np. o tym, w jakiej odległości od linii przesyłowych nie można budować. W żadnym wypadku w tym orzeczeniu, wbrew sugestiom skarżącego, nie ma mowy, że trzeba uwzględniać tylko aktualny sposób wykorzystywania nieruchomości, a nie sposób jej potencjalnego wykorzystania wynikający z planu zagospodarowania miejscowego.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.as]aj