Cassation appeal dismissed for failure to formulate legal issue and citing facts instead of law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to meet the statutory requirements for its admissibility. The appellant cited Article 898 of the Civil Code regarding ingratitude but did not formulate a specific legal question or provide deep legal argumentation as required by law. Consequently, the court found the appeal inadmissible under Article 3989 of the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to formulate a specific legal question to be decided or fails to provide deep legal argumentation proving the existence of public-law prerequisites.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 307/21 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa J. K.przeciwko M. K.o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 września 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 4 września 2017 r., sygn. akt V ACa [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) przyznaje ze Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w [...] adw. A. P. wynagrodzenie w kwocie 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych podwyższoną o stawkę podatku VAT z tytułu udzielenia powodowi nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.Skarżący wskazał, że w sprawie występują zagadnienia prawne dotyczące prawidłowej wykładni przepisów dotyczących ustalenia oraz przyczyn tzw. rażącej niewdzięczności obdarowanego – vide art. 898 § 1 k.c. w zw. z art. 233 k.p.c. i przytoczył szereg okoliczności faktycznych związanych jego zdaniem z postępowaniem pozwanego.Brak podstaw do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka określona w punkcie pierwszym, powołanie się bowiem na jej zaistnienie wymaga sformułowania zagadnienia prawnego.
Temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając problemy prawne w sposób ogólny i opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi. Twierdzenie o istnieniu „istotnych zagadnień prawnych” może stanowić jedynie przedstawienie wątpliwości skarżącego co do prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji w kontekście przepisów dotyczących odwołania darowizny ale nie pozwala na udzielenie odpowiedzi w braku konkretnych pytań prawnych.
Wskazać też należy na niedopuszczalne powołanie przez skarżącego art. 898 § 1 k.c. w zw. z art. 233 k.p.c. z uwagi na zawarty w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 in fine), co oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego wadliwość wyroku sądu drugiej instancji polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Przesłanka oczywistej zasadności skargi nie została odrębnie uzasadniona, mimo że zachodzi rozłączność przesłanek ale opierając się nawet na argumentach przytoczonych w uzasadnieniu wniosku brak podstaw do stwierdzenia, że zachodzi wskazana przesłanka i przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 8 ust. 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.
U. 2019, poz. 18). jw