Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 297/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on bill of exchange and civil liability for storage breach.

Numero d'incarto IV CSK 297/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the appellate court's judgment regarding a dispute over a blank bill of exchange and storage liability. The appellants argued for a different interpretation of bill of exchange laws and questioned the factual findings, but the court found no legal error. The court rejected the appeal because the cited precedents did not demonstrate a conflict in judicial interpretation and procedural objections were inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 10, 101, 103 Prawnik Weksłowy; Art. 3989 § 2 k.p.c.: In cases of blank bills of exchange issued to secure a civil claim, the obligor remains liable on both the bill and the underlying civil relationship, and cassation appeals challenging factual findings or citing non-conflicting precedents are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
blank bill of exchange civil liability storage contract breach cassation appeal inadmissibility dual legal basis appellate court review procedural law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 10, 101, 103 Prawnik Weksłowy
i nie podzielił zarzutu pozwanych naruszenia tych przepisów, podobnie jak zarzutu naruszenia art. 10 i art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Charakter tych zarzutów nie daje też podstaw do uznania, że doszło do kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 98, 108 § 1, 391 § 1, 39821 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.Kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w zw.
art. 841 k.c
art. 363 § 2 k.c
Stwierdził, że powinna ona odpowiadać cenie rzepaku z listopada 2010 r., a nie cenie z chwili orzekania z uwagi na szczególne okoliczności wynikające ze znacznego wzrostu cen i w oparciu o art. 363 § 2 k.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Charakter tych zarzutów nie daje też podstaw do uznania, że doszło do kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Istotne zagadnienie prawne, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to bowiem tylko zagadnienie nowe, które powstało na tle określonego przepisu prawa i nie zostało jeszcze rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy.
art. 3983 § 3 k.p.c
Sprowadzają się one do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczących postępowania dowodowego i ustaleń faktycznych i w istocie zmierzają do podważenia ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, co zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49).Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 297/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa K. Spółki Akcyjnej w K.‎przeciwko M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w N., J. M. i H. A. o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt V ACa 647/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz strony powodowej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy uchylił wydany w sprawie nakaz zapłaty kwoty 3 778 895,50 zł w części dotyczącej obowiązku zapłaty solidarnie przez pozwanych stronie powodowej kwoty 1 919 338 zł z ustawowymi odsetkami i w tej części oddalił powództwo.Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r., wydanym po rozpoznaniu apelacji obu stron, Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację pozwanych, a w wyniku apelacji strony powodowej zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że uchylił nakaz zapłaty w części dotyczącej obowiązku zapłaty kwoty 636 535,50 zł z ustawowymi odsetkami i oddalił w tej części powództwo, zmienił także odpowiednio rozstrzygnięcie o kosztach procesu za pierwszą instancję i oddalił w pozostałym zakresie apelację strony powodowej oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego.Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Okręgowego stwierdzając, że zasądzona należność przysługuje stronie powodowej na podstawie weksla in blanco wystawionego przez pozwaną spółkę i poręczonego przez pozostałych pozwanych, zabezpieczającego roszczenie odszkodowawcze strony powodowej wynikające z nie wykonania przez pozwaną spółkę łączącej strony umowy przechowania rzepaku sprzedanego przez pozwaną spółkę stronie powodowej.

Wskazał między innymi, że w wypadku wystawienia weksla in blanco mającego na celu zabezpieczenie wierzytelności, zobowiązanie cywilne wystawcy istnieje nadal, wskutek czego wierzycielowi przysługuje zarówno roszczenie wynikające z podstawowego stosunku cywilnoprawnego, jak i roszczenie oparte na wekslu, a dłużnik może podnosić zarzuty z obu tych stosunków. Rozpoznając oba te roszczenia i zarzuty pozwanych odnoszące się zarówno do zobowiązania wekslowego jak i stosunku podstawowego Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż pozwana spółka ponosi wobec strony powodowej odpowiedzialność odszkodowawczą za utratę przechowywanego rzepaku na podstawie art. 471 w zw. z art. 474 i art. 841 k.c. i nie podzielił zarzutu pozwanych naruszenia tych przepisów, podobnie jak zarzutu naruszenia art. 10 i art. 38 pr. weksl. przez przyjęcie odpowiedzialności wekslowej pozwanych.Uznał natomiast za uzasadniony zarzut strony powodowej błędnego wyliczenia wysokości szkody.

