Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 310/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and absence of legal interpretation disputes.

Numero d'incarto IV CSK 310/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by D. M. against a district court ruling regarding property disputes. The appellant argued that the case required Supreme Court review due to the obvious correctness of the claim and conflicting judicial interpretations of the Property Law Act. The court rejected these assertions, noting the appellant failed to demonstrate the obvious merit of the claim or prove actual divergences in legal interpretation among lower courts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the appellant fails to substantiate the obvious correctness of the claim or to prove the existence of serious doubts or divergences in judicial interpretation of the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obvious correctness standard legal interpretation disputes property law act supreme court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Wobec niewykazania powołanych w skardze przyczyn przyjęcia jej do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.[aw]
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Wobec niewykazania powołanych w skardze przyczyn przyjęcia jej do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.[aw]
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Należy dodać, iż twierdzenie o oczywistej zasadności skargi powód opierał na zarzutach, które sformułował w odniesieniu do własnej wersji stanu faktycznego, pomijając, że zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Wobec niewykazania powołanych w skardze przyczyn przyjęcia jej do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.[aw]
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
Należy dodać, iż twierdzenie o oczywistej zasadności skargi powód opierał na zarzutach, które sformułował w odniesieniu do własnej wersji stanu faktycznego, pomijając, że zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c
Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonego skargą orzeczenia.Niewykazana pozostała także przesłanka, o której mowa w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 310/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa D. M.‎przeciwko Gminie Miasta B.‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powoda A. K.‎o ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 26 września 2013 r., wydanego w sprawie o ustalenie, powód D. M. wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność. Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania miało być także i to, że - jak ujął to skarżący - „zagadnienie budzi wątpliwości interpretacyjne bowiem pomimo szeregu orzeczeń Sądu Apelacyjnego i Sądu Najwyższego zapadają wyroki dokonujące interpretacji odmiennej bądź złej wykładni przepisu art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami (…)”.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Powołując się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę określoną w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności sprowadza się do powtórzenia zarzutów skargi oraz części ich uzasadnienia. Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi to dwa niezależne i samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, które pełnią odmienne funkcje i nie mogą być traktowane zamiennie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz.38).

Podstawy skargi oraz ich uzasadnienie samodzielnie służą jedynie wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter. Skarżący całkowicie pominął aspekt „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, co spowodowało niewykazanie oczywistej zasadności skargi. Należy dodać, iż twierdzenie o oczywistej zasadności skargi powód opierał na zarzutach, które sformułował w odniesieniu do własnej wersji stanu faktycznego, pomijając, że zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonego skargą orzeczenia.Niewykazana pozostała także przesłanka, o której mowa w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, Sąd Najwyższy przyjmuje skargę do rozpoznania, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Skarżący powołał się na takie właśnie rozbieżności, lecz nie wykazał, aby w rzeczywistości one zachodziły. Przytoczone w skardze judykaty, które miały rozbieżności takie ilustrować dotyczą jedynie zastosowania wskazanego w skardze przepisu „ustawy o gospodarce nieruchomościami” w odmiennych stanach faktycznych poszczególnych spraw i nie wskazują na różną jego interpretację. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przepis ten rozumiany jest jednolicie, nie ma zatem podstaw by twierdzić, że wymaga on wykładni, o której mowa w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący zmierza do zakwestionowania zastosowania przez Sąd Okręgowy powołanego przepisu w ustalonych wiążąco okolicznościach faktycznych, które są odmienne od wersji przyjmowanej przez skarżącego.

Wobec niewykazania powołanych w skardze przyczyn przyjęcia jej do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.[aw]