Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove abstract legal issue under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against the lower court's ruling on adverse possession. The applicant argued that possessing an unsevered part of land precluded the presumption of independent possession of the remaining part, but failed to identify an unresolved abstract legal problem. The court held that the applicant merely presented a polemic view without demonstrating divergent judicial interpretations or significant difficulties in resolving the issue, thus failing the statutory requirements for cassation admission.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if the appellant identifies an abstract, unresolved legal issue of general importance, presents convincing arguments showing divergent judicial interpretations, and explains why the issue is significant; mere disagreement with the lower court's factual assessment or presentation of one's own legal opinion does not suffice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 304/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku S.M. przy uczestnictwie Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W. poprzednio Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt IX Ca [...], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. przyznaje radcy pr. A.K. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w O. kwotę 900 (dziewięćset) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni S.M. w skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 23 listopada 2016 r., opartej na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: „czy w sytuacji, gdy następuje oddanie w posiadanie zależne części nieruchomości, która nie została fizycznie wyodrębniona w terenie, wyłącza to zastosowanie w stosunku do posiadania pozostałej części nieruchomości domniemania posiadania samoistnego określonego w art. 339 k.c.” Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z przyczyn określonych w tym przepisie, co wymaga wykazania i należytego uzasadnienia przez skarżącego (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Warunki, jakim ma odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Uzasadnienie wniosku zawarte w skardze wnioskodawczyni nie odpowiada tym wymaganiom. Skuteczne powołanie się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga precyzyjnego sformułowania określonego, dotychczas nierozwiązanego problemu o charakterze abstrakcyjnym, zaprezentowania argumentacji prawnej przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych i świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, a także wyjaśnienia, dlaczego jest ono istotne.
Skarżąca nie wskazała problemu, który stanowiłby istotne, abstrakcyjne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Ocena charakteru posiadania rzeczy zawsze opiera się na szczegółowej analizie konkretnych okoliczności danej sprawy. Taka też analiza, uwzględniająca cały kontekst faktyczny sprawy, stanowiła podstawę stanowiska Sądu o braku samoistności posiadania.Skarżąca uzasadniając twierdzenie o występowaniu zagadnienia prawnego skoncentrowała się na przedstawieniu własnego poglądu, polemicznego w stosunku do stanowiska Sądu, a przedstawiona przez nią argumentacja jest zbieżna z argumentacją zawartą w uzasadnieniu podstaw skargi, zmierzając w istocie do poddania kontroli Sądu Najwyższego trafności jednego z zarzutów.Niezależnie od tego, skarżąca nie uwzględniła tego, jak na wymagany okres zasiedzenia, stanowiący drugą z przesłanek przewidzianych w art. 172 § 1 i 2 k.c., wpływa w sprawie fakt, że posiadana przez nią od 1980 roku nieruchomość, stanowiła własność Skarbu Państwa.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 8 pkt 5, § 11 pkt 1 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.).jw