Stwierdził, że powinna ona odpowiadać cenie rzepaku z listopada 2010 r., a nie cenie z chwili orzekania z uwagi na szczególne okoliczności wynikające ze znacznego wzrostu cen i w oparciu o art. 363 § 2 k.c. ustalił cenę na kwotę 3 950 910 zł na podstawie znajdującej się w aktach sprawy opinii biegłego wydanej w postępowaniu karnym i stwierdził, że weksel in blanco mógł być wypełniony do wysokości jedynie tej kwoty. Wskazał, że w wyniku wypełnienia weksla in blanco częściowo niezgodnie z porozumieniem na niekorzyść pozwanych, mogą oni stać się zobowiązani wekslowo tylko w granicach, w których tekst weksla odpowiada porozumieniu.

Od kwoty 3 950 910 zł. Sąd odliczył 808 550 zł tytułem potrącenia wierzytelności pozwanej spółki do strony powodowej i odpowiednio zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji.W skardze kasacyjnej pozwani, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazali przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Stwierdzili, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne: czy rozpoznając zarzuty od nakazu zapłaty wydanego na podstawie weksla in blanco, wypełnionego niezgodnie z porozumieniem wekslowym, sąd może zmienić treść weksla i zasądzić wyłącznie w oparciu o weksel, to jest wyłącznie na podstawie takiego weksla, inną kwotę niż suma wekslowa wskazana w treści weksla oraz czy weksel in blanco wypełniony niezgodnie z porozumieniem zawiera częściowo ważne (w zakresie wypełnienia zgodnie z porozumieniem) a częściowo nieważne (w zakresie wypełnienia niezgodnie z porozumieniem) zobowiązanie wekslowe, czy też w takiej sytuacji zobowiązanie wekslowe nie powstaje w ogóle albo powstaje zobowiązanie wekslowe o treści odmiennej niż wynikająca z treści weksla?Skarżący stwierdzili, że zachodzi też potrzeba wykładni art. 10 w zw. z art. 103 pr. weksl. w zakresie skutków wypełnienia weksla in blanco niezgodnie z porozumieniem wekslowym i odpowiedzi na przedstawione wyżej zagadnienia prawne, bowiem wywołują one rozbieżności w orzecznictwie sądowym, w tym także Sądu Najwyższego.Jako uzasadnienie przesłanki przedsądu określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wskazali rażące naruszenie przez Sąd Apelacyjny przepisów prawa procesowego i materialnego przytoczonych w podstawach kasacyjnych w tym: nie wskazanie podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia i nie dokonanie żadnej analizy odpowiedzialności pozwanych na podstawie przepisów prawa wekslowego, ustalenie wysokości szkody na podstawie dowodów, które nie zostały dopuszczone i przeprowadzone w ramach niniejszego postępowania, a więc z naruszeniem zasady bezpośredniości, nie poczynienie żadnych własnych ustaleń faktycznych w zakresie wysokości szkody, w tym co do cen rzepaku obowiązujących w chwili orzekania i w konsekwencji nie zebranie materiału dowodowego, który umożliwiałby prawidłową subsumcję norm prawnych mających zastosowanie w sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarżący nie wykazali istnienia przesłanek przedsądu, na które się powołali.Już tylko to, że wskazali te same wątpliwości jako zagadnienia prawna i jako potrzebę wykładni określonych przepisów powodujących rozbieżności w orzecznictwie, traktując je zamiennie, sprawia, że trzeba uznać, iż nie wykazali istnienia przesłanek przedsądu przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to bowiem tylko zagadnienie nowe, które powstało na tle określonego przepisu prawa i nie zostało jeszcze rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy.

