Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 300/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to lack of statutory grounds and failure to justify admissibility request.

Numero d'incarto IV CSK 300/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by the defendant against a final judgment dismissing his request to reopen proceedings. The defendant argued that new evidence could have changed the outcome, but the Court held that such factual arguments are inadmissible under the Civil Procedure Code. The appeal was ultimately rejected because it relied solely on an impermissible ground and failed to separately justify the request for admissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.: Cassation appeals cannot be based on factual findings or evidence assessment; appeals lacking statutory grounds or proper justification are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility factual findings prohibition evidence assessment review statutory grounds requirement justification of admissibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 233 § 1 k.p.c.
naruszenia przepisu prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że „(…)
art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. powinna bezwzględnie zawierać.
art. 3984 § 2 k.p.c.
zastąpić odrębnego uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c.
skargę niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).
art. 3986 § 3 k.p.c.
skargę niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 403 § 2 k.p.c.
której mowa w art. 403 § 2 k.p.c. w postaci wykrycia środków dowodowych mogących
art. 233 § 1 k.p.c
naruszenia przepisu prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
której mowa w art. 403 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 11 grudnia 2008 r., II CSK 356/08
postanowienie SN z dnia 15 maja 2009 r., III CSK 338/08
wyrok SN z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09
oraz wyrok SN z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09,
postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00
postanowienie SN z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01
postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03
II CSK 356/08
Supreme Court partially allowed cassation appeal regarding marital property division and expert witness evidence admissibility.
III CSK 338/08
Supreme Court dismisses appeal on inheritance form, rejecting conflict of law argument regarding will validity.
II CSK 372/09
Supreme Court dismisses bankruptcy director's appeal, upholding liability for company debts despite short tenure.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 300/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

ze skargi W. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt I C (…)

w sprawie z powództwa J. M.

przeciwko W. M.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 października 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem dnia 9 października 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację pozwanego W. M. od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 7 kwietnia 2009 r.,

którym oddalona została jego skarga o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem zaocznym tego Sądu z dnia 10 listopada 2006 r.

uwzględniającym powództwo J. M. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu odwoławczego, opartej na zarzucie

naruszenia przepisu prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że „(…)

nie zachodzi w niniejszej sprawie powołana przez pozwanego podstawa wznowienia, o

której mowa w art. 403 § 2 k.p.c. w postaci wykrycia środków dowodowych mogących

mieć wpływ na wynik sprawy, z których nie mógł skorzystać w poprzednim

postępowaniu (…)”, pozwany wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na jej

oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). W odpowiedzi na wezwanie do

uzupełnienia braku skargi w zakresie uzasadnienia tego wniosku skarżący ponownie

powołał się na podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., dodając, że

„okoliczności opisane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dostatecznie wykazują, że po

uprawomocnieniu się wyroku w niniejszej sprawie wykryty został środek dowodowy,

który mógł mieć wpływ na jej wynik, a pozwany nie mógł z niego skorzystać w

poprzednim postępowaniu. Okoliczność ta pozwala na przyjęcie, iż skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona, o czym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wyraźnie wynika z zakazu przewidzianego w art. 398 3 § 3 k.p.c. podstawy

skargi kasacyjnej nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych oraz oceny

dowodów. Wprawdzie ustawodawca nie skonkretyzował przepisów prawa procesowego,

których naruszenie nie może być przedmiotem zarzutów kasacyjnych, niemniej jednak

nie budzi wątpliwości, że do przepisów takich należy zaliczyć art. 233 § 1 k.p.c.,

bezpośrednio odnoszący się do takiej oceny (por. spośród wielu: postanowienie SN z

dnia 11 grudnia 2008 r., II CSK 356/08, niepubl., postanowienie SN z dnia 15 maja 2009

r., III CSK 338/08, niepubl. oraz wyrok SN z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09,

niepubl.). Ponieważ jedyna postawa skargi kasacyjnej została przez powoda wypełniona

zarzutem naruszenia wyłącznie tego przepisu, należało uznać, że skarga nie została

oparta na ustawowej podstawie (por. np. postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r.,

III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Oznaczało to, że jest ona dotknięta

nieusuwalnym brakiem jednego z zasadniczych elementu konstrukcyjnych, który

zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. powinna bezwzględnie zawierać. Wada ta czyniła

skargę niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Należy dodać, że niezależną przyczynę odrzucenia skargi kasacyjnej stanowiło

nieusunięcie, pomimo wezwania, braku formalnego skargi w zakresie uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 398 6 § 2 k.p.c.). W piśmie procesowym

mającym stanowić wykonanie wezwania skarżący ograniczył się do ponownego

przytoczenia (niedopuszczalnej) podstawy kasacyjnej oraz odwołania się do jej

uzasadnienia. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury zabieg taki nie mógł

zastąpić odrębnego uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c.

Ponieważ każdy z elementów skargi wymienionych w art. 398 4 § 1 pkt 2 oraz w art. 3984

§ 2 k.p.c. ma samodzielny charakter i pełni odrębną funkcję, powinien być w skardze

przedstawiony oddzielnie (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12

grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia

17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5 poz. 71, postanowienie SN z

dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. - wkł., 2004, nr 2, poz. 38).

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy skargę kasacyjną odrzucił na podstawie

art. 3986 § 3 k.p.c.