Nie mogły zatem jeszcze zapaść na tle tego przepisu, rozbieżne orzeczenia Sądu Najwyższego w zakresie wskazanym w zagadnieniu prawnym (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r. III SK 39/12, niepubl.).Trzeba też stwierdzić, że wątpliwości przedstawione przez skarżących zostały sformułowane nieprecyzyjnie i niejasno, jak również bez wszechstronnego i pogłębionego uzasadnienia zawierającego wykazanie występujących poważnych kontrowersji czy rozbieżnych ocen prawnych oraz próby ich rozwiązania. Było to konieczne tym bardziej, że kwestia skutków wypełnienia weksla in blanco niezgodnie z porozumieniem wekslowym była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, co wymagało od skarżących przeprowadzenia pogłębionej analizy tych orzeczeń i precyzyjnego wskazania, co jeszcze budzi tak poważne wątpliwości w tym zakresie, że wymaga kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego.

Nie jest wystarczające wybiórcze wskazanie orzeczeń oraz pobieżne i ogólnikowe przedstawienie zawartego w nich stanowiska. Niezależnie od tego skarżący nie wykazali by w orzeczeniach tych Sąd Najwyższy dokonał różnej wykładni art. 10 w zw. z art. 101 i art. 103 Pr. weksl. I wyraził rozbieżne stanowiska w kwestii skutków wypełnienia weksla in blanco częściowo niezgodnie z porozumieniem. Starając się wykazać niezgodność orzecznictwa w tym zakresie zacytowali jedynie wyrwane z kontekstu i bez przedstawienia stanu faktycznego, krótkie fragmenty uzasadnień orzeczeń, dotyczące ogólnych kwestii powstania zobowiązania wekslowego, które niewątpliwie nie podważają przyjętej przez Sąd Najwyższy (i podzielonej przez Sąd Apelacyjny w rozpoznawanej sprawie) wykładni tych przepisów stwierdzającej, że wypełnienie weksla in blanco częściowo niezgodnie z porozumieniem na niekorzyść osoby na nim podpisanej powoduje, iż osoba ta może stać się zobowiązana wekslowo w granicach, w których tekst weksla odpowiada porozumieniu wekslowemu (porównaj między innymi wyrok z dnia 26 stycznia 2001r.

II CKN 25/00 i z dnia 27 marca 2013 r. I CSK 420/12, niepubl.). Nie ma również żadnych wątpliwości ani rozbieżności w orzecznictwie co do tego, że w wypadku wystawienia weksla in blanco w celu zabezpieczenia wierzytelności cywilnoprawnej, zobowiązany wekslowo odpowiada także na podstawie stosunku cywilnoprawnego i może zgłaszać zarzuty wynikające z obu tych stosunków, które sąd obowiązany jest zbadać (porównaj między innymi wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2001 r. V CKN 264/00, niepubl.). Uczyniły to Sądy obu instancji i wbrew zarzutom skarżącego, mającym uzasadnić twierdzenie o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, także Sąd Apelacyjny wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia zarówno przepisy prawa wekslowego, jak i prawa cywilnego analizując odpowiedzialność pozwanych na obu tych podstawach i uznając za nieuzasadnione apelacyjne zarzuty naruszenia art. 10 i art. 38 pr. weksl. oraz między innymi art. 471 w zw. z art. 474 oraz art. 841 k.c. Nie ma też podstaw do uznania skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną z pozostałych przyczyn wskazanych przez skarżących.

Sprowadzają się one do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczących postępowania dowodowego i ustaleń faktycznych i w istocie zmierzają do podważenia ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, co zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. jest w skardze kasacyjnej niedopuszczalne. Charakter tych zarzutów nie daje też podstaw do uznania, że doszło do kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100 i z dnia 10 stycznia 2003 r.

V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49).Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.Kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.